tag:blogger.com,1999:blog-107109932011-06-18T18:46:11.403+03:00neden böyle bir şey yaptım bilmiyorum. ama belki benimle ilgili bazı şeyleri, yazacağım bir kaç kelimeyi merak edenler olur..turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.comBlogger2751100tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-34206193091555824022008-04-27T14:06:00.005+03:002008-04-27T16:32:45.300+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_z2R3AZabr0I/SBRe86rLUEI/AAAAAAAAAHM/WYMBr4QGi3Q/s1600-h/parasut.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_z2R3AZabr0I/SBRe86rLUEI/AAAAAAAAAHM/WYMBr4QGi3Q/s400/parasut.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5193880670900539458" border="0" /></a><br />Hiç bu kadar çok paraşüt çiçeğini bir arada görmemiştim. Gerçi çocukken ismini de bilmez, kardeşlerimle birlikte koyduğumuz ortak bir isimle anardık: Üflengeç.<br /><br />Dayanamayıp aralarına daldım pek tabii, üfledim bütün nefesimle. Baktım ki garip garip bakıyor, dayanamadım:<br /><br />+ Ne var?<br />- Yoldan yürüsene, çocukluğunu yaşayamamış gibi davranma.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3420619309155582402?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-16076812409755968822008-04-06T00:57:00.004+03:002008-04-06T01:05:13.185+03:00Ben, benim. <br /><br />Bu da olabilecek en garip döngü. Dönüşlü fil gibi, hani biraz da karadeliklere öykünen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-1607681240975596882?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-30432374970979048662008-02-21T02:07:00.006+02:002008-02-21T10:19:45.816+02:00Herhangi bir şekilde <span style="font-style: italic;">ilişki </span>içindeki kişilerden her biri, bir diğerinin içten içe yaşıyor olduğu süreçlere saygılı bir mesafede durmayı bilmeli. Yaratıcı da buna önem veriyor olmalı ki kitap göndermiş, süreçlerin <span style="font-style: italic;">kendi seyrinde </span>sürmesi için, tek tek çıkılacak basamaklar koymuş. Üstelik bu kemâlât için bir ömür boyu mühlet vermiş.<br /><br />O halde birine, "şunu anlamıyor olman ne fena, bilsen pek de güzel" demek, ziyadesiyle kaba bir davranış olacaktır. Halbuki kendisi dışındaki herhangi bir insanla [<span style="font-size:85%;">velev ki bir anlık da olsa</span>] <span style="font-style: italic;">ilişki </span>tesis eden kişi zerafetten nasiplenmelidir.<br /><br />...<br /><br />Evet, yaklaşık olarak böyle bir şeyler karaladım bugün defterime, böyle dedim kendime.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3043237497097904866?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-62952620588872510052008-02-16T12:47:00.003+02:002008-02-16T12:49:50.163+02:00Bir gün şehre kar yağıyordu. Taze börek var, çıtır çıtır dedim. İstemediler hava soğuk diye.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-6295262058887251005?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-53452214476830182242008-02-08T10:21:00.000+02:002008-02-08T10:24:55.466+02:00Hiç bir ölüm erken değil. Benimkinin de olmayacağı gibi.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-5345221447683018224?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-21363405489541530372008-01-17T16:01:00.000+02:002008-01-17T16:04:16.088+02:00Güneş vuruyor penceremin önündeki çiçeklere, deniz sakin, rüzgarsa yok gibi. Fındık kokulu bir duman yükseliyor parmaklarımın arasından.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-2136340548954153037?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-50956882356202963352007-12-31T21:52:00.000+02:002008-01-02T08:59:41.967+02:00Her gün işe giderken veyahut başka bir gün başka bir yere giderken, sabah güneş doğmadan uyanıp koştururken, yahut öğle saati bir karşılamaya koşarken önünden geçtiğim dükkanın sahibidir Cahit Amca.<br /><br />Eski ve bakımsız bir köşkün altında, ne ufak ne de büyük, düzenli fakat pırıltılı olmayan bir dükkanı vardır. En az yirmi senelik olduğunu tahmin ettiğim tabelasında "Tesisatçı Cahit Usta" yazar.<br /><br />Cahit Amca az konuşan, genelde yalnız dolaşan, hoş sohbet ama sohbeti uzatmayan, halim-selim ama ezik olmayan ilginç bir adamdı. Bir sefer kendir lazım olmuştu, bir seferinde de bunu nasıl yaparım diye danışmıştım kendisine. Böylece tanışmıştık. Ha, bir de beyaz kıvırcık saçları vardı.<br /><br />Yılın son sabahında, erken bir saatte vapura yetişmek için hızlıca yürürken, camına yapıştırılmış a<span style="font-size:85%;">4</span> boyutundaki kağıt dikkatimi çekti: "Tesisatçı Cahit Amca vefat etmiştir. Cenazesi İmrahor'dan kalkacaktır."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-5095688235620296335?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-56299539454162873572007-12-23T01:09:00.000+02:002007-12-23T01:11:07.334+02:00Gecenin körü olmuş. Hiç bir ışık yanmıyor evin içinde. Gece karanlık olmalı, ışık niye ki?<br /><br />İnsanlar gelmişler, iyi geceler demişler ve kapıdan dönmüşler.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-5629953945416287357?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-76819416622192152952007-12-21T22:36:00.000+02:002007-12-21T23:18:23.973+02:00Size ne anlatayım istersiniz? Her sabah doğan güneşin çok uzaklardan kimleri çekip getirdiğini bilir misiniz? Uyanır ve derler ki; gemilerle her gece biz çok uzaklardan döneriz.<br /><br />Yavaşça çeker getirir güneş, hayır koparmaz. Sonra yine yavaşça götürür. Dönüşlü olan hiç bir şey kopmaz. Dönüşlü fiiller gibi kendine dönen insan, kendinden kopmaz. Dönüşlü fil hayattan kopmaz. Dünya döner, güneşten kopmaz.<br /><br />Bir de pervane var...<br /><br />---<br /><br />Çok uzaklardan dönerler belki her bakışta. Başka alemlerin erbabı olmuşlardır, kimse bilmez.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/R2ws0aF3jZI/AAAAAAAAAF4/dRUVxYDe94Q/s1600-h/kutu.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/R2ws0aF3jZI/AAAAAAAAAF4/dRUVxYDe94Q/s400/kutu.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146537753046388114" border="0" /></a><br />Her bir kutu dıştan bakıldığında birbirinin aynı ne de olsa. İçinde koyun mu var, yoksa bir kedi mi? Tasması da nerde koyunun? Kedi hem var, hem yok. Ya koyun? O da öyle. Kutuların dışı hep aynı. Kimi kutular gördüm, içi hiç kutu gibi değil, kocaman. Çünkü dönüşlü. Dönüp duruyor tıpkı bir evren gibi, muhayyile gibi. Kutuların dışı hep aynı.<br /><br />Çok uzaklardan dönerler, bir evren büyüklüğünde kutularının içinden çıka gelirler. Kutuların dışı hep aynı, çıkınca dışına kimse bilmez işte.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-7681941662219215295?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-74081710803063294852007-12-21T16:34:00.000+02:002007-12-21T22:04:25.279+02:00<a href="http://flynxs.blogspot.com/2007/12/blogun-hayatmzdaki-yeri-mim.html">Blogun hayatımızdaki yeri</a> konulu bir mim başlamış ve hatta bitmiş bile. Bir süredir yazmadığımdan bu mim de bekleyen dosyalar arasında yerini almıştı ve şimdi günyüzüne çıkıyor işte.<br /><blockquote>Blog yazmaya nasıl başladım?</blockquote><br />Bundan yaklaşık üç sene kadar önce etrafta bu kadar çok blog yokken bir seyir defteri tutmak için başlamıştım. Kendi kendine yazarken birilerinin okuyor olması bir miktar teşhircilik sosu katıyor gibiydi ve bunu aşabilmek için olayları değil de kavramları yazmayı tercih ettim. Bu yüzden metinler çoklukla kapalı ve zata mahsus bir hal almış olabilir.<br /><br />Yazmaya başlarken gözettiğim bir diğer husus, bir şekilde ortaya çıkan çeşitli fikir-duygu durumlarının derli toplu arşivlenmesiydi. Zira blog yazma aşamasına gelene dek yazdıklarımın bir kaydı olamadı.<br /><blockquote>Blog yazılarımın konusu belli bir çizgide olması için çaba gösteriyor muyum? Yoksa içimden geldiği gibi mi yazıyorum?</blockquote><br />Evet, blog yazılarımın belli bir çizgide olması için çaba sarfediyorum: öylesine kendim için. Bu yüzden içimden geldiği gibi, sadece içimden geldiği gibi yazılması önşartını arıyorum kendi cümlelerimde.<br /><blockquote>Blog yazmak için gün içinde bazı şeylerden feragat ediyor muyum?</blockquote><br />Blog yazma işi bir nevi içimdekileri dökme seansı olduğundan bunun için ayırdığım vakti diğer başka bir şeyden feragat ediyormuş gibi tanımlamak istemem. Ve fakat bunun yanında, sadece içimden geldiği gibi yazmak istediğim için ancak başka şeylerden arınmış olmam gerekiyor. Böylece bir şeyleri erteleyip blog yazma işine girişemediğim sonucuna varabilirim.<br /><blockquote>Blog yazmak benim için eğlenceli bir uğraşken şimdi artan bekleyiş yüzünden zorunlu bir hal almaya başladı mı?</blockquote><br />Hiç bir zaman düzenli yazabilen bir insan olamadım. Bu yüzden periyodu ne kadar geniş olursa olsun süreli yayınlarda yazamayacağımı düşündüm hep. İnsanların düzenli yazı bekliyor olmalarını da yazma sürecimi etkilememesi için pek dikkate almıyorum. Halihazırda görüldüğü üzere bir günde iki yazı da olabilir, iki hafta boyunca tek bir harf bile düşmeyebilir. Neticede öylesine kendim için yazdığıma göre beklentilerin bir zorunluluk oluşturmaması gerek, öyle değil mi?<br /><blockquote>Blog yazmayı daha ne kadar sürdüreceğim?</blockquote><br />Bu konuda herhangi bir öngörüm yok. Herhangi bir konuya yoğunlaşmayıp seyir defteri şeklinde devam ettiğim için olabildiğimce sürmesini diliyorum.<br /><br />---<br /><br />Tabii ben de insanların neden ve nasıl yazdıklarını merak ediyorum. Bu cihetle, "<a href="http://birdelininguncesi.blogspot.com/">Bir Delinin Güncesi</a>"ni, "<a href="http://pur.divit.org/">Pur</a>"u ve "<a href="http://divvida.blogsot.com/">Imagine Room</a>"u sobelemek istiyorum. Evet, çok eskiden mim değil de sobelemek derdik biz buna.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-7408171080306329485?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-68084083599219136382007-12-01T23:04:00.000+02:002007-12-02T00:10:00.204+02:00Hayal dergisinin güncel sayısında bir Reşide Sarıkavak şiirleri incelemesi var<span style="font-style: italic;">mış</span>. Derginin dosya konusunun 'şiir ve zeka' olmasını es geçip, metinde dikkatimi çeken bir paragrafı şuracıkta alıntılamak isterim.<br /><br /><blockquote>(...)<br /><br />Sarıkavak, şiirini genellikle karşısındaki muhatabına söyler. Muhatap aynada yansıyan kendisidir aslında. Çünkü şiir yazılmış ise söylen(e)memiş demektir. Ve şair kendisine sığınmaktan başka çare bulamamaktadır. Sarıkavak kendisinden ve şiirinden beslenmesini bilen bir şairdir. Melankoli ona tuhaf bir hafiflik katar ve şiirini havalandırır. <span style="font-style: italic;">"oturupta karşında / sana değil / senin için ağlasaydım" </span>derken gözyaşının nasıl değer kazanacağını pratik bir şekilde anlatmaktadır. Muhatabını bu denli önemseyen şair biraz sonra <span style="font-style: italic;">"bu kez sana da ağlamadım" </span>diyecektir. Gözyaşının bittiği noktayla şiire konulan nokta aynıdır. Son zamanlarda şiirimizde göze çarpan umuma hitap etme tarzını benimsemeyen Sarıkavak, şiirin içine bir "sen" koyarak romantik olduğnu farkettiriyor. Şunu da ilave etmeliyim ki; romantik olması sembolist olmasına engel değildir. <span style="font-style: italic;">"bir avuç su içip de / dönüp sırtımı gittiğim / ırmakta olmadı hiç gözlerim / o yüzdendir / mirasım da yok / affedin". </span>Gitmeyi ve aidiyetsizliği bu denli vurgulayan Sarıkavak, terekesinde hiç malvarlığının olmamasından ötürü af diler. Bu mısralardan yaşamın bir ırmak kıyısı olduğunu, akan giden zamanın ise ırmağa öykündüğünü, ölmeyecek kadar suyun kendisini ihya ettiğini metaforlara hâkim olarak okura anlatmıştır.<br /><br />(...)<br /><br />Cihat Duman</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-6808408359921913638?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-86106636154515939202007-11-21T23:15:00.000+02:002007-11-21T23:37:04.667+02:00<a href="http://optikfenomen.blogspot.com/">lenore</a><br />aaah<br />böyle de yenmez ki ya. insan ölebilir bile böyle yerse yani<br />teşekkürr hem :)<br /><br />turuncu<br />:)<br />ne yedin?<br /><br />lenore<br />balık!<br />hem de çinekop, naber.<br /><br />turuncu<br />vav!<br />fosfor ha!<br /><br />lenore<br />ama çakal balıkçı<br />öyle atıvermiş balıkları<br />ayıklamakla uğraştım bir de. katlettim yavrucakları :(<br />napyim. ölüydüler zaten<br />martin luther yaşasaydı ölmezlerdi bence<br />bakalım yeni kahramanlarımız nereden nasıl çıkacaklar<br /><br />turuncu<br />bir balıkçı köyünden bile çıkabilir, öyle değil m?<br /><br />lenore<br />bal ıkçı köyü<br /><br />turuncu<br />yok o kasabaydı<br /><br />lenore<br />baksana, bütün köylerimiz kasabalarımız baldan<br /><br />turuncu<br />ya şehirlerimiz?<br /><br />lenore<br />şehirler elmaşekeri.<br />şekeri de yapay<br /><br />turuncu<br />ballı lokma tatlısı istiyorum o halde<br /><br />lenore<br />görüntüsü de, öyle bir şey işte<br />hadi yapalım<br />nasıl yapılıyor<br /><br />turuncu<br />eeeööö. yonca evcimik'e bağlanıyoruz şimdi<br /><br />lenore<br />hadi hayırlısı.<br /><br />turuncu<br />hattı cevap vermiyor, daha sonra tekrar deneyiniz<br /><br />lenore<br />tatlının içine lokma koyuyorlar bence<br />üstüne de bal döküyorlar :(<br /><br />turuncu<br />tadını bal mı veriyor?<br />yoksa balına tat mı veriyor?<br /><br />lenore<br />balina tat!<br />haaha<br />bilmem.<br />lokma da tatlı ki<br /><br />turuncu<br />öğğk. balina yağlı olur<br /><br />lenore<br />neden şekerliler tatlı acaba sadece<br />diğerleri tatsız sanki, heh<br />şekermerkezcilik.<br /><br />turuncu<br />diğerleri tuzlu<br /><br />lenore<br />tüm insanların şekere zaafı var di mi.<br /><br />turuncu<br />arada kalan ibneler tatsız-tuzsuz<br /><br />lenore<br />olmaS<br />acı, ekşi<br />tatlı adana<br />hmm<br />meyve var bir de<br />tatlı-tuzlu-meyve<br />bir de kahve.<br /><br />turuncu<br />eöö çok karıştı<br />ben standart türk insanıyım<br />iki kutuplu düşünebiliyorum<br /><br />lenore<br />haha<br /><br />turuncu<br />ötesine kafam basmıyor<br />ya sağ, ya sol<br />ya ön, ya arka<br />ya vatansever, ya vatanhaini<br /><br />lenore<br />ya koko, ya cambo<br /><br />turuncu<br />mambocambo?<br /><br />lenore<br />şarkı mıydı o ya<br />ya şarkı, ya şarkı<br />vatansever kime denir acaba<br /><br />turuncu<br />bir ölüsever var<br />vatansever denen şey ölüsevere benziyor mu<br /><br />lenore<br />ölü sevmezsen garipsemiyorlar ama<br />vatanı sevmemek çok, çok kötü bir şey.<br /><br />turuncu<br />hmm hain olmasak ama sevmesek de<br />öylece dursak?<br /><br />lenore<br />olmaS<br />ya seversin, ya sevmezsin<br /><br />turuncu<br />niye<br /><br />lenore<br />ya sev ya terk et<br />of korkutuyorum di mi seni<br />korkma :(<br /><br />turuncu<br />neyden korkucam?<br />:)<br /><br />lenore<br />neyden korkacaksın ha<br /><br />turuncu<br />balıktan mı?<br /><br />lenore<br />balıktan korkmanı öneriririm.<br />riiririrririm.<br /><br />turuncu<br />balıktan korkmam da kokmaktan korkarım<br /><br />lenore<br />korkmaktan hakkaten korkmak lazım<br />ben de çok korkuyom korkmaktan<br /><br />turuncu<br />başka neden korkuyorsun?<br /><br />lenore<br />imkansızlıklardan<br /><br />turuncu<br />o nedir?<br /><br />lenore<br />işte, bilirsin ya<br />geri dönüşü olmayan şeyler filan herhalde<br /><br />turuncu<br />point of no return gibi<br />mi?<br /><br />lenore<br />bir mucizelerin olmaması durumu belki<br />poyint of no ritörn, he<br /><br />turuncu<br />başka da bir şeyden korkmaz mısın<br /><br />lenore<br />bugün eve gelirken akşam<br />ilkokuldaki okul müdürümü gördüm<br />ödüm koptu<br />evet. çok korktum.<br />hızla yürüdüm tanımasın diye<br />yusuf bey.<br />bir de yusuf bey işte<br />başka bir şeyden korkmuyorum<br />sen çok mu şeyden korkuyorsun<br /><br />turuncu<br />kızıl büyüden korkuyorum ben sadece<br /><br />lenore<br />o neymiş kü<br /><br />turuncu<br />kızıl büyü, gelir sarar gecenin bir vakti her yanı<br />kaçamazsın, kıpkırmızı keser her yanı<br />kurtulamazsın<br />beklersin geçsin diye<br />geçmek bilmez, kanatır her teni<br />korkunç kızıl büyü işte.<br />kitaplarımızda yazdık biz bunları<br /><br />lenore<br />arı bende bal yok desen de mi gitmez.<br /><br />turuncu<br />yok gitmez. kızıl büyünün balla işi olmaz. kansever o.<br /><br />lenore<br />gitmez, tamam.<br /><br />turuncu<br />arı bende kan yok desen inanmaz, ısırır da bakar<br /><br />lenore<br />bence çok sağlıksız yaptığı<br />zararlarını anlatırsan gider bence<br />tenyalardan filan bahsetmelisin<br /><br />turuncu<br />a-ha!<br />bu hiç aklıma gelmemişti sahiden<br /><br />lenore<br />tamam sen bunu bir dene<br />işe yaramazsa başka bir formül bakarız arık.<br /><br />turuncu<br />tamam, paraşüt gibi yani, önden test edemiyo muyuz?<br />yok mu sende kara büyü filan?<br /><br />lenore<br />olmaz mı<br />herkeste bir büyü vardır<br /><br />turuncu<br />başka ne çeşitler var?<br /><br />lenore<br />ne çeşiti saydım ki daha.<br /><br />turuncu<br />e, kara var demedin mi<br /><br />lenore<br />kara babandır.<br />demedim öyle bir şey<br /><br />turuncu<br />ne var peki?<br /><br />lenore<br />dıçrıkı büyüsü<br /><br />turuncu<br />ne yapar?<br /><br />lenore<br />söyler miyim!<br />söyliyim de başına gelsin di mi<br />öyle herkese gelmez işte<br /><br />turuncu<br />gün gelir.<br /><br />lenore<br />tabi gelir<br />hergün bir tane geliyor<br /><br />turuncu<br />gün gelir, büyü de gelir, büyüdükçe gelir, büyü de gel denir.<br /><br />lenore<br />büyüdükçe geliyorsa daha neden büyü de gel diyeceksin, bozacaksın asabını.<br /><br />turuncu<br />yusuf bey filan dediğine göre aynı saat diliminde miyiz?<br /><br />lenore<br />saat daha kaç ki<br /><br />turuncu<br />10a 20var<br /><br />lenore<br />tabii aynı dilimdeyiz, yani<br />evet aynı dilimi paylaşıyoruz<br />sabaha ben güney amerika'da uyanana kadar!<br />hoho.<br />geceye uyanmak, ne hoş olurdu<br /><br />turuncu<br />ve böylece ne çok uyurdun. gün de gelmezdi, büyü de gelmezdi.<br /><br />lenore<br />olsun. daha fazla özgür olurduk.<br /><br />turuncu<br />prangan ağaçtan mı?<br /><br />lenore<br />neden alay ediyorsun ki.<br /><br />turuncu<br />yok alay etmedim, severim ağaçları<br />ve ağaçtan olan her şeyi<br />velev ki pranga da olsa<br /><br />lenore<br />sırf prangan ağaçtan diye katlanacak mısın yani. bu hayatımda duyduğum en saçma şey.<br /><br />turuncu<br />ne olacak yani, severim ağacı, o da salıverir kendini ve dahi beni<br /><br />lenore<br />onun adına karar vermemelisin bence<br /><br />turuncu<br />kim sevdiğini boğar ki?<br />boğayılanı boğar belki<br /><br />lenore<br />seni sevdiğini filan da nerden çıkardın<br />ağaçlara kimse fikrini sormadı<br />biz insanlar böyleyiz işte.<br /><br />turuncu<br />ağaçlar öyledir, seversen ağacı, sever seni<br />sen hiç ağaç sevdin mi<br />orda da bağırıyorlar mı<br />alt kattakiler, üst kattakiler, yan binadakiler?<br /><br />lenore<br />sevdim ağaç.<br />neden bağırsınlar<br /><br />turuncu<br />bağırıyorlar işte.<br />çünkü ağaç sevmiyorlar.<br />senin sevdiğin ağaç, sevmedi mi sen?<br /><br />lenore<br />bilmem. düşünmedim ki. sevdim ben sadece.<br /><br />turuncu<br />düşünülmez ki sevilmek<br />seviyorsa görürsün zaten<br /><br />lenore<br />hayvanlar gibi işte<br />neden sevdiklerini bilmiyorlar ya<br />gelişigüzel öyle.<br />öyle sevdim ben de.<br />beni sevmiş, sevmemiş. severdim ki yine de.<br /><br />turuncu<br />zaten sevmiş, sevmemiş düşünürsen, sevmez ki seni<br />ne zaman seversin ki yine de, o vakit sever seni her halde.<br /><br />lenore<br />tabii. işte, nerden bileceğim beni sevdiğini,<br />söylemiyor ki bana<br />onun adına karar vermek istemem<br />bence sen de seni sevdiğine o kadar emin olma<br /><br />turuncu<br />sevdiğin için yine de, bileceksin seni sevdiğini. sevmeseydin eğer yine de, işte o zaman iyice bilirdin sevmediğini.<br />söyledi bana beni sevdiğini<br /><br />lenore<br />vay canına!<br />benimki de bana biraz aptal görünmüştü son sefer.<br />yine de pek inandırıcı bulmuyorum söylediğini<br />eğer beni kandırıyorsan ağaçlar sana ebediyen darılırlar.<br />yerinde olsam şimdi hemen gerçeği söylerdim.<br /><br />turuncu<br />senin ağacın seninle konuşmaz ki hiç?<br /><br />lenore<br />benimle konuşmasını filan da istemiyorum zaten<br />henüz ağacıma bencil olamadım<br /><br />turuncu<br />ne hakla ve cüretle benimle konuşmasını istediğimi düşünebilrsin ki<br /><br />lenore<br />sen bir insanın bir ağacı koşulsuz sevebileceğine inanır mıydın?<br /><br />turuncu<br />ve üstelik ağacıma bencil olduğumu söylüyorsun<br /><br />lenore<br />biraz öyle gibi göründün, kusura bakma.<br /><br />turuncu<br />ve bunun yanında ağacına gösterdiğin özeni bana göstermiyor musun<br /><br />lenore<br />bak işte! yine yaptın.<br />ne hakla ağacıma gösterdiğim ilginin aynısını bekledin ki sen.<br />ağacım bunun için senelerce tek kelime etmedi<br />gösterdiği fedakarlığa bakar mısın!<br />seninse yaptığına bak.<br />hep ukalalık.<br /><br />turuncu<br />ah peki, ben de susayım o halde şuracıkta.<br />susup, derin bir sessizliğe gömülenleri biriktirdiğinizi bilmiyordum<br />ve karşılaştığınız herkesi bir ağaca çevirecek büyüye sahip olduğunuzu da bilmiyordum<br />demek o adını bile söyleyemediğim dıçrıkçi büyüsü tam olarak bu işe yarıyor<br /><br />lenore<br />eh<br />numaralarından biri de bu diyebiliriz<br />ama böyle kolay kurtulabileceğini sanma dıçrıkı'dan.<br /><br />turuncu<br />ya daha neler olacak?<br /><br />lenore<br />bunu hep birlikte göreceğiz...<br />- fade out -<br /><br />turuncu<br />başka kimler var etrafta, hey ne oluyor<br />kaç kişiyiz?<br /><br />lenore<br />-5<br />en fazla uğraşıp da olabileceğimiz kişi sayısı 0 olabiliyor.<br /><br />turuncu<br />tamamlanınca hiçliğe ulaşıyoruz yani<br /><br />lenore<br />sen de amma kolaycısın ha<br />hiçliğe öyle ulaşılır mı hiç.<br />ben 5 yaşında doğmuşum<br />annemler öyle diyor.<br /><br />turuncu<br />sonra?<br />şimdi kaç yaşındasın<br /><br />lenore<br />5<br /><br />turuncu<br />seneye kaç yaşındasın?<br /><br />lenore<br />doğduğumdan beri de hiç büyümemişim<br />belki seneye 6 olabileceğimi söylüyorlar<br />bekliyorum ben de sabırsızlıkla.<br /><br />turuncu<br />bence sabretmezsen büyüyemezsin<br /><br />lenore<br />sabretmek ne demek<br />ne demek ne demek<br /><br />turuncu<br />sabırsızlık ne demek?<br /><br />lenore<br />sabredememek demek mi<br />şimdi ben şeyi düşünüyordum<br />dün<br />yani şimdi<br />biz bu kelimelerin anlamını filan aslında hiç bilmiyoruz di mi<br />öyle küçükken öğreniyoruz hareketlere atıflarla, bilmemnesiyle<br />ama mesela<br />'saygı' ne demek<br />düşününce bir cevap bulamıyorum<br />yani herkesin bunu aynı şekilde öğrendiği ne malüm hem?<br /><br />turuncu<br />ya renkler?<br />renkleri herkesin aynı gördüğü ne malum?<br /><br />lenore<br />görmüyorlar kı zaten.<br /><br />turuncu<br />e ama aynıymış gibi davranıyorlar<br />lenore<br />ama sana mavi dersem aklındaki rengi bilirim<br />ama aşk deyince, nefret deyince<br />nerden bileyim ki nası<br />ne olduğunu.<br /><br />turuncu<br />sen kendi aklındaki maviyi bilirsin de<br />benim aklımdaki maviyi bilemezsin<br />mavi dediğinde ne hissedeceğimi hele, hiç bilemezsin<br /><br />lenore<br />tamam sen kazandın.<br /><br />turuncu<br />ne kazandım peki?<br /><br />lenore<br />sevgimi!!!!<br /><br />turuncu<br />hmm, sevginin kazanıldığını hiç bilmiyordum.<br />ama olsun, her şartta sevgi güzeldir<br /><br />lenore<br />tamam. teşekkürler<br /><br />turuncu<br />peki ağaç?<br />onu sevmeye devam ediyor musun<br /><br />lenore<br />sen ben hatırlatmayıncaya kadar anneni sevmeye devam ediyor muydun.<br />sevgi süreksiz bir şey mi acaba, bu manada<br />nasıl bilebiliriz acaba bunu<br /><br />turuncu<br />sevgi biter mi peki? belki buradan başlayabiliriz sürek avına<br /><br />lenore<br />her şey biter<br /><br />turuncu<br />ağaca olan sevgin biter mi mesela, ya annene olan sevgin?<br />neye karşı sevgimiz biter, neye karşı bitmez?<br />niye biter, niye bitmez?<br /><br />lenore<br />nasıl söylersin ki bunu<br />bunu söylemen için niye sevdiğini de bilmen lazım<br />asıl bunu bilmek zor<br /><br />turuncu<br />sevginin sebebi olur mu her zaman<br /><br />lenore<br />olur ama bilmeyiz<br />bilmem. olması daha mantıklı geliyor<br />yani niye 'o' da başkası değil ki o zaman<br />'o'nu bir diğerinden ayıracak bir şey olmalı<br />yerine her şey gelecekse o sevginin ne özelliği var<br /><br />turuncu<br />aghh boynumda beliren ağrı için ne yapmalı<br /><br />lenore<br />kaynar kazaana aatmalı<br />sıcağa tut, bir şey sar etrafına<br />ben de sıcak çikolata içmeye meylediyorum<br />sence o kadar balıktan sonra ölür müyüm?<br /><br />turuncu<br />ne kadar balık?<br /><br />lenore<br />çok işte.<br />bir 300 gram kadar belki<br /><br />turuncu<br />çokçokçok değilse bi şeycik olmaz<br />300 gram ne ki, hiçbişi yapmaz<br /><br />lenore<br />peki öyleyse. sana güveniyorum<br /><br />turuncu<br />sevdiğin için mi güveniyorsun?<br /><br />lenore<br />evet<br /><br />turuncu<br />hmm demek ki sevince güveniliyor.<br /><br />lenore<br />her zaman değil.<br />belki inanmayacaksın ama hakikaten sıcak çikolata oldu bu yahu<br />ne güzel bilsen.<br /><br />turuncu<br />bilemem ki.<br />bildirmen gerek.<br /><br />lenore<br />şimdi hatta günün ilk sigarasını içeceğim!<br /><br />turuncu<br />o da şu dudaklara çikolata tadı kondurandan olsa bari<br />captain black<br /><br />lenore<br />hiç de değil.<br />onun kadar aptal başka bir sigara işte<br /><br />turuncu<br />aptal olmayan sigara var mı ki?<br /><br />lenore<br />yook.<br />ondan dedim işte<br /><br />turuncu<br />boynumu sarmalı ve sıcak bir şeyler almalyım<br />geleceğimdir<br /><br />lenore<br />pekala.<br /><br />turuncu<br />ah geldim<br />böylesi daha iyi<br /><br />turuncu<br /><br />olur ama bilmeyiz<br />bilmem. olması daha mantıklı geliyor<br />yani niye 'o' da başkası değil ki o zaman<br />'o'nu bir diğerinden ayıracak bir şey olmalı<br />yerine her şey gelecekse o sevginin ne özelliği var<br /><br />biraz geri dönmemizin sakıncası var mı?<br /><br />lenore<br />buyrun<br /><br />turuncu<br />mantık diyince aklıma makina geliyor<br />sevgi mantıklı bir şey midir<br /><br />lenore<br />değildir pek<br />bilemememiz de o yüzden işte<br />mantıklı olsa bilirsin<br /><br />turuncu<br />bilişle de alakalı değil sanki<br /><br />lenore<br />dünya'yla alakalıysa bilmekle de alakalıdır<br /><br />turuncu<br />hmm kazandın mı acaba?<br />bilemedim.<br />lenore<br />ne kazandım?<br />cimrisin sanki.<br /><br />turuncu<br />yo hayır<br />tam olarak anlatmak istemiştim sadece<br />biraz sevgimi, biraz kafa karışıklığımı.<br />sevgi hislerle tecrübe edilebilir bir şeyse, nasıl bilişle alakalı olabilir ki?<br /><br />lenore<br />hisler her şeyden daha iyi bilir vesselam.<br /><br />turuncu<br />pekala, o halde, kazandın.<br /><br />lenore<br />nasıl bilmek olmadığını söyleyebiliriz ki?<br /><br />turuncu<br />sevgimi kazandın evet.<br /><br />lenore<br />: )))))))<br />artık kaybedecek bir şeyim var demek<br />riske girebilirim.<br /><br />turuncu<br />risk nedir ki<br /><br />lenore<br />dünyayı döndüren şeydir<br /><br />turuncu<br />hayır, inanmıyorum.<br />dünyayı döndüren şeyi yazmışlar kitaplarda<br />dünya aşkla döner.<br /><br />lenore<br />aşk da riskle döner<br /><br />turuncu<br />nasıl bir risk bu?<br /><br />lenore<br />nasıl bilmezsin.<br /><br />turuncu<br />ne bildiğimi söyledim, ne de bilmediğimi.<br />sadece sordum<br /><br />lenore<br />ben de bildiğini söyledim zaten<br /><br />turuncu<br />ve fakat kazancını maksimize ediyorsun sanki<br /><br />lenore<br />buna izin veriyorsun sanki<br /><br />turuncu<br />ne engel oluyorum, ne de teşvik ediyorum<br />sadece duruyorum<br /><br />lenore<br />durmayı becerebilmek de bir şeydir, belki<br /><br />turuncu<br />ah evet, kimisi öylece durmayı bile beceremez değil mi?<br /><br />lenore<br />tabii ya. durmak zordur zira.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-8610663615451593920?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-29550941456921224902007-11-15T11:59:00.000+02:002007-11-15T12:11:00.583+02:00Geçtiğimiz ilkbaharda mı yazdım bunları, yoksa daha önce mi? Neden bahsettiğimi şimdi anlayamadığım eski bir nota rastladım temizlik yaparken:<br /><br /><blockquote>Q klavyesi olan bir cihazın belki de en iyi özelliği yürürken yazabilmek.<br /><br />Aklıma şu geldi; eğer kendimle çok ilgilenirsem, deli olduğumu sanabilirsiniz. Belki bana ilaçlar vermeye kalkarsınız. Ama bunu farketmeyeceğiniz şekilde rol kesersem, bunu yapmazsınız. Bu durumda daha deliyim demektir. Yani sizler için daha tehlikeli. Üstelik bundan habersizsiniz. Bu sizin için çok yazık ve benim için daha çok eğlence demektir. Her şey kontrol dışı ve tek yapabileceğin inanmak. Her durumda.<br /><br />Neye inanacağını bilmiyor musun yoksa? </blockquote><br />Ben, kendim; biliyor muyum?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-2955094145692122490?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-19907425805298975732007-11-14T16:33:00.000+02:002007-11-14T16:51:05.486+02:00Kendinizi anlatan dörtlük adı altında bir mumdur, iki mimdir dolanıyor ortalıkta bir süredir. Şimdilerde tüy gibi olan <a href="http://deryik.blogspot.com/">Deryik</a> vasıtasıyla biz de şenlendik. Ve fakat fazlaca şiir okumayan biri olarak <a href="http://deryik.blogspot.com/2007/11/iir.html">1 Kasım</a>'dan beri düşünüp duruyorum. Yo hayır, şiir sevmediğimden değil. İyi şiiri severim velakin iyi şiirin peşinde koşmak lazım. Ha diyince, karşına gelmiyor.<br /><br />Buyrun, sizleri Brecht ile başbaşa bırakıyorum:<br /><blockquote>nasıl olduğunu yaz bana! rahat mı?<br />sana neler yaptıklarını yaz bana! cesaretin yetti mi?<br />ne yaptığını yaz bana! iyi şeyler mi?<br />neler düşündüğünü yaz bana! beni mi?<br /><br />sorulardır sana bütün verebildiğim,<br />ve gelen yanıtları kabullenmeliyim.<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-1990742580529897573?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-313354888361539042007-11-12T14:31:00.000+02:002007-11-12T14:46:21.096+02:00Kasım ayının nerdeyse ortaları. Hava düpedüz sıcak. Güneş hem dışardaki, hem de içerdeki sokakları aydınlatmakla meşgul. Oda sessiz. İnsanlar dingin. Ağaçlar serin fakat nazik bir rüzgarda yapraklarını titretiyor.<br /><br />Bu kadar.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-31335488836153904?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-24601924879259300152007-11-05T13:26:00.000+02:002007-11-05T14:31:21.861+02:00Dün gece kendimi düşünürken yakaladım: İstanbul tümdengelim, Ankara tümevarımdır. Başka şeyler düşünüp bunu unutmak tehlikesine karşı, unutmadan hemen uykuya daldım. Pek çok rüyalar gördüm.<br /><br />Gece elektrik kesilince uyandım. Kesintisiz güç kaynağı benim için kesintili uyku kaynağı olmaya başladı bir kaç gündür. İşyerine götürmeye karar verdim en kısa sürede. Yoğun bir şekilde yağan yağmuru seyrettim sokak lambasının ışığında. Uyudum sonra yine.<br /><br />Sabah uyandığımda yağmur sürüyordu. Kahvaltıda yeni bir kitaba başladım. Tek başıma yemek yiyemem ben. Ya birileriyle konuşurum ya da bir şeyler okurum.<br /><br />Kahvaltıdan sonra mikrodalgada kek yaptım. 15 dakikada aynı browni gibi oldu. Çikolata eritip döktüm üstüne, leziz oldu.<br /><br />Sevdiğim şemsiyemi aradım, bulamadım. Halbuki evde olduğunu düşünüyordum, değilmiş. Halbuki işyerinde de değildi. Eski şemsiyemi çıkardım. Kendisiyle pek çok hatıralarımız vardır. Kapı kırmak için, ıslanmamak için, yere düşmemek için, arabaların sıçrattığı sulardan korunmak için hep kendisinden yararlanmışımdır.<br /><br />Yola çıkınca yine bir yabancılık hissi yakaladı. Şemsiyenin uçlarından aşağı doğru inen bir kafesin içinde gibiydim. Yağmurdan saklanmış kediler gördüm yolda, selam verdim. Evden çıkmadan da pencerenin önündeki güvercinlere bulgur verdim.<br /><br />Belediye başkanını yağmurda yürütmeli bu caddelerde sokaklarda diye düşündüm. Sokağın her yanını dolanan minik dereler, çatılardan düzensiz bir şekilde dökülen sular, düzensiz kaldırımlar... Hepsi güneşli günlerde göze görünmeyen, yağmurda hayatı zorlaştıran detaylardı. Çok mu zor yağmurda yürüyüş standardizasyonu sağlamak? Aç insanlar varken, buna gerek yok dedi bir ses. Sustum.<br /><br />123 basamak tırmandım yine. Basamakların yanından çağlayan genç irisi dereciğe hayretle baktım. Geçen gün orada oturan fare şimdi herhalde şu deliğe sığınmıştır. Islanan paçalarımın beni üşüttüğünü farkettim. Bu yağmur da düzgün yağamaz mıydı? Neyse şimdilik yağsın, ilerde onu da öğrenir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-2460192487925930015?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-72593524313613027182007-11-05T13:16:00.000+02:002007-11-05T13:23:32.597+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_z2R3AZabr0I/Ry78ggaiVWI/AAAAAAAAAFA/6eoUOzw1WTE/s1600-h/adem2kasim.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_z2R3AZabr0I/Ry78ggaiVWI/AAAAAAAAAFA/6eoUOzw1WTE/s400/adem2kasim.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129314661008823650" border="0" /></a>Bu da "<a href="http://followthefever.blogspot.com/2007/08/sogut-ile-defne.html">söğüt ile defne</a>" için, 2 kasım tarihli Radikal'den.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-7259352431361302718?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-32363770321917661172007-10-31T18:32:00.000+02:002007-10-31T18:39:58.009+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RyivNgaiVVI/AAAAAAAAAEg/h0haKwHGRdA/s1600-h/adem.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RyivNgaiVVI/AAAAAAAAAEg/h0haKwHGRdA/s400/adem.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127540822335706450" border="0" /></a><br />30 ekim tarihli Radikal'deki bu <a href="http://www.piyalemadra.com">Piyale Madra</a> çizgisi "<a href="http://followthefever.blogspot.com/2007/06/basinc-ve-yuruyus-halleri.html">Basınç ve Yürüyüş Halleri</a>"ni hatırlattı, sanki onun çizgisi gibi.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3236377032191766117?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-38814656782656598242007-10-28T23:55:00.000+02:002007-10-29T01:59:17.328+02:00Bizim evde pazar akşamları popstar alaturka nam yarışma seyrediliyor. Kazara telefon filan çalıp da televizyonun sesi kesilince yine de susmuyor alaturka sanatçılarımız. Yan dairede yaşayan, kulakları ağır işiten yaşlı komşularımız sağolsun. Aslında sadece onlar değil. Pazar akşamları apartmanın girişinden itibaren her katta aynı bet sesi duymak mümkün.<br /><br />İşte o bet sesi duyunca, sabah konuştuklarımız geldi aklıma: Türkiye'nin en çok kazanan, lafı üstüne laf söylenilemeyen sanatçısı, korkunç görünümlü bir transeksüel. Şaka gibi. Absürt komedi yapan birileri karşımıza böyle bir karakter çıkarsa gülmekten ölürüz herhalde. Hele de böyle konuşsa. Reklam arasında tomar tomar paralarını saysa... Ve fakat hani bu çok normal, kimse yadırgamıyor ablayı.<br /><br />Merdivenden çıkarken bunları mı düşünüyordum bilmiyorum. Her katta aynı seviyede duyuluyor mu testini yaptığıma eminim ama ne düşündüğümü şimdi hatırlayamadım.<br /><br />Merdivenden çıkıp eve girdiğimde neler olacağını hiç bir zaman bilemiyorum. Olmakta olanları çoklukla manipüle ediyorum. Kendimce yeniden kuruyorum tümünü. Kurduğum dünyanın içinde yaşıyorum sonra.<br /><br />Çok özel bir eğitim metoduyla yetiştirildim. Bakırköy'lü mürebbiyelerim vardı benim. Her türlü paranoid ve şizoid bozukluklarla ilgili özel olarak bilgilendirildim. Unutmadan halisünasyonlar ve yanılsamaları [delusion] eklemeliyiz.<br /><br />Başkaları ve kendim için oldukça farklı hayatları kurabilir, gerçekmişcesine işletebilirim. Hani sistemler için işletmeye almak denir ya, onun gibi. Cümle içinde kullanalım: Ekim ayı içinde <span style="font-style: italic;">işletmeye almak</span> için çalışmalarını sürdürmektedir.<br /><br />Truman Show'daki dekorları kurup bulutların arasından projektör düşüren bendim işte. Çocuk yaştan itibaren dekorlar arasına hayat kurmak konusunda çalışıyorum. Her şeyin yolunda gitmesi için insanüstü gayret sarfediyorum. Her şeyin olması gerektiği gibi görünmesi sorumluluğunu üstlendim. Böyle olunca herkes mutlu olurdu. Sanırım. Zaten başka bir yol da bilmiyordum.<br /><br />Rüyaları sadece kendim için kurdum. Bebekken oynadığım tehlikeli oyunları tam olarak bilmiyorum. Ne kuruyordum da ağlayarak uyanıyordum bilmiyorum. Sonra bir şekilde üstesinden gelmişler.<br /><br />Dün çok karışık rüyalar gördüm. Bir pembe yatak vardı, ne işi vardı bilmiyorum. Atraksiyonun bini bir para. Uçmaca, kaçmaca, tren istasyonunda tren kovalamaca. Öyle uzun sürdü ki, uyanıp su içip tekrar devam ettim filan. Bir de rüyaların oldukça kısa sürdüğünü iddia ederler, külliyen yalan. Uyuduğum andan, uyanana dek kesintisiz ve oldukça eğlenceli partiler düzenliyorum. Hepiniz davetlisiniz. Cidden bak.<br /><br />Başka yalanlar da söylüyorlar rüyalar hakkında. Neymiş efendim beynimizde görürmüşüz, gözlerimizle alakası yokmuş. Hadi ya? O zaman neden rüyamda renkleri ayırdedemiyorum yine? Hı? Renk körlüğü neden rüyama sirayet ediyor. Beynimin kodları mı karışmış, hiç çözemeyecek miyim? Almanlar renk körlüğünü çözmüşler, kromlu lens yapmışlar mesela. Yaramayacak mı işe?<br /><br />Ölçülebilir olanın ancak cetvelle ölçülebilen olduğunu düşünen özgür düşünceden habersiz bilim adamlarını ne zaman tepeleyecek insanlar? Belki de bu hiç olmayacak. Yığınlar ancak ve ancak gaza gelmeyi, sevmedikleri sıfata sahip olduğunu düşündüklerini tepelemeyi severler. Sıfatları, sıfatlar kümesinin oluşturduğu aidiyetleri ve o aidiyetler içinde kaybolmayı çok severler. Hayır çocuğum, orada değil, başka yerde kaybol.<br /><br />Bilim adamları diyordum değil mi? Onlar bilim adamı değil hafız!<br /><br />Ev diyordum aslında en başta, oraya döneyim. Alaturka sanatçıları ve alaturka sanatçı adaylarını dinledikten sonra uykusu gelir ahalinin. Çekilirler odalarına. Ne bir ışık, ne bir ses. Işık ve ses varsa, pek sorun olmaz. İkisinden birinin varlığı kötü bir şey demektir. Evimizin üzerine kızıl bir büyü çöküyor demektir.<br /><br /><a href="http://followthefever.blogspot.com/2006/12/kzl-by.html">Kızıl büyü</a>den bahsedeli neredeyse bir sene olacak ve fakat ben bir türlü başetmeyi öğrenemedim. Onu aşmak için belki bir asa, belki de eski zaman cadılarına ait bir yüzük gerekir. Bir zaman uzun saplı bir süpürge edinmiştim üstüne binip gidebilirim belki diye. Şimdi nerede olduğunu bile bilemiyorum.<br /><br />Biraz evvel ses geliyordu. Çok korkunçtu. Sonra sessizlik geri geldi. Şimdiyse ışık var. Üzülüyorum böyle olunca. Zaten bu kadar korkunç olup da sesiyle ışığı ayrı olan bir de yıldırımlar var. İnsanların üstüne düşünce kül ediveriyorlar. Koskoca ağaçları ortadan ikiye yarıyorlar. Bir de kızıl büyü var işte sesiyle ışığı ayrışık korkunç şey.<br /><br />Kızıl büyü evimize geldiğinde üzüntüyü olanca çıplaklığıyla hissederim ruhumda. Her seferinde bunun anlatabilemeyecek bir şey olduğuna inanırım. Her seferinde bir kedi gibi kusmaya çalışırım onu. Olabildiğince kusarım işte. Her seferinde bir kaç topak tüy kalır midemde. Ağrı yapar daldan dala gezerken.<br /><br />Kızıl büyü geldiğinde kurduğum tüm dekorları yıkıyor bazen. Bu da üzüyor beni. Yıllar yılı gelmemesinin sebebi onun içinde dolaşması için kurduğum mükemmel dekorlardı aslında. Artık biraz kendim için yapacağım bunlardan diyince o saçlarımın düz olduğu ilk gün yaptığımız anlaşma bozuldu ve muhtelif zamanlarda musallat olmaya başladı işte. Halbuki artık saçlarım düz değil. Bunu geç öğrenmem kötü oldu, daha erken öğrenmiş olsaydım bir takım kazançlar sağlayabilirdim.<br /><br />Kızıl büyü geldiğinde ölümü düşünüyorum. Kefenimin nasıl olacağını düşündüm mesela bugün. Şu yün kumaştan mamül, kareli mont-kaban arasındaki şeyin üstümde olmasını isterim mesela. Annem dikti onu bana. En sevdiğim pantalonumu giymek isterim. Kendim aldım yeni bir pantalona ihtiyacım olduğunu düşündüğüm güneşli bir günde. Tek başıma almıştım, oldukça zor karar vermiştim hem de. Bir de lacivert kazağım var. Onu da çok seviyorum. Biraz eski olsa da sorun değil, babam almıştı beni sevdiği zamanlarda. Son zamanlarda takıntı haline getirdiğim siyah spor ayakkabılarımı giymek isterim, bir zaman ailem kadar çok sevdiğim biri almıştı.<br /><br />Böyle bir kefen hayal ettim işte. Sonra eğer ecelimle ölürsem kimsenin beni bu kılıkta gömmeyeceğini düşündüm. Lakin benimde böyle gömülmeyi sağlayabilecek bir cesaretim yok, mesela kendimi gömmek gibi.<br /><br />Bir gün ben olmadığımda, dünyalı kimse ne anlattığımı bilmeyecek belki de. Ben bile. Ne fena.<br /><br />Yoruldum, nefesim kesiliyor, yeter bu kadar.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3881465678265659824?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-13095844644783516142007-10-26T16:37:00.000+03:002007-10-26T16:54:08.940+03:00Yıl 1941. Bir anadolu şehrinde güneşli bir gün. Mahalleli çeşmeden su doldururken bu evin bahçesinde hususi çeşmesi var. Çeşmeden su dolduruyor evin annesi. Savaş yıllarından mı kalmış o sert bakışlar?<br /><br />Biraz ötede kocaman bir sepet dolusu üzüm. Öylesine çok ki bir kişinin tek başına taşıması imkansız. Sekiz yaşında bir çocuk sesleniyor annesine: Anne üzüm verir misin?<br />Annenin hiç gönlü yok bu işe. Olmaz diyor, çocuk üzülüyor.<br /><br />Beş dakika sonra çocuk dolaşıp geliyor, yine üzüm istiyor. Yine olumsuz. Biraz düşündükten sonra gidip sepetten avucunu bile doldurmayacak kadar küçük bir salkım koparıp güneşe doğru kaldırır: Anne bak!<br /><br />Kafasını kaldıran anne güneşte parlayan üzüm tanelerini görünce ateş çıkar gözlerinden. Çocuk kaçmaya yeltenir. Anne, elinde iş yaptığı bıçağı tuttuğu gibi fırlatır ve hedefi onikiden vurur. Bıçak çocuğun kalçasına saplanır.<br /><br />-Son-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-1309584464478351614?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-80346963373472774222007-10-26T12:32:00.000+03:002007-10-28T22:31:21.023+02:00Bir cuma günü öğleden hemen önce, hava açık, rüzgar neredeyse yok, deniz sakin. Sesler yaklaşıyor ve uzaklaşıyor. Gidiyorum ve geliyorum, olduğum yerde dolaşıyorum gelmişleri ve gelecekleri. Başım dönüyor hafifçe. Ayağa kalksam belki gözüm bile kararır.<br /><br />Yüksek Sadakat'i çıktığı zaman hiç dikkate almamıştım, sebepsiz. Geçenlerde radyoda duyunca ilginç geldi, kim bunlar diye sordum. Yeni mi çıktı? Çoktandır varmış.<br /><br />Sevdiğim bir dizinin eski bölümlerine göz attım şöyle bir. Sokakta gençlerle konuşan yaşlı bir adam gördüm. Adam uzaklaşınca gençler arkasından söylendiler. Esnaf kepenklerini kaldırdı. Bir anne çocuğun kolundan çekiştirdi. Çocuk rengarenk giyinmiş kıza bakakaldı.<br /><br />Hiç birine bulaşmadım. Orada olmayan adam gibiydim. Olmasam da çok şey değişmezdi. Çok sevdiğim ceketimi kimse bu kadar çok sevmezdi evet ama o ağacın yaprağı yine düşerdi. O anne yine çocuğunun nereye baktığıyla ilgilenmeksizin koparırcasına çekiştirirdi.<br /><br />Özellikle sokakta gezerken daha çok hissediyorum bir 'sistem'in varlığını. Yürürken bulundukları yerden çıkan ve arkama düşen insanları hayal ediyorum bazen. Niye peşime düşsünler? Ya linç etmek için birinin peşine düşer insanlar, ya da omuzlarına almak için. Benim peşime niçin düşecekler?<br /><br />Bir tır varmış, İstanbul'a gelmiş. İki gün boyunca buradaymış. Tam olarak nerede olduğunu ve hangi iki gün boyunca şehirde olduğunu bulmak neredeyse mümkün değildi. Tüm haber kaynakları Anadolu Ajansı mahreciyle sundukları haberlerinde başka bir şey anlatıyorlardı. Vazgeçtim korku ile kaplı o tırı görmekten.<br /><br />İnsanların suratlarına baktım sonra yürürken. Başka hikayelerin insanları. Bir tanesi amele pazarında müşteri bekleyen zevzek bir işçi. Halini, vaziyetini görünce esir pazarındaki bu adamı satın almayacağımı düşündüm. İşlevsiz bir beden. Duyguları, hayalleri, düşünceleri var mı? Bir kap yemek ve şu yiyecekmiş gibi baktığı kadınlardan başka ne düşünüyor? Bir ailesi var mı? Oksijen tüketmeyi hakediyor mu? Hayır, topluma yararlılık açısından bakmıyorum, iki gün sonra o basit istekleri ve dizginleyemediği içgüdüleri yüzünden birilerinin başına bela olacak mı? Bu onun suçu mu? Halbuki onu da sevmeli, yaratılmış işte.<br /><br />Sevgiyi düşündüm bir de. İnsanları niçün severiz? Bir insanı özel yapan tam olarak nedir? Yoksa aslında hiç birimiz özel değil miyiz? Aynı ilaçlarla iyileşebilen benzer mekanizmalar yığını.<br /><br />Yabancılaşma, sevgi, insanlar, hayat, yapraklar ve bir sürü başka şey. Fakat yirmi dakikam doldu.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-8034696337347277422?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-30044539431820723822007-10-25T12:46:00.001+03:002007-10-25T12:58:20.340+03:00123 basamak tırmandıktan 10 adım sonra karşılaştığım yaşlı adamın bana baktığını farkettim. İster istemez ben de ona baktım, kendime onun baktığı kadar bakmadığımı anladım. Ceketi, özenli taranmış saçları, yeni ütülenmiş gömleği ve hangi çağdan kaldığını bilmediğim gözlüğüyle oldukça şıktı. Gözümün içine bakıp gülümsedi.<br /><br />- Neden, ihtiyar gibi yürüyorsun?<br />- Merdiven çıktım, yoruldum.<br /><br />(İç ses: Sadece merdiven mi?)<br /><br />Sonra yürüdük, yolumuza gittik.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3004453943182072382?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-31267943105530907022007-10-24T16:36:00.000+03:002007-10-25T21:56:27.552+03:00Diş, dişim sallanıyor. Üst köpek dişim olmalı. Zaten onlar iki dişlik yerin tam ortasından çıktığı için arkasında önünde yarım diş büyüklüğünde boşluk var, bir dişim de üstte bekliyor.<br /><br />Bayram günü olmalı. Dışarı çıkıyorum, Fa ve Fö ile karşılaşıyorum. Fö, bir Mitsubishi pikap kullanıyor. Bayram münasebetiyle ailesini gezdiriyormuş. Fa ile yürüyüruz. Devasa bir binanın ikinci katından itibaren olan çıkmalarına zincirler asılmış, uçlarında birer döner tezgahı var. Önlerinden geçiyoruz, hiç temiz görünmüyorlar. Bir kaçı temizlik yapsa ne güzel olur, hem rekabet oluşur diyorum.<br /><br />Yürümeye devam ediyoruz. Fa'ya şu kızı tanıyorum diyorum, kız geçip gidiyor ama ben kim olduğunu bir türlü hatırlamıyorum. Ardından bankamatik sırasında bekleyen bir çocuğu daha tanıdığımı sanıyor ve bilemiyorum.<br /><br />Fa, dişçiye gidelim diyor. Mihrimah'taki doktorumdan başka olmaz diyorum. O yoksa bile nöbetçi bırakmıştır yerine kesin. İçimden düşünüyorum, yahu tıbbi kayıtların sürekliliği hakkında hiç mi bir şey bilmiyorsun? Bu yaşta köpek dişimin sallanıyor olması kötü, iyi hissetmiyorum. Yürümeye devam ediyoruz. Merdivenlerden inip deniz seviyesine ulaşacağız. Moda'da sahile inen merdivenleri çağrıştırıyor, hatta çok benziyor.<br /><br />Tinerci kılıklı bir çocuk yaklaşıyor yanıma. Fa uzaklaşıyor. Çocuk gülümseyerek konuşuyor: <span style="font-style: italic;">Abi ben nerede kalabilirim, nasıl meslek edinebilirim? </span>Biraz laflıyoruz ayaküstü. Hapisten çıkmış olduğunu öğreniyorum. Halbuki en çok 14-15 yaşlarında olmalı. Bir şeyler söylüyorum tavsiye kıvamında. Çocuk biraz tavır değiştiriyor, yankesici olabilir mi? Arkamı dönüp gidiyorum, merdivenlerden iniyorum.<br /><br />O sırada merdivenlerden yukarı çıkan birinden bir şeyler çalıyor. İnsanlar hemen yakalıyorlar çocuğu, merdivenden aşağı atmak üzere sarkıtıyorlar. Çocuk ağlıyor. Hiç bir şekilde sorumluluk duymuyorum tüm bu olanlardan, zaten ne olabilir ki?<br /><br />Deniz kenarında yürüyoruz. Dalgalar deniz yükseldiğinde yürüyüş yolunu ıslatmış. Suların üstünden zıplıyoruz Fa ile birlikte. Yoruldum diyor ve yarısı denizin üstünde kazıklara oturtulmuş bar kılıklı bir yere giriyoruz. İçerisi loş, bir masaya çörekleniyoruz hemen. Oturduğum yerden arkamdan bir yerden konuşan kalabalığın içinden Ya'nın sesini duyuyorum. Bir yerde de karşılaşmasak ne olur sanki? Fa gülüyor.<br /><br />Garson içeceklerimizi getiriyor, masaya bakıyorum o anda. Aa! Burası, bu mekan; bir başka rüyamda Ya'nın bizi getirdiği yer değil mi? Bunları düşünürken garson iki de çay uzatıyor. Arka masadan gönderdiler diyor. Gülüyorum, yan masaya çay gönderilir mi be?<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RyDmsQaiVUI/AAAAAAAAAEY/wtg6NPVfuXA/s1600-h/6.gif"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RyDmsQaiVUI/AAAAAAAAAEY/wtg6NPVfuXA/s320/6.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125350023942526274" border="0" /></a><br />Masamıza bir kız çocuğu yaklaşıyor, elinde üç iskambil kağıdı: <span style="font-style: italic;">Sen olsan bunlardan hangisini seçerdin? </span>Önümüzde beliren ekranımsı vizyondan masanın durumunu görüyoruz. Tam olarak yanda görülen kağıdı seçiyorum. Her niyeyse gözlerim parlıyor onu görünce. Kız gidiyor oyununa, önümde açılan ekranımsı şeyden oyunu seyrediyorum. Seçtiğim kağıt oyunu kazanmak için önünü açıyor, seri halde tüm masadakileri topluyor ufaklık. Meğerse bizim Ya, gidin şuna sorun, çok şanslıdır demiş.<br /><br />Bir çocuk daha geliyor elinde üç kağıtla, tersliyorum: <span style="font-style: italic;">Bugün bitti şansım, yeter bu kadar! </span>Pek de umrunda değilmiş gibi gidiyor.<br /><br />Tam içeceklerimizi içecekken ortaokul çağında üç çocuk geliyor masanın yanına, bir şeyler soruyorlar. Yüzlerine bakıyorum, siz falanca okuldan mısınız? Evet, öyleler. Nasıl da bildim edasıyla Fa'ya bakıyorum. Aslında bu üç çocuk şimdi büyümüş, yetişkinlik kıyısında genç irileri. Ben sizin büyüklüğünüzü bilirim demiştim ki çalan telefona uyandım.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3126794310553090702?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-81763132712766075812007-10-23T13:32:00.000+03:002007-10-23T15:04:01.042+03:00Hamur işi yiyince uykum gelir. Evde yapılmış sıcacık gözlemeyi böğürtlen çayıyla birlikte hüpletirken de bunun böyle olacağını biliyor, yine de öyle olmaması umudunu besliyordum. Bir Arzuyu Beslemek'le karşılaştım sonra. Selam verdim, severim seni diye göz kırptım. Kırmızı Pelerinli Kent'i arıyordum aslında. Bir elime geçtiği günü bilirim, başka da bir şey bilmem. Sonra nereye gitti o kitap?<br /><br />Tam kitap raflarını gözden geçirirken beklendiği üzere içimdeki ejderha ateş püskürtmeye başladı. Bu sıcaklık uykunun ilk habercisi. Oturdum, geçmesini bekliyordum işte. Bu sabah vazgeçtiğim tebdili yazdım. Gitmedi işte, dönerim bir kaç saate diyip uykuya daldım.<br /><br />Işıklı kalemimle yazmaya başladığımdan beri rüyalarım çok yoğun. Maceralar peşimi bırakmıyor, psikolojik savaşlar yıpratıyor. O derece derinden. Sabah uyanınca ışıklı kalemimle not aldıklarıma baktım ve hiç bir şey anlamadım.<br /><br />Güya Fatih tutuklanmış, bununla ilgili hiç bir şey hatırlayamadım. <a href="http://www.youtube.com/watch?v=jCJ5sUAcK2E">Yiğit</a>'i görmüşüm bir de, o ki serzenişlerimizin kahramanı. Polis, şişman adam, yolda kalan çocuk, durdurup geri al... Hiç biri hakkında fikrim yok. 00:55 sularında yazmışım.<br /><br />Sabah kalktığımda en yoğun hatırladığım, o kallavi binanın altında ortaya çıkan bambaşka bir dünyaydı. Otopark rampalarından aşağı inerken görünen bir pencereden atlayınca binanın aslında bir kayıp şehrin üstüne kurulduğunu görmek olağanüstüydü.<br /><br />Kapadokya'ya benzeyen bu yerde pek çok yükseltiler aştım, dolaştım. Kimselere rastlamadım uzun düzlüklerde. Sonra bir yerde gördüğüm uzun ince bir toprak birikintisinin üstüne çıktım. Birden insanlar toplandı aşağıda, neye uğradığımı şaşırdım. Benim oraya bir amaç uğruna çıktığımı sanmışlardı. Halbuki maksadım etrafta insan var mı diye şöyle bir bakmaktı. Üstelik artık inemiyordum da her nasılsa.<br /><br />Aşağıdakilere bakarken, birden yanımda uçan bir insan belirdi. Etrafı açık, olabilecek en küçük helikoptere binen bu garip adamın ne dediğini de anlamıyordum bile. O helikopter ikimizi taşımaz dedim sadece ve arkamı döndüm. İnsan kalabalığı arasında birbirini tanımayan iki arkadaşımı gördüm, bizim için eylem yapar mısın diye bağırdılar. İtiraz etmedim, olur demekle yetindim. Ama tam olarak ne yapacaktım ki?<br /><br />Hatırlamadığım pek çok şey arasında birden üstünde durduğum yüksekçe kaide zemin seviyesinden kırıldı. Yere doğru hızla düşüyorduk kaidemle birlikte. Lastiktenmiş gibi olsa da tam yere yapışacakken yeniden yükselse ne güzel olur diye düşündüm. Bu sırada tam da yere yapışmak üzereydim ki hızla yükselmeye başladım.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-8176313271276607581?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-41100802596949649152007-10-22T13:41:00.001+03:002007-10-22T16:25:37.384+03:00Işıklı bir kalemim var, çok güzel. Yazılmakta olan kelimeyi, bir önceki ve bir sonrakiyle birlikte aydınlatıyor. Yazan kişi için daha fazlasına gerek var mı? Bilmiyorum, benim için gerek yok. Kalemi, kağıttan birazcık uzaklaştırınca büyük resmi görebiliyorum. Çünkü ışık kaynağının önünde bir mercek var. Gözümüzde de mercek var.<br /><br />Işıklı kalemimle gece karanlıkta aklıma gelen her şeyi unutmadan yazabilirim, rüyalarımı da yazabilirim, susmayan bilincimin söylediklerini de. Şikayet etmiyorum, susmasın tabi, seviyorum onu.<br /><br />Işıklı kalemimi tavana doğru tutunca sekiz kollu bir yıldız oluyor. Kalemi çevirince, dönen bir yıldızım oluyor. Yıldız bile kaydırabiliyorum.<br /><br /><a href="http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=sa&amp;haberno=3633">Tersine alarmlı saat</a> üzerinde çalışıyorlarmış. Amaç minik insanların uyku düzenini sağlayabilmek. Tesadüfen rastladığım proje ekibinin üyelerinden biri de <a href="http://alaturka.blogspot.com/2007/08/tersine-alarmli-saat.html">alaturka haller</a>ini yazıyor.<br /><br />İşte tavanda döndürüp, kaydırdığım yıldızımı görünce aklıma bu geldi. Tersine alarmlı saat, etkileşimli olmalı, farklı animasyonlar sunabilmeli. Yeterince iyi olduğunu düşünürsem ben de bir tane edinebilirim, neden olmasın ki?<br /><br />Işıklı kalemimle uyuyakaldım sonra. Pek çok, pek çok rüyalar gördüm. Bir konser alanı, bir maraton yaşadım. Çocuklu genç bir kadınla tanıştım, erkeğini evden kovmuş. Çantalarımı onun evine bıraktım. Bir taksiye bindim, taksici Hintli çıktı. İstanbul'u da basmış bu hintliler. Ben demiştim zaten vize koyalım şunlara diye. Taksiden inince fark ettim ki benim masamın üzerindeki teneke taksiymiş bu. Ne çok sevindim.<br /><br />Sabah uyanınca, yorulmuştum bile bu kadar çok rüyadan. Hoş, tatlı bir yorgunluk. Tersine alarmlı saatle uyuyan çocukların muhayyilesi daha mı zengin olacak?<br /><br />Taksiyi düşündüm ve taksinin sahibinin ne yapıyor olduğunu. Bazı şeyleri unutamadığımı farkettim fakat kategorize edemedim. Kişisel tarihimin bazı kısımları hiç yokmuş gibi oluyor ve bazıları hiç gitmiyor.<br /><br />Ağacı düşündüm sonra. Mezarın üstüne toprakla örtüldükten sonra dikmiştim. Geçende haberi geldi. Büyümüş, serpilmiş o ağaç. Dedikodular bile yayılmış, arkadaşı dikti demiş kimileri. İnsanlar hikaye anlatmaya çok düşkünler. Cinayet işlemeye ve kan görmeye de aynı oranda düşkünler. Hikayeciler bu yönden kendilerini tatmin edebilirler. Kasaplar da. Kurban bayramları toplumun ekseriyatını kan görmek yönüyle nötralize eder. Bir de hikaye bayramı yapmalı o halde, anlatsınlar dilediklerini. Kursunlar dünyayı yeniden.<br /><br />Geçen gün koruda yürürken, patikanın yanıbaşına parkedilmiş bir uçan halı gördüm. Usta bir şoför olduğuna kanaat getirdim. Dönüşte aynı yoldan geçiyordum, halının sahibi hala ortalıkta yoktu. Uyuya mı kaldı acaba ağaçların arasında?<br /><br />Ağaçların bittiği yerde kültür bakanını gördüm. Oldukça şık görünen gri bir takım elbise giymişti. Normal şartlarda sevmem gri takım elbiseleri. Bir eli cebinde konuşuyordu. Sonra kayboldu birden bire.<br /><br />Aklıma uzun ömrün acısı geldi. Herkes ölüp gidince dünyada kalıp onların yasını tutan adamı hatırladım. Ne fena. Belki buna da alışmıştır.<br /><br />"<a href="http://www.imdb.com/name/nm0001068/">Lost In Translation</a>" seyrettim bir ara. Evet, filmin isminden mülhem mevzusu oldukça iyi anlatılmış. Oradan başka yerlere kaydım hemen. Ya anadilin de yetmiyorsa anlatmak için diye düşündüm. Sonra susasım geldi çokça. Susunca susarım hep. Konuşunca da susarım. Fakat insan susayınca deniz suyu içmemelidir.<br /><br />Başka bir aralıkta da "<a href="http://www.imdb.com/title/tt0404203/">Little Children</a>"ı seyrettim. Bir <span style="font-style: italic;">"Selvi Boylum, Al Yazmalım" </span>tadı aldım. Konuyu sağlam, üslubu yavan buldum. Aynı hikaye daha etkileyici anlatılabilir diye düşündüm. Yine de beğenmedim diyemem, hoştu.<br /><br />Selofandan bir deniz gördüm sonra, denizden yansıyan ışığın aydınlattığı bir de gökyüzü. Ondan sonra bunları yazdım işte. Kağıttan bir gemi var denizin üstünde, süzülüyor kıyıdan kıyıya.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-4110080259694964915?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-14110918695038716072007-10-22T13:15:00.000+03:002007-10-22T13:39:50.277+03:00John Fowles'un <a href="http://www.ideefixe.com/Kitap/tanim.asp?sid=BO0EI57NE7BTXXJV3EXG">Koleksiyoncu</a>'sundan:<br /><br /><blockquote><div style="text-align: left;">Bir insanda kendinin en uç sınırına kadar gitme arzusu varsa, sanatının aldığı şeklin önemi kalmaz. Sözcükleri, boyaları, sesleri ve hangi anlatım aracını kullanırsa kullansın.</div><br /><div style="text-align: left;">(...)<br /><br />Sesine katlanırsın ve başka seçim şansın olmadığından konuşursun. Ama önemli olan ne söylediğindir. Yüce sanatı da ötekilerden ayıran da budur. Teknikleri kuvvetli insanlar her çağda karınca gibi sürüyledir. Hele de evrensel eğitimin baş tacı edildiği bu çağda.</div></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-1411091869503871607?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-52397633304289686872007-10-12T10:59:00.000+03:002007-10-12T12:22:57.712+03:00<div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">Minimini bir kuş donmuştu pencereme konmuştu,<br />donan kuşla çocukluğum savruldu.</span> </span><br /></div><br />Benim bir uçurtmam vardı, ipini koparıp gitmişti. Hiç unutamadım onu. Pencereyi açıp, ucu boşta makarayla karşılaşınca yaşadığım garabeti hiç anlatamadım. Sonra gün geldi <span style="font-style: italic;">kaboom(!). </span>İlk uçuşumun müsebbibi uçuverdi. Elimde makara kalıverdim. Hep merak ediyorum uçurtmamın nereye gittiğini. Bir gün ıslanmış bir şekilde penceremin önüne konuverse, sorarım nereleri gezdiğini, neler gördüğünü. Hiç sormam bunca zaman nerelerde olduğunu.<br /><br />Minimini bir kuşu hep serçe olarak hayal etmişimdir. Yerinden duramayan, pır-pır oradan oraya koşturan serçeden başka kime yakışır donuvermek. Sanırım ilk öğrendiğim şarkıydı. Güneşli bir günü, boyumun mutfak penceresinden bakmaya yetmediği zamanları hatırlatıyor. Bir de ikiyüz metreden müteşekkil küçük dünyamı.<br /><br />Artık olmayanlar geliyor aklıma sırasıyla. Özlediklerim geliyor aklıma. Bayram sabahlarını serin hatırlıyorum nedense. Serin ve sessiz bir fonda yürüdüğümüzü hatırlıyorum. Elindeki palamutu düşüren sincabı, orada olmayan yolu, bazı bayramlarda çağlayan ırmağı. Irmak dediysem, içinde iki kişinin yan yana duramayacağı kadar minik bir sulama kanalı.<br /><br />Bir de bedenin içine tutsak olanlar var, onları sonra anlatacağım. Şimdi beceremedim.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-5239763330428968687?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-39865098079757637062007-10-11T18:36:00.000+03:002007-10-11T18:49:40.705+03:00Güneş batıyor, hep batıyor. Durduramıyoruz. Rasgele çalma aparatı "The Sun Never Stops Setting" çalmaya karar vermeseydi yazmaya hiç başlamazdım belki de. Bilemedim şimdi.<br /><br />Evet, güneş batıyor. Herkes sofra başında. Bugün çorba yerine cheetos'un iyi bir seçim olduğuna karar verdim. Ana yemek olarak ruffles alacağım ve tatlı olarak adını bilmediğim dışı soya kaplı fıstığı yiyeceğim.<br /><br />Enginde yavaş yavaş ilerliyor yolcu motorları. İftar saatinde deniz üzerinde bulunan taşıt sayısının az olması tesadüf değildir herhalde. Bunu acar gazetecilik malzemesi yapacak birilerinin olmaması ne acı.<br /><br />Yarın bayram. Haber bültenleri bayramın sağanak yağışla geleceğini söylüyor. O zaman daha mı güzel olur bayram? Hep aynı, hep aynı işte.<br /><br />Tam şimdi karar verdim, bir bayram yazısı yazmayacağım. Önceki bayramlar için yazdıklarım kâfi.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3986509807975763706?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-76571162688239888942007-10-10T00:14:00.001+03:002007-10-10T00:31:22.061+03:00Güvenlik zafiyeti. Otopark kapısında kimse yoktu. Bina kapısından yanlış bir isim söyleyerek girmek mümkün. Personel, kuruma karşı ilgisiz. Uzun koridorlarda oturacak herhangi bir mobilya yok. Şu an oturduğum yerde, kafasını masasına yaslayıp uyuyan bir adam var. Hizmetli mi?<br /><br />Bina fiziksel olarak bakımsız. Bölüm başkanlarının isimleri için bile tabela yok, dosya kağıdına yazıcı marifetiyle yazdıkları ünvanlarını bantla kapıya yapıştırmışlar. Ofis mobilyaları oldukça eski. Zemin kirli ve bakımsız. Koridorlar uzun ve sıkıcı. Hastaneyi andırıyor. Devlet üniversiteleri neden olmaz anlıyorum.<br /><br />Uyuyan adam uyandı. Öğle tatilinin bitimini sordum. Hocanın keyfine göreymiş. Hava sıcak. Yüksek lisans öğrencisi miyim? Hayır, değilim. Demek ki ilk defa karşılaştığm biri için bu yaş aralığındayım.<br /><br />Öğrencilere bakarak buranın bir kız lisesi olduğunu iddia etmek mümkün. Liseden farkıysa kimsenin etrafta ne döndüğünü bilmemesi. Sahipsiz gibi.<br /><br />Beklediğim kişi koridorun ucunda göründü. Hareketlendim. Odanın kapısından gördüğüm güzel vazo işimi görür. Gülümsüyor.<br /><br />`Merhaba´ dedikten sonra ceketimi aldı, asmak için arkasını döndü. Bu dönüşün hayatının son dönemeci olduğunu bilmeden. Vazonun tam tepesinde tuzla buz oluşunu kaydetmek istedim doğrusu, tekrar tekrar ileri geri sarmak için.<br /><br />Üstüme kan sıçradı. Çantasına baktım, ıslak mendil vardı. Yaşasaydı iade edeceğime söz verdim. Üstümü başımı sildim. Çantadan anahtarı da alıp, çıkarken odanın kapısını dışardan kilitledim. Öğrencilere tuvaleti sordum ve bir güzel kustum. Anahtarı da deliğe attım. Kıyafetlerime kan bulaşması midemi bulandırıyor.<br /><br />Geniş merdivenlerden aşağı indim. Ziyaretçi kartımı teslim edip, kimliğimi aldım ve çıktım.<br /><br />Güneşli bir ekim gününde kalabalık caddede yürürken saate baktım ve en iyi iftar nerede yapılır bulmak için çok vakit kalmadığını farkettim.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-7657116268823988894?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-29058980670387360742007-09-27T23:52:00.000+03:002007-09-28T01:37:15.940+03:00Bezen yazmak için bir başlangıç kelimesi yahut cümlesi arıyorum. Bulamadığımda günlerce yazmadan/konuşmadan durabiliyorum. Bu başlangıç sözü, bir anahtar gibi oluyor. Mahiyetini bilmediğim bir kapı için oldukça gerekli bir anahtar bu.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.fotokritik.com/519627"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RvwfNmDqzAI/AAAAAAAAAEI/ELMEMvRMeEg/s400/spiral.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114997595200736258" border="0" /></a>Pek bir şey yapmayacak kadar isteksiz, uyuyamayacak kadar enerjik olduğum şu saatlerde yatağın içinde debelendim biraz. Sağa, sola, aşağı, yukarı olabilecek her hali denedim. Olmadı. Ne uyuyabildim, ne de aklımdan geçenleri durdurabildim. Yazmak istedim, yazamadım, çünkü bir başlangıç sözüm yoktu. Spiraller geldi aklıma sonra, çok sevdiğim spiraller. Her biri, içinde kaybolmak için oldukça elverişli.<br /><br />Bugün bir yavru kedi gördüm arka bahçede, kıvrılmış yatıyordu. Tıpkı şu böcek gibi. Yavru insan da kendine doğru dönüp, kıvrılıp yatıyor. Kendine dönmek, kendine içine bakmak.<br /><br />[<span style="font-size:85%;">Fotoğraf: <a href="http://www.fotokritik.com/519627">Mehmet Can</a></span>]<br /><br />Yattığım yerde spiralleri düşündüm. Bir zamanlar sayfalar dolusu çizerdim hiç sıkılmadan. Kendine dönmek gibi bir şeydi. Nedense kalemi elime alıp çizesim gelmiyor şimdi. Sadece yattığım yerden düşünüyorum.<br /><br />Yatağım pencerenin yanında, doğruldum ve başka ne var görebileceğim ne var görmek istedim. Tam şimdi bunları yazarken devrik kuruluyor öncelikle. Mesela öncelikle niye cümlenin sonuna geliyor? Devrik olmasınlar diye kes-yapıştır yerlerini değiştiriyorum.<br /><br />Yatağım pencerenin yanında. Masam da pencereye kafamı çevirince dışarıyı görebileceğim kadar yakın. Bunu önemsiyorum. Arada bir bulutlara bakmak, ufuk çizgisi yerinde duruyor mu diye göz atmak iyi geliyor. Sebebi hakkında şimdilik hiç bir fikrim yok, belki ilerde düşünebilirim.<br /><br />Doğrulup dışarı bakınca ötedeki binalardan birinde birinci katta hep ışığı yanan balkonu gördüm. Geçtiğimiz beş-altı yıl boyunca hiç kimseyi görmedim orada ve fakat her gece ışığı yanar. Eskiden böylesi kabak gibi görünmezdi, zira aramızda <a href="http://followthefever.blogspot.com/2007/08/sogut-ile-defne.html">söğüt ile defne</a> vardı. Onları özlediğimi farkettim ve özlediğim tek şey olmadıklarını da.<br /><br />Müzik dinleyemiyorum. Pek çok çeşit sanatçı, binbir türlü müziğin arasından benim için iyi olan hangisi bir türlü bilemiyorum. Birilerinin benim için uygun bir şeyler seçmesini umudediyorum ve radyo dinliyorum, her zaman olmasa da yardımcı olabiliyor. Son zamanlarda çıldırmayan pianistleri dinlemeyi seviyorum galiba sakin sakin.<br /><br />Puzzle Inlay isminde bir oyun varmış bilgisayarımda. Bir çeşit yap-boz, canım çok sıkılırsa ondan oynuyorum. Mızıkçılık yapmadığı sürece oldukça keyifli. Bilgisayarımda başka oyun olmadığı için kendime kızıyorum. Vakti zamanında neden yüklememişim ki? Şimdi beni eğlendirecek oyun seçmeye halim yok hiç.<br /><br />Penceremden bakarken ışığı yanan balkonun hizasında kafamı kaldırınca şerefesi ışıklandırılmış zarif bir minare görünüyor. Kendi içinde eşsiz [unique] bu eserin penceremden görünüyor olmasını seviyorum. Selam veriyorum bazen, uzaktan gülümsediğini hayal ediyorum. Şapkasına bakılırsa, güleç biri bence. Sevmek için önşartım değilse de gülümseyen birilerini seviyorum galiba.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-2905898067038736074?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-25605098498632548682007-09-22T12:52:00.000+03:002007-09-22T15:16:09.411+03:00André Gide beyefendinin güncesinden:<br /><br /><blockquote>10 Haziran 1891<br /><br />Kişinin <span style="font-weight: bold;">kendi kendisi olma</span> yürekliliği. Bu düşüncenin altını kafamın içinde çizmeliyim.<br /><br />Hiç bir şeyi; hafiflikle, kolay olsun diye, başkaları yapmış diye, ya da salt başkaları yapmamış diye, terslik olsun diye yapmamalı.<br /><br />Hiç bir uzlaşmaya girmemeli. Başkalarıyla sık sık görüşmem gerçekten benim için pek iyi olmuyor. Çünkü herkesin hoşuna gitmeye kalkıyoruz. Kabuğuna çekilmek, benim için belki daha iyi. Evde kapalı geçen çocukluğum herhalde beni böyle etti. Bu durumumu mübalağa etsem belki benim için daha iyi olur. Yalnızlığa çekilişte büyük güçler bulurum belki.<br /><br /><br />(...)<br /><br /><br />10 Temmuz 1891<br /><br />Yazmaya başlıyorum. Durmam gevşekliktendi. Salt, sağlığı koruma bakımından, şuraya her gün bir kaç satır yazmalıyım.<br /><br />Yazıya başlarken en güç olan samimiliktir. Bu düşünceyi biraz kurcalamalı ve sanatta samimilik nedir, onu bulmaya çalışmalı. Şimdilik, o şudur diyorum: deyiş, düşünceden önce gelmemeli. Deyiş, düşünceden doğmalı ve cayılamaz, başka türlü olamaz olmalı. Deyiş, yalnız söz dizisi için değil, yapıtın bütünü için önemli olmalı. Ve sanatçı yaşaması boyunca, yazma isteğinin önüne geçememeli, yazmadan duramamalı (isterim ki, önce kendisi, bu isteğine karşı koymaya çalışsın, dirensin, acılar çeksin).<br /><br />Samimi olmamak korkusu, aylardır elimi kolumu bağlıyor, yazamıyorum. Tepeden tırnağa samimi olmak....</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-2560509849863254868?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-68019348113453965662007-09-19T21:19:00.000+03:002007-09-20T12:39:45.235+03:00Sevgili Blog,<br /><br />Bugünlerde pek görüşemiyoruz değil mi? Bazen kalem daha cazip geliyor, bazen de hiç yazmıyorum. Hep söylediğim gibi seninle hiç alakası yok bu sebepsiz gibi görünen aralıkların, hiç sitem etme bana.<br /><br />Ramazan geldi burda şehre; pür telaş şehir, bir görsen. Böyle akşam saatlerinde fırının önünde pide sırası oluyor. İnsanların neden tam da iftara yarım saat kala pide almak için ısrarcı olduklarını anlayamıyorum. Halbuki mesela ben iftardan 1 saat önce uğruyorum, sadece bir kaç kişi oluyor.<br /><br />Ramazan geldi geleli elmalı yeşil çay içiyorum yemekten sonra. Siyah çayı çok tüketmemem gerekiyormuş. Eh, yeşil çay da sağlıklı bir şey zaten. Bazılarına 'sası' geliyormuş ama bana sorarsan kendine has bir lezzeti var. Peki sen elmalı yeşil çayların hikayesini biliyor musun? Boş ver, sonra anlatırım.<br /><br />Parktaki devrilmiş ayıyı anlatırım istersen bak. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde ben küçücük bir çocukken Beylerbeyi nam muhitte ikamet ederdik. Yüksekten yüksekten Boğaziçi'nin gerdanlığına bakar, rüzgarın getirdiği deniz kokusuyla yetinerek yaşardık. Kışın kar yağdığında o yüksek yokuşların tepesinde mahsur kalır fakat keyiften geri kalmaz kızaklarımızı çıkarırdık. Laf aramızda benim hiç kızağım olmadı be blog. Dedemi kışın görme imkanı olmadığından kızak çakan bir dedem de olamadı.<br /><br />İşte zamanın içinde saklanmış duran eski zamanlarda, deniz kokusu almak, iyotu ciğerlerimize çekmek ve dahi beni denize atmak için kıyıya akın ederdik. Beylerbeyi'nde kıyının büyük kısmı çeşitli kodaman ailelerin yalıları tarafından, kalan kısmı da yaya olarak akın eden çevre halkınca işgal edildiğinden başı boydak rüzgarı teneffüs etmenin imkanı olmazdı. Bu ve bunun gibi sebeplerle hususi arabamızla yaya ulaşımının görece zor olduğu Paşalimanı-Kuzguncuk civarındaki sahil parklarına doğru yol alırdık.<br /><br />Parka varınca, çocuk olarak üstümüze düşen vazife gereği hep aynı oyuncaklarla, aynı aptal çocuklarla birlikte vakit geçirirdik. Bu çocukların ambalajı değişse de içerikleri hiç değişmez. Tam olarak AB standartlarına uygun olarak en hassas makinalarda üretim. Ambalajlar pazarlama stratejisine yönelik olarak değişiyor.<br /><br />Bu hiç değişmeyen park oyuncaklarından birisi de siyah renkli ayı yogiye benzer şekilde kravatı olan, bir kolunu denize doğru uzatmış ayı kardeşti. Az evvel bahsi geçen hassas üretim mamüller, ayı kardeş derlerdi buna. Bense, 'Yogi' demeyi tercih ediyordum. Sonrasında sokakta tanımadığı çocuklara 'çocuuk' diye seslenenler gibi, hiç bir şey dememeyi tercih ettim.<br /><br />Ayı kardeşin denizi işaret eden kolunda asılı salıncakta sallanmak nedense pek hoşuma giderdi. Normal salıncaklara göre daha yavaş olsa da güzeldi işte. Sebebi belirsiz bir şekilde mamüllerin anne-babaları sevmezlerdi bu ayıyı ve işte bu da sallanmak için daha uzun süre demekti.<br /><br />Sonra aradan günler, aylar ve yıllar bile geçti Üsküdar'da yaşar oldum. Artık deniz bir kaç dakika mesafedeydi, üstelik dokunmak bile mümkündü. Yogi'nin yaşadığı park, artık neredeyse yürüme mesafesinde yakın olmuştu. Geçtiğimiz gün civarından geçiyordum, bir de ne göreyim! Yogi yerde yatıyor. Parkı yenileme çalışmaları çerçevesinde beton kaidesiyle birlikte kumdan çıkarmışlar. Yine de morali bozulmamış, öylece gülümsüyor.<br /><br />İşte böyle sevgili blog, ayı dediğin kim bilir kaç yıl hizmet verdikten sonra devriliyor da gülüşünden bir şey kaybetmiyor.<br /><br />Başka anlatacaklarım da var bak dinle hele. Geçtiğimiz hafta ben yokken kimlerle haşır neşir olmuşsun diye baktım. Okulların açılması öncesinde en popüler konu beslenme çantaları olmuş. En iyi beslenme çantaları nerde bulunur, beslenme çantasına ne koyulur gibi soruların cevaplarını aramış durmuş bilinçli anne-babalar.<br /><br />Sanıyorum ki bu noktada görevimizi hakkıyla yerine getirdik. Pek tabii ki bir çocuğun beslenme çantasındaki en mühim malzeme tecavüz edilmemiş, ucundan kıyısından kırpıştırılmamış bir <a href="http://followthefever.blogspot.com/2007/06/bir-beslenme-antas-ruyalar-ve-muhayyile.html">muhayyile</a>, <a href="http://followthefever.blogspot.com/2007/03/zevkler-ve-renkler.html">ezberlenmeyen zevkler ve renkler</a> olacaktır.<br /><br />Ne düşünüyorum biliyor musun blog, resimli bir sözlük yapıyor olsaydık muhayyile kelimesini nasıl tasvir ederdik? Bence bulut şeklinde olmalı, kocaman, alaca bir bulut. İçinde türlü türlü hayallerin hiç sönmeden yüzebildiği.<br /><br />Geçen gün mor üzümler gördüm rüyamda, her bir tanesi mandalina büyüklüğünde. Boş ver hangi geçen gün olduğunu, her biri geçiyor nasılsa. Bunu da çizmek gerek muhayyile bulutuna. Aslında ne biliyor musun, cennet gibi bir yer muhayyile, içinde yaşamayı bilince.<br /><br />Kafeste bir cadı da çizebiliriz bulutumuzun içinde bir yerlere. Tavşan olmazsa olmaz, bir koyun lazım ve koyuna tasmayı unutmamak gerek. Özlem çekene kılavuzu kesinlikle eklememek lazım. Özlememek nasıl olur diye düşleyenlere ders olsun diye. Bulutun içinde bir yerlerde şelale de olsun, şelalenin altında `gözüm yanıyo´ diyen bir adam duş alsın. Nasıl diyecek, tabii ki konuşma balonuyla. Konuşma balonu helyumla şişsin.<br /><br />Görüyorsun ya sevgili blog, ne çok şey birikmiş. Belki daha sonra resimli sözlüğün muhteviyatı hakkında yine konuşuruz. Bunlardan başka da bir sürü şey düşünmüştüm sana söyleyecek, not almayınca unuttum işte. Halbuki, hep hatırlatıyorum kendime; aklına geldiğinde yaz şunu diye. Bir dahaki sefere artık...<br /><br />Şimdilik hoşçakal.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-6801934811345396566?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-28899032241590399092007-09-16T23:49:00.000+03:002007-09-16T23:53:51.193+03:00Pek şirinmiş, buyrun.<br /><center><br /><object width="340" height="289" id="player" classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" codebase="http://fpdownload.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=9,0,0,0" align="middle"> <param name="movie" value="http://cdn.last.fm/videoplayer/33/VideoPlayer.swf" /> <param name="menu" value="false" /> <param name="quality" value="high" /> <param name="bgcolor" value="#000000" /> <param name="allowFullScreen" value="true" /> <param name="flashvars" value="embed=true&creator=Fujiya+%26+Miyagi&title=Collarbone&uniqueName=Collarbone&albumArt=http://panther1.last.fm/coverart/130x130/2620617.jpg&album=Transparent+Things&duration=196&image=http://panther3.last.fm/storable/videocap/372/0/original.jpg&FSSupport=true" /> <embed src="http://cdn.last.fm/videoplayer/33/VideoPlayer.swf" menu="false" quality="high" bgcolor="#000000" width="340" height="289" name="player" align="middle" allowFullScreen="true" flashvars="embed=true&creator=Fujiya+%26+Miyagi&title=Collarbone&uniqueName=Collarbone&albumArt=http://panther1.last.fm/coverart/130x130/2620617.jpg&album=Transparent+Things&duration=196&image=http://panther3.last.fm/storable/videocap/372/0/original.jpg&FSSupport=true" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" > </embed> </object></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-2889903224159039909?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-54722235033823063472007-09-15T05:53:00.000+03:002007-09-15T06:16:20.203+03:00Güneş doğmadan hemen önceki şu saatte, yazamamanın tek çaresi ancak yazmak olduğu için aklımdakileri ortaya çıkarabilmek için çaba sarfediyorum.<br /><br />....<br /><br />Neticede yazamıyorum. Başka bir şey anlatayım. FoxyTunes isimli bir firefox eklentisi çıkmış. Tarayıcı arayüzünden sayısız müzik çaları kontrol etme imkanı veriyor. Bu sayede vakit kaybetmiyoruz, pencereleri değiştirmekle uğraşmıyoruz filan.<br /><br />Yani hayatımıza bir kaç saniye daha katıyoruz. Malum, bu şekilde yıllar katıyoruz hayatımıza. Hep o can alıcı soru var aklımda, bu kazandığımız saniyeleri nerede harcıyoruz?<br /><br />FoxyTunes eklentisinin bir diğer özelliği de eposta yahut blog yazarken çalan parçayı otomatik olarak metnin sonuna ekleyebilmesi. Tıpkı bu metnin sonunda olduğu gibi. Eh, teknoloji çağında içimizdeki kendini ifade etme aşkı bambaşka ne de olsa.<br /><br />----------------<br />Ne çalıyormuş? <a href="http://www.foxytunes.com/artist/jay-jay+johanson/track/believe+in+us" title="'Jay-Jay Johanson - Believe in us' - open on FoxyTunes Planet">Jay-Jay Johanson - Believe in us</a>, <a href="http://www.foxytunes.com/artist/jay-jay+johanson/track/as+good+as+it+gets" title="'Jay-Jay Johanson - As Good As It Gets' - open on FoxyTunes Planet">Jay-Jay Johanson - As Good As It Gets</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-5472223503382306347?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-2830421622644200232007-09-11T10:17:00.000+03:002007-09-11T10:20:27.732+03:00Bildirgeç'in bildirdiğine göre wordpress bloglarına <a href="http://www.bildirgec.org/yazi/wordprexy-wordpress-e-ozel-proxy">wordprexy yardımıyla</a> pek kolay ulaşılıyormuş.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-283042162264420023?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-27083898570785439152007-09-02T23:45:00.000+03:002007-09-03T11:15:06.860+03:00Benim kağıt uçağım yok, kimisinin var. Üstelik bulutların arasında bir çizgisi bile var. Benim ne çizgim var, ne bulutum. Eylül geldi diye seviniyorum, belki bulutum olur böylece. Eskiden tavşanlı, ayılı bulutlar vardı şimdi kalmadı. Dünya değişiyor işte, artık yapmıyorlar onlardan.<br /><br />Eylül demek sonbahar demek, güz demek, hüzün demek, sadelik demek, sükunet demek, yerlere dökülen yapraklar demek. Çınar yaprağını çok severim, huzur verir. Çınar sükunet demektir, mûkim olmak demektir, uzun ömür demektir. Bu yaprağı bayrak yapan milletler var, saygı duyarım.<br /><br />Eylül bazen balık demek, sabaha karşı `rastgele´ diyen balıkçılar demek. Uzun bir aradan sonra taze balık yemek, fosforu görünce gözleri parlamak filan.<br /><br />Eylülde gel, diyorlar ya, işte ona inanmıyorum. Vakit kazanmaya çalışmış bana kalırsa.<br /><br />Hafızam eskisi kadar iyi değil, hangi filmdeydi o? Her sene aynı gün ve saatte aynı bankta buluşup konuşan sevgililer vardı. Sevgili dediysem, hemen öyle çıtır kız, toy oğlan gelmesin akıllara, bunlar 40'lı yaşlardaydı. Hatta evliler miydi? O kadarını bilemedim.<br /><br />Park diyince aklıma Musa Rami'nin, iki erkek aynı yatakta, ne ilginç değil mi, diyişi geliyor. Sokakta kallavi limonata satan kaldı mı? Lemonade Tycoon vardı, pek keyifliydi. Yaz da bitiyor, ağız tadıyla limonata keyfi bir kış rafa kalkacak görünüşe göre. Yolunu bilen birileri benim için gidip Akman Pastanesi'nde içiversin. Haber de versin ki canıma değsin.<br /><br />Senede bir gün yapan amca ile teyzeyi unutmuş değilim. The Dolls'da anlatılan yan hikayelerden birinde olabilir mi? Neden olmasın. Doğu taraflarından olduğunu iyi hatırlıyorum, çizgi gözler kalmış hatrımda.<br /><br />The Dolls de ne güzel filmdi, nereye kaldırdım acaba? Tekrar seyredesim geldi. Acaba o filmi seyredip kaç genç adamın hayatı aydınlanmış, yahut kararmıştır? Amelie de soruyordu, şu an kaç çift... Balkondan şehri seyrederken 15 diye cevap veriyordu.<br /><br />Dolls diyince aklıma ayrıca Black geldi. Reca ederim n'alakası yok deme. Adanmış bir ömür var ortada, kendinden vazgeçiş. Fena mertebesi nedir duydun mu hiç? Yoklukta var olmak. Üstelik bu filmlerin her ikisi de dünyanın doğusundan.<br /><br />Kağıt uçağım yok, uçurtmam da yok, ağacım da yok. Ağacım vardı, kestiler. Anlatmıştım vaktiyle. Uçurtmam da vardı, uçtu gitti. Onu da anlatmıştım vaktiyle. Uçak katlamayı da hiç bir zaman beceremedim, öyle güzel uçamadı uçaklarım.<br /><br />Gamlı uçak vardı, onu hatırlar mısın peki?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-2708389857078543915?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-1642769260396517042007-08-24T20:09:00.000+03:002007-08-27T17:08:39.010+03:00O blog senin şu blog benim dolaşırken, faremin tekeri tıngır mıngır dönerken karşılaştığım bir vesikalık fotoğraf tüm dünyanın sessizleşmesine yol açtı ya da ben sağır oldum. O sessizlikte ilk aklıma gelen domates-biber-patlıcan oldu. Neyse ki artık işportacılar yok ve dünyam başıma filan yıkılmadı. Bir türlü bu tanıdık yüz kimdir bilemedim.<br /><br />Uzun düşünceler ve sayfayı aşağı yukarı kaydırmaların sonucunda hatırladım. Çok yıllar evvel küçücük bir çocukken aynı serviste okula giderdik. Aynı sınıfta olduğumuzdan yan yana oturur, sohbet ederdik. Nasıl desem, sizin orda <span style="FONT-STYLE: italic">cool </span>mu diyorlar; kolay heyecanlanmaz, soğuk kanlı davranır, serviste ön sırada oturan küçük kızlara birlikte pek yüz vermeyiz filan... Gerçi o kızların da pek umrunda değildi durum. Servis kaza yaptığında kızlar hemen ağlamaya başlamış, biz de birbirimize bakıp gülmüştük. Böylesi servis arkadaşlığıydı bizimki.<br /><br />Son yazısının tarihine bakınca uzunca bir zaman önce blogu kapattığını, artık burada yaşamadığını öğrendim. Hatta yorum bile yaptım, artık yazmıyor musun diye. Duramadım yerimde, başka bir yerlerde devam ediyor mu acaba diye dolandım ortalıkta. Bir sonraki evini buldum ama ancak google önbellek sayesinde görülebiliyordu. Ve en sonunda şimdiki evi.<br /><br />Okumaya başladım, kocaman bir adam olmuştu. Bu yazdıklarına dair onunla ilgili hiç bir fikrim yoktu. Başka biri gibiydi, hiç tanımadığım biri gibi. Garip hissettim.<br /><br />Okuduklarımdan çıkardığım bir ipucunu değerlendirip ekşi sözlük yazarı olduğunu keşfettim. İzini orada sürmeye devam ettim. Hala İstanbul'da yaşadığını ve çalışıyor olduğu gibi pek çok bilgiye ulaştım. Meksika'da yaşayan birinin hayatının detaylarını öğrenmekten farksız olmaya başlamıştı. Imdb'de oy verdiği filmlerin listesine göz attım sonra, <a href="http://www.imdb.com/title/tt0128853/">You've Got Mail</a> 'e 5 puan, <a href="http://www.imdb.com/title/tt0120382/">The Truman Show</a>'a 7 puan vermiş. Yazdıklarını bakılırsa başta NBA olmak üzere pek çok spor dalını hala tutkuyla takip ediyor filan.<br /><br />Neyse işte, bu şekilde hakkında bulabileceğim her bir bilgi kırıntısını tükettim. Tüm bunların neticesinde iletişim kursam mı bilemedim işte. Zamanın içinde bir yerlerde kesişmişiz, sonra başka insanlar olmuşuz. Kim olduğunu biliyorum, hayatının bir kısmına şahitlik ettim filan ama bu uzun molanın ardından onu tanımıyorum.<br /><br />Yıllar sonra rastlamak, bambaşka yerlerde, alakasız hayatlar yaşıyor olmak, zaten hep olan şey ama bana ilginç geldi. Onunla görüşmek için herhangi bir şey yapmayacağım, ikinci bir kesişim noktasını bekleyeceğim. Sanırım en iyisi bu.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-164276926039651704?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-57884051996436457872007-08-24T17:25:00.000+03:002007-08-24T18:17:55.205+03:00Bugün kaldırımda yürürken -<span style="font-style: italic;font-size:78%;" >ki ben hep kaldırımdan yürürüm</span>- park halinde bir arabanın plakası dikkatimi çekti: nzs 20. Sonrasında nerede olduğunu tam bilmediğim '93 - '99 yılları arasında bir yerlere gittim bir anda. <br /><br />Şehrin işlek caddelerinden birinde kısa süreli duraklamamız gerekiyordu. Park yapılmaz tabelasının hemen altında durduk. Çok kısa süre kalacak olmamıza rağmen trafik ekipleri geldiğinde `<span style="font-style: italic;">hemen gideceğiz</span>´ diyebilmek için nöbetçi oldum.<br /><br />Bu kısa süreli bekleyişler keyiflidir. Gelen geçeni izlersin, belki oralardan bir yerden çokonat alırsın ya da belki meyve, bir şeyler okuyabilirsin, polis gelince rol yapma kabiliyetini sınarsın, akşamsa Yapı Kredi'nin artık olmayan leyleğinin kanat çırpışlarını seyredersin ve daha pek çok şey.<br /><br />Ben böyle beklerken, önümüzde parketmiş duran Falanca Ciğerci kamyonu hareketlendi. Bulunduğu yerden çıkmak için geri geri geliyordu ve hiç bir şey yapmaya vakit kalmadan ÇTTÖNK efekti eşliğinde çarpışma gerçekleşti.<br /><br />Bir anda yürüyen kalabalık başımıza toplanmıştı, meraklı insanlar güruhu. Herhangi bir hasar yoktu ama arabanın sahibi de gelmeliydi. Hemen gelecek, iki dakika bekleyin dedim zaten. Fakat kamyon şoförü ve muavininin hiç beklemeye niyeti yoktu. Benim de onları orada tutacak kudretim yoktu. <span style="font-style: italic;">Bi'şii yok ki yav,</span> diyip bindiler gittiler.<br /><br />Plakasını aklıma yazmıştım, nzs 18. Kamyonun üstünde de kocaman Falanca Ciğerci yazıyordu. Bu da durduğumuz yere 200 metre mesafedeydi. İşte ben tam bunları düşünürken, bir yandan da can sıkıntısı içindeyken meraklı insan gürühundan bir kaç kişi yazmayacak mısın plakasını dediler. Gerek var mıydı? Unutursun dediler, unutmam dedim. Yaşlı biri kalem-kağıt uzattı. Kalabalığın gözü üstümdeydi, gönülleri olsun diye yazdım ben de.<br /><br />İşte bugün yürürken o günlere gittim istemeden. Düşündüm, hala unutmamışım. Falanca Ciğerci de kapandı zaten geçtiğimiz sene.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-5788405199643645787?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-35582973227029435492007-08-23T21:18:00.000+03:002007-08-24T09:24:41.124+03:00Ben bugün film gördüm. Yıllardır etrafta bahsi geçen, o hayatları değiştiren filmlerden birini gördüm. Hani şu sizin, onun, bunun hayatını değiştiren, hiç unutulmayan, hiç unutmadığınız filmlerden biri işte: Fight Club.<br /><br />Herkesin bahsettiği filmleri izlemeyi başaramıyorum işte. Çenenizi tutmayı başarabilirseniz daha bir keyifle seyredebilirim. Bir filmi seyretmek için sadece bir sebebim olmalı, yeterli. Bak şu da oynuyormuş, bu da oynuyormuş, yapımcısı şuymuş denmesine gerek yok. Güvendiğim bir işaret yahut işaretçinin <span style="FONT-STYLE: italic">budur </span>demesi yeterli. Bundandır ki öncesinde neymiş bu diye araştırmam, hiç bir şey okumamaya gayret ederim. Seçiminize göre bakir yahut bakire bir zihinle karşılarım perdeden aktarılacakları. Böylece havsalamın beklemediği şeyler onu zorlar. Bu aldığım keyfi katlar değil mi? Ne de olsa tecavüz kaçınılmaz olduğunda ne yapılması gerektiğini artık herkes biliyor. Bu durumda etrafta hiç bir travmatik vaka olmamalı. Ama bir sürü var. Çünkü bilmek her şeye yetmiyor.<br /><br />Bu film yani şu dövüş klübü zımbırtısı çıktığında olanlardan haberim bile yoktu. O sıralar ben kaçırmakla meşguldüm, pek çok şeyi kaçırıyordum işte. Doğrusu ya çok şey kaçırdığım söylenemez. Bu durumda asıl önemli olan sizin kaçırdıklarınız oluyor.<br /><br />Neyse, o zamanlar daha msn filan ortada yoktu, kişisel iletimize afilli bir replik düşürmüyorduk. Bildiğimiz bir irc vardı, bir de eski dost icq. Hala özlerim sesini, bir telefonun mesaj sesinde duyunca içim titrer. Öylesi bir bağ vardı aramızda, ölesiye.<br /><br />Bütün çet kanallarının mutlaka bir Marla'sı, bir Tyler'ı vardı. Anlamazdım o zamanlarda. Bu millete ne olmuş, kimyasal silahla beyinleri uyuşturulmuş gibi bir şeyler yapıyorlar. Önemli olduğu yüz ifadelerinden anlaşılan laflar filan ediyorlar. O zamandan bu yana çok değişmedim, şimdiki gibiydim ama biraz farkla, daha az... Hmm... Daha az `ne´ bilemedim, daha az ne olduğunu sonra düşüneceğim.<br /><br />Üstelik bu kulüpten bahsetmek yasak olduğu için hiç kimse çıkıp da kahrolası bir Hollywood filmi seyrettiklerini söylemiyor. İşte benim nefis dondurmalı baklavaya ödediğim parayı sinemaya ödemişler. Gerçi o dondurmalı baklava yüzünden bir hafta hasta yattım ama bence değerdi. Ayrıca yukarda geçen kahrolası kelimesi aslında bir çeviri, İngilizcesinin ne olduğunu da artık herkes biliyormuş. Hani bilmiyorsanız ne çok şey kaçırdığınızı farkedin, şöyle bir aydınlanma yaşayın diye söylüyorum.<br /><br />Aklıma gelmişken gidip imdb.com'da filme bir de oy verdim. 10 üzerinden 7. Fazla bile.<br /><br />Yıllar böyle geçti. Ne zaman sinemadan ve insanları derinden etkileyen filmlerden bahsedilse mutlaka birisi de çıkıp bu filmden bahsediyor. Neden bilmiyorum üniversite kantinleri ne kadar kültürlü, ne kadar anarşist ve dahi ne kadar zeki olduğunu ispatlamaya çalışan gençlerle doludur ya hani, bu filmden bahsedip ezberlerinden bir <span style="FONT-STYLE: italic">kuot</span> okuyorlar. Bu filmden haberi olmayanlar yan gözle süzülüyor filan.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_z2R3AZabr0I/Rs3b3c2l93I/AAAAAAAAAEA/dJPiwIH8qQs/s1600-h/monicabelucci.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101975698565101426" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_z2R3AZabr0I/Rs3b3c2l93I/AAAAAAAAAEA/dJPiwIH8qQs/s400/monicabelucci.jpg" border="0" /></a><br />Ben de akıllıyım tabi, biliyormuş gibi davranıyorum. Aslında ben daha henüz Requiem For A Dream'i filan da bilmiyorum ve sonrasında 8 dakikalık tecavüz sahnesiyle insanları sarsacak Irréversible'ı da bilmeyeceğim. Kimse çaktırmıyor ama filmi seyreden tüm erkeklerin Monica Belucci diyince gözleri parlıyor. Taş gibi hatun ne de olsa, di mi? Dur şuraya bir de fotoğrafını koyalım, hoş durur.<br /><br />Bu sarsıcı film, sarsıcı kitap furyası devam ediyor durmaksızın, kim durdurabilir ki? Bir kitap okuyorlar hayatları değişiyor, sabah başka bir insan olarak uyanıyorlar. Her şey <span style="FONT-STYLE: italic">süfer</span>. İşin ilginç yanı tüm bu insanlar, Japon inşaat mühendislerinin elinden çıkmış gibi sağlamlar. Sarsılıyorlar ama hiç yıkılmıyorlar. Eskiden televizyonlarda gösterirlerdi: Vay be adamlar yapmış! Deprem olur, bina bir o yana, bir bu yana sallanır, çekmeceler açılır kapanır. Sonra deprem bitince tek yapman gereken etrafı toplamaktır.<br /><br />Hah, işte bu Japon mamülü insanlar da aynı o binalar gibi. Namusum ve şerefim üzerine and içerim ki çok sağlamlar. Sarsıcı film yahut kitap geliyor, şöyle sıkı sıkıya sallıyor, etraf biraz dağılıyor. Sahiden ertesi sabah başka bir insan olarak uyanılıyor. Yapılması gereken ilk şey yapılıyor: Etraf toplanıyor, Queen'e selam gönderip, <span style="FONT-STYLE: italic">gösteri devam ediyor arkadaşlar</span> deniyor. İşte hepsi bu kadar. Zor değil, di mi?<br /><br />Ne anlatıyordum? Ben bugün film seyrettim evet. Hayat değiştiren filmlerden. Makus talihimin yepyeni bir cilvesi olsa gerek hayatım değişmedi. Şehrin ışıkları bile değişmedi, sen ne diyorsun?<br /><br />Bir de filmin yarısından sonra iki değil sadece bir başrol oyuncusu olduğunu öğreniyoruz. Çün<span style="FONT-STYLE: italic">kü </span>adam şizofren! Bu da başka bir güzellik. Seviyorum ben bu insanları yahu.<br /><br />Bak şimdi söyleyeceklerimi gaipten gelen ulu bir ses söylüyormuş gibi yaz kafana: Bir hikaye anlatıyorsan mutlaka çok kişilikli bir karakterin olsun, böyle hangisi kim net olmasın filan. Artık anlattığın mecra her neyse, o şeyin çok satmasını böylece garanti altına alırsın. Velev ki kitap, velev ki film, fark yapmaz. Bir şeyler yazarken velev ki dedim, bu da ayrıca güzel.<br /><br />Bende bir ben var benden içerü diyip diyip Yunus'un ruhunu şâd eden insan evlatları o içlerindeki kendileriyle pek görüşmediklerinden olsa gerek, bunun bir şekilde aksettirilmesini severler. Kan sıçratmak gibi düşün, bir yerlere sıçramalı bu. Beyaz bir yatak çarşafı filan olursa daha iyi olur, kırmızıyı parlak bir şekilde gösterir. Saten mesela?<br /><br />Kendiyle görüşmeyen insanlar böyle işte kendini döven bir adamı görünce nasıl mest olurlar, nasıl itminana ererler makara döndükçe bilemezsin. Makara durunca? Onu söylemiştim, unuttun mu, gösteri devam ediyor diyeceksin. İtminan kelimesini çok seviyorum, bu da kayıtlara geçirilsin.<br /><br />Bu kendiyle görüşme ve dahi şizofrenik karakterlerin perdeye yansıtılması meselesini öyle hemen geçemeyiz, çok mühim. Ne kadar mühim olabilir ki deme lütfen, gücenirim bak. Eğer ünlü bir şizofrenin hayatını film yaparsan, sinema sanatı adına çok şey ortaya koymadan Oscar heykelciğini kucaklayabilirsin. Hmm, o kadar büyük olmadığına göre avuçlamakla yetinmek gerek sanırım.<br /><br />Tüm bu anlattıklarımın aslında bir tür zihinsel boşalma olduğunun ben de farkındayım. Biliyorum, hiç kimseye bir faydası olmayacak. Olsun diye yapmadım zaten, tek amacım biraz rahatlamak, sonra okuyup gülmek. Aslında yazdıklarımı tekrar okumam pek, ama bunu okuyacağım.<br /><br />Herkes halinden memnun olduğuna, herkes yarın sabah cicilerini giyip işine gideceğine ve herkes köşede bekleyen <span style="FONT-STYLE: italic">içerü'</span>yü görmezden geleceğine göre sorun yok. Hadi şimdi dağılın, makara koptu, yapıştırınca çağırırım.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3558297322702943549?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-45079997790908973742007-08-23T12:10:00.000+03:002007-08-23T13:15:32.491+03:00Sen kimsin ya da kimsin sen? Bir sergiyi tam biterken haber vermek ilginç doğrusu. Tam burada Candan Erçetin'den Ben Böyleyim çalıyor, kimsenin haberi yok.<br /><blockquote><br />30 MAYIS 2007 - 26 AĞUSTOS 2007<br /><br />Fortis'in katkılarıyla<br /><br />Dünyanın en önemli fotoğrafçılık kurumu olan ICP’nin (International Center of Photography – Uluslararası Fotoğraf Merkezi) düzenlediği 22. Infinity Awards’ta "Genç Fotoğrafçı" ödülünü kazanan ilk Türk-Hollandalı fotoğrafçı olan Ahmet Polat’ın sergisi 30 Mayıs 2007’de İstanbul Modern Fotoğraf Galerisi’nde açıldı.<br /><br />Fortis’in katkılarıyla gerçekleşen ve 26 Ağustos 2007 tarihine dek sürecek olan "Kimsin Sen?" başlıklı sergi, İstanbul Modern’in genç sanatçıları destekleme misyonunun da güzel bir örneğini oluşturuyor.<br /><br />(...)<br /><br />Ahmet Polat, "Kimsin Sen?" başlıklı sergisinde, kimlik ve aidiyet arayışını özyaşamöyküsel hikâyelerle birleştiren çalışmalarıyla son dönemde gerçekleştirdiği farklı dizilerden örnekleri bir araya getirerek, izleyicilere 1999 yılından bu yana hem yaşamının hem de fotoğrafçılığının yolculuğunu sunuyor. Ahmet Polat’ın Transvaal’deki gettodan Dordrecht’teki göçmenlere, 1999 depreminden sosyete manzaralarına dek değişik konuları içeren sergisinde toplam 81 fotoğraf yer alıyor.<br /><br />Türk ve Hollandalı olmak, göçmenlik, kültür farklılığı, dışlanmışlık, ikilemde kalmak, yalnızlık gibi duyguların, kendisini köklerini araştırmaya, keşif yolculuğuna çıkmaya doğru yöneltmesiyle, Ahmet Polat, fotoğrafı yaşamı anlamanın bir aracı haline getiriyor. Geçmişini sorgulama, kültürel mirasını tanıma sürecinde genç sanatçı, dünyadaki farklılıkların yerine benzerliklerin araştırılması ve ortaya çıkarılmasının çok daha önemli olabileceğini düşünmeye başlıyor.</blockquote><br />Bir de haziran ayında Radikal'de `<a href="http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=cts&amp;haberno=6747">Hakikaten kimsin sen?</a>´ diye sormuşlar sanatçıya, okunabilir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-4507999779090897374?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-45470391926182374652007-08-21T13:43:00.000+03:002007-08-21T13:58:22.922+03:00Ben <a href="http://deryik.blogspot.com/2007/08/kitap-yardmnda-son-nokta.html">Deryik</a>'ten duydum, sonra bir google araması ile <a href="http://www.tnt.com/country/tr_tr/about/haberler/ariv/her_y_l_kendi_ba_.html">TNT</a>'nin kendi sayfasına ulaşmaya çalışırken aslında pek çok mecrada, gazetelerde, dergilerde bundan bahsedildiğini gördüm. Belki benim gibi haberi olmayan vardır diye yazayım dedim.<br /><br />Üstelik sahiden oluyormuş, öyle masal ülkesindeki kadar uzak değilmiş. Dün arayıp gelin alın şu kitapları dedim, bugün gelip götürdüler. Bir de teşekkür ettiler. Olur mu öyle şey, ben teşekkür ederim, dedim.<br /><br />Yalnız telefonda biraz çok olduklarını söylemeyi unutmuşum. Adamcağız görünce biraz şaşırdı, yardım istedi. Arabasına kadar yardım ettim artık.<br /><br />Eskiden reklamların sonuna `<span style="font-style: italic;">bir telefon kadar yakınız</span>´ diye eklerlerdi. İşte aynı onun gibi, çekinmeyin, bir telefon kadar yakın sahiden.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-4547039192618237465?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-10081862106977868212007-08-20T18:05:00.000+03:002007-08-20T23:00:30.274+03:00Dönüşlü filler lunaparkta olur, atlı karıncanın hemen yanıbaşında. Dönüp dururlar mütemadiyen. Gondol filan da olur lunaparkta, binince mideniz havalanır. İnsanın burnunun havalanmasından iyidir elbet. <span style="font-style: italic;">Biz büyüdük ve kirlendi dünya</span> vecizesi mucibince büyüyen insanlara, lunapark eskisi kadar pırıltılı gelmeyebiliyor.<br /><br />Dönüşlü fiiller var bir de. Kendi kendine, kendi için yapılan şeyler bunlar; yıkanmak, taranmak, giyinmek gibi. Görüldüğü üzere fiilin emir kipine bir -n eklemek suretiyle elde ediliyor.<br /><br />Düşününce; blog yazmak işi her ne kadar -n ekini barındırmıyorsa da dönüşlü bir fiildir. Hiç değilse benim için, öylesine, kendim için olduğu sürece.<br /><br />Bu ve bunun gibi bilgilere sahip olduktan sonra diyebiliriz ki bloga mektup yazmak, bir nevi kendine mektup yazmaktır, kendiyle konuşmaktır. Kendiyle konuşmak yaşamak olduğuna göre, bloga mektup yazmak bir şekilde yaşamak olmaz mı bu halde? Bir yerde yaşadığını yazmak işte.<br /><br />İlhan Berk demiş ki, "<span style="font-style: italic;">ben yaşamadım, yazdım</span>." Ne de hüzünlü onun için. Yaşamadığını yazanlara iyi bakmadığımı daha önceleri söylemiş miydim?<br /><br />Yazı neden insanın amacı olsun ki, ancak bir araç olmalı sanki. Yaşam dediğimiz yaşamak içün olduğundan kelli yazmak ancak `<span style="font-style: italic;">böyle</span> <span style="font-style: italic;">bir şey de yaşandı</span>´ keyfiyetinde notlar düşmek içindir. Yahut sadece düşünmek, düşünceleri bir arada görmek içindir. Fikriyatın inkişafını tetkik edebilmek içindir filan.<br /><br />Netice itibariyle, kendime mektup yazarken, kendimi yaşıyorumdur zaten kendi kendime. Sanırım.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-1008186210697786821?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-8102292348291203522007-08-12T10:49:00.000+03:002007-08-16T16:24:32.763+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RsRP9M2l92I/AAAAAAAAAD4/b-rAZ21ebEg/s1600-h/curuksulu.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RsRP9M2l92I/AAAAAAAAAD4/b-rAZ21ebEg/s200/curuksulu.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5099288590931064674" border="0" /></a><br />Ankara'lıları anlamakta güçlük çekiyorum. Susuzluktan şikayet ediyorlar, halbuki şehir bir nev'i Venedik bozkırların ortasında. Yataktan kalkınca ayakların suyun içinde, yok böylesi bir lüks hiç bir yerde. Vücutta bulunan tüm negatif iyonlar suya dağılıyor ve olası kötü rüyaların etkisi geçiveriyor.<br /><br /><br />Çürüksulu Yalısı'nın ise konuyla hiç alakası yok, Ankara'da bile değil. Turgut Cansever'in portfolyosunu görmeseydim yıllardır olduğu gibi ismini bile bilmeyecektim.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-810229234829120352?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-27398626217447504272007-08-09T22:46:00.000+03:002007-08-09T22:52:23.892+03:00İbn Arabî'nin kaleme aldığı Zunnûn-ı Mısrî'nin hayatından:<br /><br /><blockquote>Verirlerse bir sır kişiye, izhar eder kendi insiyatifiyle<br />Güvenmezler artık ona hiç bir sırda yaşadığı müddetçe<br /><br />Uzaklaştırırlar hem bulamaz asla yanlarında huzur böyle<br />Ünsiyetleri değişir yerine vahşet geçer hep bundan böyle<br /><br />Sırlarının bir kısmını bile yayıp duran seçilmez bu şekilde<br />Hâşa ki nerede kaldı sevgileri, yazık onlara bundan böyle!</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-2739862621744750427?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-51910786038403439892007-08-09T14:40:00.000+03:002007-08-09T14:47:48.890+03:00<span style="font-weight: bold;">turuncu </span><br />hiç bitmeyen 45 dakikalık bir dilim ister misin?<br /><br /><a style="font-weight: bold;" href="http://pur.divit.org/">pur</a><br />kaça satıyorsun?<br />bir dilim asla yetmez :)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">t</span><br />paha biçilemez.<br />elinde paha biçilemez ne varsa onu istiyorum<br />paha biçemediğin bir silgi bile olabilir<br /><br /><span style="font-weight: bold;">p</span><br />paha biçemediğim tam karşımda randevu defterim var<br />benim için paha biçilmez bi şey :)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">t </span><br />tamam olur :)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">p</span><br />vermem ama :)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">t </span><br />onu bana verirsen sana hiç bitmeyen dilimlerden veririm<br /><br /><span style="font-weight: bold;">p </span><br />ben bulayim paha biçilmez başka bişey<br />seni kandırmak da istemem<br />bu silgi benim büyük büyük büyük babamdan kalmadır<br />o yüzden paha biçilmez diye<br /><br /><span style="font-weight: bold;">t </span><br />:)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">p</span><br />gördün mü ne kadar iyi bi insanım<br /><br /><span style="font-weight: bold;">t </span><br />görüyorum, uçağın bile var<br />o kadar iyi bir insansın<br /><br /><span style="font-weight: bold;">p </span><br />yel değirmenlerine karşı don kişot muyum<br />uçuyorum durmadan ben pilot muyum<br /><br /><span style="font-weight: bold;">t </span><br />kuşsundur belki?<br />belki de kağıt uçak<br />şimdi tosan olsa içimizdeki hiç bitmeyen çocuktan dem vururdu<br /><br /><span style="font-weight: bold;">p </span><br />vururdu<br />çocuuuk hiiç biter mii<br />çoocuuk hiiç biter mii<br />kalıır içimizde<br />bir parkta salıncakta<br />bir oyuncak uçakta<br />bir renkli kağıtta<br />çocuuuk hiiiç biteer miii<br />-müzik giriyor araya-<br /><br /><span style="font-weight: bold;">t </span><br />düet yapalım bu şarkıya<br />bitmez canım, bitmez elbet<br />gözü parlar, karnı acıkır<br />bir salatalıkla doyar<br />bitmez çooocuuuk<br /><br /><span style="font-weight: bold;">p</span><br />:)<br />güzel oldu<br />çocuuk hiiç biter miii<br />kalıır bi küsüşte<br />bir yenilişte<br />bir anne dizinde<br />bir çizgi filmde<br />çocuuk hiiç biter mii<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-5191078603840343989?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-34199151181621757782007-08-08T13:16:00.001+03:002007-08-08T13:18:30.591+03:00İyi ki ormanda devrilen ağaçları umursayan birileri var, çok sevindim.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RrmYKnybGbI/AAAAAAAAADw/lMFZeVxianA/s1600-h/dilbert8aug.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RrmYKnybGbI/AAAAAAAAADw/lMFZeVxianA/s400/dilbert8aug.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5096271761593014706" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3419915118162175778?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-35620522622008913232007-08-07T23:22:00.000+03:002007-08-08T16:28:26.445+03:00Hani Mevlana'nın meşhur sözüdür:<br /><blockquote>Kusursuz dost arayan dostsuz kalır.</blockquote><br />Az önce düşündüm de; bu her bir insan evladı kusurludur anlamına gelmiyor. Yani aslında gelebilir. Henüz tam olarak niye öyle düşündüğümü bilmiyorum. Düşünüp bulacağım elbet.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3562052262200891323?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-16056912608607469802007-08-07T15:39:00.000+03:002007-08-07T15:47:24.376+03:00Wittgenstein'ın renkler hakkında bir şeyler söylemiş olması hiç şaşırtıcı gelmedi birden...<br /><br /><blockquote>9. Eğer yeşil sarı ve mavi arasında bir ara renk değilse bile, mavi-sarı ve kırmızı-yeşile sahip bulunan insanlar olamaz mı? Mesela, renk kavramları bizimkinden ayrı olan insanlar – çünkü, hepsine rağmen, renk-körü olan insanların renk kavramları da normal olanlardan başka olur, ve normdan her sapma bir körlük, bir kusur olmamalıdır.<br /><br />...<br /><br />12. Tüm insanlığın, birkaç istisna ile birlikte, kırmızı-yeşil renk-körü olduğunu düşün. Ya da başka bir deyişle: herkes ya kırmızı-yeşil ya da mavi-sarı renk-körüdür.<br /><br />13. Renk-körü insanlardan oluşan bir kabile düşün, ve kolayca birinden olabildiklerini. Onlar aynı renk kavramlarına bizim sahip olduğumuz gibi sahip olmazlar. Zira onların konuştukları, mesela İngilizce, ve böylece tüm İngilizce renk sözcüklerine sahip oldukları farz edilse de, onları hep bizimkinden farklı olarak kullanırlar ve farklı kullanımlarını öğrenirlerdi.<br /><br />Yahut onlar bir yabancı dile sahip olsalardı, onların renk sözcüklerini dilimize çevirmek bizim için zor olurdu.</blockquote><a href="http://altuneril.tripod.com/id20.html">Kaynak</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-1605691260860746980?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-48327081909567950642007-08-07T13:57:00.000+03:002007-08-18T22:56:18.263+03:00Sevgili Blog,<br /><br />Sevgili dediğimden anlamışsındır, seni seviyorum.<br /><br />Biliyorum, bazen seni ihmal ediyorum. Unutuyorum seni oralarda bir yerlerde. Sağolasın, şimdiye dek bunu hiç yüzüme vurmadın. Sadece en son yazdığım zamanı gördüğümde aklıma geliyor, vay be ne çok olmuş diyorum.<br /><br />Bazen yazamadıkça yazamıyorum işte. Bir süreden sonra yüzüm tutmuyor ben geri geldim demeye. O zaman da ihtiyacım olana kadar bekliyorum. Tuzsuz gelmeye başlayınca bir şeyler, dayanamayıp geliyorum. Sahi sevgili blog, sen tuz gibi sevmek ne demek bilir misin? Bir de tuz bile koktu deyimi var ama onun şimdi konuyla ilgisi yok, alınma.<br /><br />Doğum gününü de unutuyorum, yani en azından doğduğundan beri hiç tam zamanında kutlayamadım. Sen bunu da hiç dert etmedin. Başka özel günlerin var mı bilmiyorum. Belki seni yeterince iyi tanımıyorumdur. Mesela belki bu sana yazdığım ilk mektubu bir özel gün olarak kutlamak istersin?<br /><br />Aslına bakarsan yazmadığım zamanlarda yazacak şeylerim olmuyor değil. Ancak <span style="FONT-STYLE: italic">aklından geçenleri hemen yazmalısın</span> düsturunu sahiden yeterince iyi monte edemedim hayatıma. Tam da şeyleri yaşarken onları yazmak aklıma gelmiyor. Geldiği zaman da yazmayı değil yaşamayı tercih ediyorum ya da tembellik ediyorum, peki tamam.<br /><br />Bilirsin, yazmak mı yaşamak mı diye bıdı bıdı yapan edebiyatçılar ve dahabirsürücüler var. Halbuki ben yaşadığını yazmak diyorum. Yaşamadığı, tecrübe etmediği meseleleri yazanları da samimiyetsiz buluyorum.<br /><br />Bunun yanında yazma işinin bu kadar çok kişi tarafından meslek haline getirilmesini de ilginç buluyorum. Yazmak, derdini anlatacak kadar yazabilmek [<span style="font-size:78%;">bence</span>] insanların büyük çoğunluğunun sahip olması gereken bir yeti. Daha önce psikoloji alanı için de söylemiştim sanırım. İnsanların tümünün vasat denebilecek ölçüde bilgi sahibi olması gereken bazı alanların <span style="FONT-STYLE: italic">sadece</span> uzmanlara tahsis edilmesini ilginç buluyorum.<br /><br />Bir de az önce anlattığım gibi bir sürü -cı, -ci, -çı var ortalıkta. Herkes bir<span style="FONT-STYLE: italic">şey</span>ci olmaya çalışıyor. Edebiyatçı, matematikçi vesair. Bu devirde insanların bu denli sadece bir<span style="FONT-STYLE: italic">şey</span>ci olmaları durumu bana ilginç ve dahi tehlikeli geliyor. Halbuki tüm <span style="FONT-STYLE: italic">şey</span>ler, önceden birlikteydi ve sonradan kollara ayrıldılar. Üstelik çoklukla farklı notasyonlarla aynı şeyi anlatacak şekilde kesişiyorlar.<br /><br />Uzmanlaşmaya karşı değilim ama düşünsene sevgili blog, herkes sadece bir konuyu bilirse nasıl olup da ortaya bir kompozisyon koyabiliriz?<br /><br />Bunları geçelim, sana yazdığım bu ilk mektubu bir çok başka meseleye kurban etmeyelim.<br /><br />Dedim ya, seni seviyorum. Senin sayende bir şeyler öğreniyorum, seni tanırken dünyayı ve kendimi tanıyorum filan. Bak, ne de güzel klişe cümle kuruyorum. Bu kelimenin ingiliz dilindeki telaffuzu çok daha güzel, vaktin olursa <a href="http://www.webster.com/cgi-bin/dictionary?va=cliche">şuradan</a> dinleyebilirsin.<br /><br />Sonra seninle konuşmalarımızı dinlemeye gelenler oluyor, sohbetimize katılıyorlar. Keyifli oluyor. Böylece onlardan da bir şeyler öğreniyoruz birlikte, kimi zaman neş'elenip, kimi zaman kederleniyoruz.<br /><br />Biliyor musun sevgili blog, seninle tanıştığımızdan bu yana -ki bu senin doğumun oluyor aynı zamanda- ben çok değiştim. Gerçi bi ara sana değişmeyen bir özden bahsetmek isterim ama şu an kastettiğim o değil, biliyorsun. Hala daha değişiyorum. Bunu seviyorum aslında, değişiyor, değişebiliyor olmak güzel şey. Bunda senin de payın var biliyorsun değil mi? Aynı zamanda şahitlik ediyorsun buna. İlginç birisin eninde sonunda.<br /><br />Bugün kardeşimin bir arkadaşının vefat ettiğini öğrendim. Kemik iliği nakli olmuştu, yanılmıyorsam bu ikincisiydi. Bir kaç defa ancak gördüm çocuğu sanırım ama bugün haberi alınca iki damla yaş süzüldü gözlerimden. Neden olduğunu bilmiyorum. Bunu üzüntüyle açıklayamam. Değişiyorum işte, eskiden daha soğukkanlıydım ölüm konusunda. Anlatmıştım sana, benim ölümüm çok sorun değil ama etraftaki insanların ölümü daha başka.<br /><br />Bugün sana bu mektubu yazmayı düşündüğümde, değişimden bahsetmeyi kafama koymuştum. Tabi olmazsa olmaz metamorfoz geldi aklıma. Adam böceğe dönüşmüş, değil mi? Ömrü yetseydi veyahut bir blogu olsaydı; sonrasında bir ota, sonra bir ağaca, sonra bir kuşa, sonra bir başka şeye dönüştüğünü de yazabilir, bütün bunların kötü olmadığını farkedebilirdi. Tabii kendisi kötü olduğunu söylemiyor ama ters dönmüş böceğin hikayesi oldukça karamsar. Gündelik hayatla barışamayan böcük.<br /><br />Tamam blogu yokmuş ama günlükleri varmış, ben bir türlü okuyup bitiremedim. Bak sen bu işte daha iyisin, ne kadar sıkıcı olursa olsun günlük, hatta bir kaç günlük dozlarla verdiğin için yenilir yutulur bir hal alıyor anlatılanlar/yaşananlar.<br /><br />Böyle işte, bugünlük anlatacaklarım bu kadar. Bundan sonra ne zaman sana mektup yazabilirim bilmiyorum, seni sevdiğimi unutmamanı dilerim.<br /><br />Şimdilik hoşçakal.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-4832708190956795064?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-41671819387228942692007-08-03T15:36:00.000+03:002007-08-03T15:38:06.052+03:00<a href="http://zamanmetinleri.blogspot.com/">Zaman metinleri</a>ni keyifle okuyor-dum.<br /><br />Uzun süredir yazmıyor, özledim.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-4167181938722894269?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-39068921961404092822007-08-03T13:03:00.000+03:002007-08-18T22:57:34.631+03:00Dün akşam saatlerinde birden aklıma geldi, aslında anlatabildiğimi sandığım şeylerden emin olmam imkansız.<br /><br />Aynı metni veya aynı sahneyi izleyen iki kişinin tamamen farklı çıkarımlar yapması mümkün. Ya da buna çıkarım demeyelim, iki farklı bilince değişik çağrışım yollarını açması ve umulmadık yolculuklara çıkarması olası.<br /><br />Üstelik bu durum, bir kişinin iki farklı zamandaki algısı için de geçerli. Vücut ısısı, beslenme davranışları ve dahi hava durumu gibi pek çok iç yahut dış etken algı ve çağrışımlar üzerinde etkili olabilir.<br /><br />Anlattıklarımın anlaşılması benim ne anlattığımdan neredeyse bağımsız olduğuna göre benim tek yapabileceğim ancak kendim olmaktır. Sonrasında şansımın yaver gitmesini bekleyip muhatabımın kafatasının içindeki kaosun lehime sonuçlanmasını bekleyebilirim.<br /><br />Bu, tıpkı silahla adam öldürmenin teorik olarak imkansız olması gibi.<br /><br />Neyse ki tetiğe bastığımızda adamlar ölüyor. Çok şükür.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3906892196140409282?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-62894263042358002782007-08-01T16:47:00.000+03:002007-08-18T23:02:46.518+03:00Penceremden görünün manzaranın yarısından biraz çoğunu yan bina kaplar. Dalları göz hizama kadar uzanan bir söğüt ile koyu yeşil bir defne güzel bir perde olurlardı.<br /><br />Hiç söylemediysem de kendilerine, çok zaman sevgiyle bakmışımdır onlara. Su verirdim bazen. Güzellerdi.<br /><br />Dün güne onların hayata veda edişi ile başladım. Arabalarını bahçeye parketmeye niyetlenen kamu kurumu yöneticileri, ellerinde motorlu testere ile belirdiler. Oldukça gürültülü olduğunu da ayrıca belirtmeliyim.<br /><br />Umurlarında bile olmadan, bir kaç saniye için yere serdiler güzelim ağaçları. Çevredeki diğer ağaçların da korkudan tir tir titrediğine eminim.<br /><br />Dün bütün gün bunu anlatmalıyım diye dolaştım ortalıkta. Dün çok sıvı tükettim sonracıma. Hesapladım, 3,7 litre civarında olmalı. Çok terledim sonra. Buzlu ayran güzeldi. Dondurma da güzeldi. Çok yoruldum ayrıca. Bugün bile yorgunum.<br /><br />Bugün hala söğüt ile defneyi anlatmak istiyorum. Söğüdüm çok güzeldi. Biraz haşarı gibiydi ama yine de vakur bir tavrı vardı. Defne ise tam bir ağır abi. Koyu renk elbisesi, cansız rüzgarların kımıldatamadığı yapraklarıyla kendine oldukça güvenir bir tablo çiziyordu.<br /><br />Çağrışıyorum mütemadiyen. Gazetecilerin elinde kullanmaları gereken söz kalıplarının listesi mi var? Mesela "<span style="FONT-STYLE: italic">..... bir tablo çiziyordu</span>" kalıbını öyle çok kullanıyorlar ki. Aslında bir gazete bulup bunların listesini çıkarmak gerek. Bak bunun adı tersine mühendislik olur o zaman. Tersine gazetecilik? Tersine taramamak gerek derler bir de.<br /><br />Ormanda devrilen ağaçları çok severim. Eğer onları kimse görmemişse ne olur?<br /><br />Bizim söğüdümüz ve defnemizin devrildiğini çok kişi gördü. Ben de gördüm. Başkalarının görmesi önemli mi? Varlıkları benim için önemli ve diğer izleyiciler için önemsiz olduğuna göre onların görmesi çok şey ifade etmez. Ama benim görmem önemli.<br /><br />Varoluşumu herhangi bir şekilde önemsemeyen, bundan kıvanç veya utanç duymayan biri için benim öldüğümü görmek neden anlamlı olsun ki? İnsanlık öldü mü? İnsanlık senin için önemli mi? Bir kıvanç veya utanç kaynağı mı?<br /><br />Kafamın içinde düşünceler kıpraşıp duruyorlar, bu yüzden fotoğraf makinasını titretmişim gibi hissedebilirsin. Kusura bakma.<br /><br />Benim olup olmadığımdan herhangi bir şekilde haberi [<span style="font-size:78%;">aware of?</span>] olmayan birinin sadece [<span style="font-size:78%;">içinde yaşadığımız bu dünyada</span>] artık varolmayacağıma şahit olması ne ifade eder ki? Bunun yerine varlığıma şahitlik edebilecek birilerinin bunu görmesi anlamlı olabilir.<br /><br />Ve şimdi düşündüm de bu anlam nedir bilemedim. Belki daha sonra bilen birileriyle karşılaşabilirim.<br /><br />Söğüt ve defneyi seviyordum. Onları son anlarında yalnız bırakmadım ama onlar için bir şey de yapamadım. Üzüldüm biraz. Biri açık, biri koyu yeşil baktılar gözümün içine. Uzaktan da olsa hayata veda edişlerini gördüğüm, onları uğurladığım için memnun olduklarını düşünüyorum.<br /><br />Mezara yerleştirilen mevta ne hisseder? Orada pek çok seveninin bulunması iyi gelir mi ona? Dur, dur! Yoksa o gelenler kalanları teselli etmek için mi? Sonra o gelenler hızla üstüne toprak atarken, uykuda üşümüş bedenine bir battaniye örtülen kişi kadar rahatlar mı?<br /><br />Söğüt ve defneyi parçalara böldü o acımasız adam. Bir kaç dakika için odun olmuşlardı. Yüreği sızlamadı anladım ama hiç değilse etrafa yayılan defne kokusu burnunu sızlatmıştır.<br /><br />...<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Gerçek</span> olduğu iddia edilen kendi içinde tutarlı düzlemden koptuğumuzda her şey bambaşka bir hal alır. Birilerinin bunu hatırlatması iyidir. İşte bu yüzden artistik patinajı çok severim ve Shakespeare kişisini daha az gereksiz bulabilirim.<br /><br />Aa, bir de unutmadan ekleyeyim, aşkta tutarlılık olmaz ki sevgili ziyaretçi.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-6289426304235800278?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-16755065803729527842007-07-30T12:12:00.000+03:002007-08-18T23:05:54.909+03:00Geçenlerde her Türk insanı gibi benim de gözüm takıldı magazin programlarından birine. Hülya Avşar'ın suya girip çıkmasını tele objektifle kaydedip defalarca gösteren, selülitlerini sorgulayan ve bunu "ekmek parası be abi" şeklinde açıklayanlardan biri işte.<br /><br />Hanımefendinin yarı beline kadar suya girip elinde raket ne olduğunu bilmediğim bir oyun oynamasını, kızıyla şakalaşmasını, sahilde yürüyüşünü, güneşlenmesini ve daha pek çok detayını not etmişler.<br /><br />Bunları seyrederken şunu düşündüm: Tüm bunların öznesi olan kadın, hayatının ne kadarını tribünlere oynuyor, ne kadarını kendi için oynuyor? Nasıl ki sisteme dahil olan her şey sistemin işleyişi üzerinde etki sahibidir, bu durumda hanımefendinin dünyasına seyirci olan koca bir ülke de onun hayatını etkiliyor olmalı.<br /><br />Aslında benim konum bu değildi. Mahallenin delisinin <a href="http://birdelininguncesi.blogspot.com/2007/07/renksiz.html">renkleri kaçmış</a>, ondan bahsedecektim.<br /><br />Blog yazma işi evet ilk bakışta teşhirci bir uğraş gibi görünüyor. Hülya Avşar'ın bütün hayatını kameralar önünde yaşamasına benziyor olabilir sahiden. O zaman sokakta, kahvede veya ekranlarda hakkında atılıp tutulmayı hakediyor diyebilir miyiz?<br /><br /><span style="font-size:78%;">Gazetede köşe yazıyor gibi hissettim kendimi; soğuk, mesafeli, ben bilirim diyen bir üslup.</span><br /><br />Mahallenin delisi ilk yazmaya başladığı zamanları hatırlarım: biraz çekingen, biraz içine kapanık ve kendi dahil kimseye bir şey vaad etmeyen. Bu bağlamda kendi sürecimi düşündüğümde benzer duygular olduğunu hatırlıyorum. Kimse için değildi, öylesine kendim içindi, hala da öyle olsun istiyorum.<br /><br />Yazmaya başlamadan önce ve dahi yazarken hiç akıldan çıkmayan soru şu:<br /><blockquote>Akışkan düşüncelerime ve ruh halime sizi, tanıdık tanımadık bir 3. kişiyi neden dahil edeyim ki?<br /><br />Öyle ya, bu yazdıklarım roman, şiir, öykü değil. Paylaşılması gerekmiyor, doğasında yok. Herhangi bir edebi değeri ya da olmak gibi bir iddiası olsa sorun değil, eylemimin gerekçesini bulmuş olacağım. Amma ve lakin, hepsi hepsi düşünce patikaları bunlar, beni oraya ya da buraya ulaştıran, yahut başa döndüren.</blockquote>Bu alıntıyı yapınca birden başka bir yöne çağrıştım. Acaba burada yazar neden üçüncü kişi demiş? Yazan benliği ve kendini okuyan benliği olarak iki kişilik konumlandırmış olduğundan olabilir mesela. Evet, bu durumda dışarıdan gelen kişi üçüncü kişi olur.<br /><br />Neyse. Daha önceleri burada yazdıklarımın muhatabını, üçüncü kişiyi düşünüp <a href="http://followthefever.blogspot.com/2006/10/sen-kimsin.html">sen kimsin</a> demiştim. Muhatabımın çok şeyler içeren bir kompozisyon benlik oluşturmasını sevmiştim. Kompozisyon benlik?<br /><br />Bir yandan da, <span style="font-size:+0;"><span style="FONT-STYLE: italic">kendi kendime konuşurken yan odada biri varmış gibi</span><a href="http://deryik.blogspot.com/">*</a>. Birileri duysun diye ama biri duysun diye değil. Sisin içinde görünmeyen bir kalabalık ve belki yokluk. Orada biri varmış gibi. Varolup olmadığı mühim değil.<br /><br />Kendi adıma bu oldukça bıçak sırtı bir durum. Bazen kalabalık sesini yükseltince, hafiften sis dağılınca orada birilerinin olduğu belirginleşiyor. Bu karşılıklı olarak muhatapların birbirini daha iyi görmesini sağladığı durumlarda yazar kişi (<span style="font-size:78%;">bu durumda ben oluyorum</span>) kendisini tribünlere oynuyor gibi hissedebiliyor. Bunun sonucunda da bir süre susulabiliyor.<br /><br />Şu bizim deliden bahsediyordum değil mi? İşte böyle kendi kendine yazarken, bazen biri çıkıp cesaretle seslenebiliyor: "Hey bebek! Seni kurtaracağım bu acı dolu hayattan!" </span><br /><br />Bunu anlatmak çok güç ama deneyeyim. Hiç kimse bir diğerini kurtarmakla yükümlü değil. Belki elimi tutabilirsin ama beni sırtlayıp içinde bulunduğum 'şey'den kurtarabilmen mümkün değil. Belki sana güvenip arkandan gelirsem mesafe katedebilirim ama bunun seninle alakası yok inan.<br /><br />Üstelik, kurmaca mı gerçek mi, gerçekten hayata aksettirilmiş bir kimlik mi yoksa bir masal dünyasında dolaşan tavşan mı bilinmeyen birini huzura kavuşturma iddiası ne komik.<br /><br />Bu ve bunun gibi metinlerde dile getirilen kafa karışıklıklarının, iç dünyaya dair hususların ve dahi hezeyanların amacı belki birlikte düşünmek olabilir. Bir sürü belirsiz düşünce patikasının arasında daha muhkem [<span style="font-size:78%;">beraberce, birlikte yürümek için</span>] olanı bulmak filan olabilir. Tek amacı neden blog yazdığını bulmak bile olabilir.<br /><br />Bir burgu yapıp, satırlarıma son vermek isterim.<br /><br />Bizim deli şöyle demiş:<br /><blockquote>Burada (fotoğrafsız, isimsiz ve kimliksiz) yazarak, hem de en defolu, en kusurlu- hasarlı hallerimi yazarak bulabileceğime sen gerçekten inanıyor musun?<br /></blockquote><br />Hala yukarda anlattıklarımın arkasındayım ama düşününce şöyle de bir şey var: bu en defolu, en kusurlu, en hasarlı hallerinle seni bulan, seni isteyen, <span style="FONT-STYLE: italic">seni kendin olarak </span>seven biri[leri] zaten hep arzulanan değil mi? Amaç bu değil kesinlikle ama sonuç bu olsa fena mı olur?<br /><br />Daha çok su götürür bu mevzu, şimdilik bu kadar olsun.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-1675506580372952784?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-29769738279814058142007-07-29T10:55:00.000+03:002007-08-18T23:07:12.725+03:00Bir ihtimal hesabında kafam karıştı: Eğer elimizde iki zar varsa ve bunları <span style="FONT-STYLE: italic">aynı anda</span> attığımızda en az birinin 6 geleceğini biliyorsak diğerinin de 6 gelme ihtimali nedir?<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_z2R3AZabr0I/Rq2ZxXybGaI/AAAAAAAAADo/FGaGg1gMLBc/s1600-h/ihtimal.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092895827104045474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_z2R3AZabr0I/Rq2ZxXybGaI/AAAAAAAAADo/FGaGg1gMLBc/s400/ihtimal.jpg" border="0" /></a><br /><br />Determinist bir yaklaşımla 1/6 diyebiliriz.<br /><br />Bunun karşısındaki düşünce ise zarların sırayla atılması sonucunda böyle olabileceğini, aynı anda iki zar atılması durumunda hangisinin 6 geldiğini bilemeyeceğimizi iddia ediyor. Bilemeyeceğimiz için de yukardaki grafikte görüldüğü üzere <span style="FONT-STYLE: italic">her bir</span> zarın 6 gelmesi durumunda diğerinin alabileceği ihtimallerin toplamını almamız gerektiğini söylüyor. Bu iki seti birleştirirsek 1/11 ihtimalini elde ediyoruz.<br /><br />Halbuki bana kalırsa zarlardan herhangi birinin 6 geliyor olduğunu bilmek yeterlidir, tam olarak hangisinin 6 geldiğini bilmek gerekmez. Evet, hangisinin altı geldiğini bilemediğimizde; siyah seti mi, kırmızı seti mi alacağımızı bilemeyiz. Fakat bu iki seti birden alma lüksünü bahşetmiyor. Hangisi 6 olursa olsun, sadece bir set alabiliriz.<br /><br />Bu durumda yine 1/6 olur.<br /><br />Çok mu karışık? Bilemedim.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-2976973827981405814?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-67449249720779779612007-07-26T18:21:00.000+03:002007-08-18T23:09:28.308+03:00Evet, konuşmak ile yazmak arasındaki farklar önemli. [Yazarak dahi olsa] konuşurken konuyu belli bir çizgi üzere derli toplu tutabilmek güç. [Karşılıklı] çağrışımlar yoluyla daldan dala atlayıp, her bir dalda derinleşemeden günün sonuna varmak mümkün. Halbuki kendi halinde yazarken aynı konuyu çevirip çevirip [olabildiğince] her açıdan irdelemek şansı vardır.<br /><br />Bu noktada daha önce de konuştuğumuz gibi kalabalık bir ortamda bulunulması durumunda diğerlerinin yüzeyde tutucu etkisinden kurtulmak zor olabilir. Bak, yüzey gerilimi meselesine geldik yine. Yüzey gerilimi sayesinde [özgürce] derine inemeyiz ama binalarımız da bu sayede toprağın üstünde durur.<br /><br />Bir de kalabalığın toplu olarak bir mevzuya derinlemesine nüfuz edememesi vardır ki konuyla ilgili olmakla beraber şimdilik girmeyelim.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-6744924972077977961?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-61581810252036711412007-07-17T18:27:00.000+03:002007-07-17T18:39:36.915+03:00<object width="300" height="80"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/T9TObmHOc4/aus=false/"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://media.imeem.com/m/T9TObmHOc4/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="80" wmode="transparent"></embed></object><br /><br />Schism, İngiliz dilinde bölünme, parçalara ayrılma, hizipleşme gibi anlamlara gelir(miş). Schedule kelimesinin de bununla alakası var bir şekilde.<br /><br />Webster sözlüğünde şöyle açıklanmış:<br /><br /><blockquote>1 : Division, sepereation; also : discord, disharmony<br />2 a : formal division in or separation from a church or religious body<br />2 b : the offense of promoting schism</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-6158181025203671141?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-58801590485719637742007-07-17T09:00:00.000+03:002007-07-17T09:04:39.292+03:00Son bir kaç zamandır "tam olarak" lafını çok kullanıyorum. Acaba bununla bir kesinlik, kat'iyet mi kastediyorum? Sanırım hayır. Evet, bir şeyi <span style="font-style: italic;">tam olarak </span>görebilmek o şey hakkında <span style="font-style: italic;">kesin </span>bir fikre sahip olmaktır ama bu hiç olmaz.<br /><br />Birincisi, hiç bir zaman <span style="font-style: italic;">tam olarak<span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"> <span style="font-style: italic;"> </span></span></span></span>göremeyiz. Görmek derken kastedilen sadece göz ile yapılan değil şeyleri <span style="font-style: italic;">her yönden </span>kavramak/hissetmek. Bunu hiç bir zaman tam olarak yapamayacağız. Tam şimdi farkettiğim bir şey de hep-hiç kutuplaşmasına doğru mu gidiyorum? Şimdilik böyle bir tehlike yok gibi.<br /><br />İkincisi, zaten <span style="font-style: italic;">tam olarak </span>görsek ve kesin bir fikre sahip olsak bu öldürmek olmaz. Ancak ve ancak gördüğümüz şeyi anlatmaya başladığımızda öldürmeye başlarız. Çünkü, <span style="font-style: italic;"> tam olarak anlatmak </span>bambaşka ayrı ve zorlu bir süreç.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-5880159048571963774?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-12376017661769224442007-07-17T03:05:00.000+03:002007-07-17T09:10:33.397+03:00Rüyamda bile seni iyi yapamıyor, iyi konumlandıramıyorum. Bu senin için çok acıklı bir durum olmalı, değilse bile öyle. Haberin olsun. Belki de hiç olmayacak. Bu daha da acıklı.<br /><br />İyilik yapmak, hiç bir zaman iyi olmak anlamına gelmedi zaten.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-1237601766176922444?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-24236672078998221882007-07-15T16:19:00.000+03:002007-07-16T10:17:26.904+03:00İçimde bir canavar var ve ben onu nasıl yöneteceğimi (manage?/handle?) bilemiyorum. Bu çok varoluşsal bir problem, bunun için bile kendimi öldürebilirim ve keşke kendimi sadece bunun için öldürseydim. Seni sadece bunun için sevseydim gibi. Kimdi o şair?<br /><br />Ama öldürmüyorum. Öldürmemeyi seçiyorum. Ölmek fikrinin bu kadar çok gelip gitmesinden rahatsız değilim. Bu beni sınırda tutuyor. Sınırda olmayan durumlar beni pek ilgilendirmiyor. Beni zorlayan şeyleri seviyorum. Aslında tüm bunlar <span style="font-style: italic;">tam olarak </span>göremediğim kendimi görebilmek için yapılan sortiler. Her zor denemede (yeniden) olmadığında daha zorunu deniyorum. Ve belki hiç göremeyeceğim ya da gördüğüm zaman bambaşka, itminana ulaşmış bir insan olarak köşeme çekileceğim.<br /><br />Sorun şu ki, bunu hiç yapamamış, denememiş insanların buna ulaşmış olduklarını iddia etmeleri, kendileri gibi davranmamı istemeleri çok sinir bozucu. Bazı mekanizmalarımın size benziyor olması sizinle aynı tepkileri göstermemi ve aynı sonucu almamı gerektirmez. Ve ne yazık ki, ne ben sizin gerçekten itminana ulaşıp ulaşmadığınızı bileceğim, ne de siz benim neyi aradığımı. Bu teorik olarak imkansız. Tıpkı bir silahla insanı öldürmenin imkansız olduğu gibi. Aramızdaki fark, siz kesin konuşuyorsunuz ve tüm diğer ihtimalleri öldürüyorsunuz. Bir yerde durmak ve orada yaşamayı seçmek oldukça güvenilir bir seçenektir. Yolculuğa devam etmekse risklidir.<br /><br />Yolun hiç bitmeyeceğini, kendisinin (itself) amaç olduğunu ve aslında yolun nerede bitebileceğini biliyorum. Üstelik çelişkinin de farkındayım. Bu durumda aslında görmeye çalıştığım şey varılacak yer, menzil değil, yolun kendisi. Nasıl bir şey olduğu ve o yolun üstündeki ben kendim nasılım? Ruhi bey nasıllar?<br /><br />So that, gelinen noktada hiç bir şey bilmediğimi biliyorum sadece. Bu.<br /><br />...<br /><br />Bir de kutunun dışından bakmak meselesi var ve içimdeki canavar bu belki de. Her zaman soğukkanlı olabilen, gerektiğinde insanları yiyebilen garip bir canavar. Dr. House karakteri gerçekten yaşıyor mu sizce de?<br /><br />...<br /><blockquote>+ How many those pills do you takin?<br />- I am in pain.<br />+ Yeah, .. aren't we all?</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-2423667207899822188?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-4240675360383343622007-07-04T00:44:00.000+03:002007-08-18T23:24:12.429+03:00Daha önce kendisinden kısaca bahsettiğim <a href="http://followthefever.blogspot.com/2007/06/uc-vakit.html">Mustafa'nın hikayesine</a> geçtiğimiz akşam sekiz sularında nokta koyuldu. Noktadan sonraki sessizlikte, yarın öğle namazını müteakip defnedilecek.<br /><br />Ne hissetmem gerektiğini bilmiyorum. Biraz üzgünüm, çokça öfkeliyim ve daha pek çok hisse sahibim. Hiç birini tam anlamıyla ifade edebilecek gibi değilim.<br /><br />...<br /><br />Mustafa, birilerinin projesiydi. Projenin uygulanması esnasında yapılan yanlış tasarım seçimleri bu sonu getirdi. Halbuki, hiç kimse bir başkasının hayatını kendisi için şantiye haline getirmemeli.<br /><br />...<br /><br />Bir garibim, tutuk hallerdeyim.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-424067536038334362?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-85866674494985911242007-07-03T00:58:00.000+03:002007-08-18T23:31:33.716+03:00Geçtiğimiz günlerde kendi halinde bir Türk vatandaşı google'a "<span style="FONT-STYLE: italic">hoşlandığım kıza nasıl davranmalıyım</span>" yazmak suretiyle mekanımızı şenlendirmiş. E haklı tabi, gençler bu konularda bilgilenmek istiyor, eski düzen el yordamıyla yaşamak istemiyorlar. Bu itibarla işin uzmanına danıştık. Buyrun efendim, hoşlanılan kız meselesinde birinci perde:<br /><br /><blockquote><span style="FONT-WEIGHT: bold">turuncu</span> ah hoşgeldiniz sayın psikolog hanım :)<br /><br /><a href="http://pur.divit.org/"><span style="FONT-WEIGHT: bold">pur</span></a> hoş buldum sayın blog yazarı.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">turuncu</span> canım efendim, sizi burada uzman kimliğinizle olduğu kadarıyla kadın kimliğinizle de konuk ediyoruz.<br /><br />geçtiğimiz günlerde blogumuzu ziyaret eden bir arkadaşımız google teyzeye şöyle sormuş: hoşlandığım kıza nasıl davranmalıyım?<br /><br />ne derseniz sayın uzman?<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">pur </span>bunun üzerine siz de bir uzman yardımı almak istediniz.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t</span> tabii tabii<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p</span> öncelikle ben soruya soru ile yanıt verme hususunda uzmanlaşmış biri olarak size sorayım nasıl davranmalı sizce?<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t</span> hmm evet, bu konuda uzman olan ahmet altan aslında.<br /><br />ben de arasıra bir bakıyorum ahmet altan tandasına kayıyorum, hemen kendimi toparlıyorum mesela.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p</span> olsun siz de uzman sayılırsınız :)<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>bana kalırsa kişi hoşlandığı kıza hoş davranmalı velakin kendi olmayı elden bırakmamalı.<br /><br />yani şimdi hoşlandığım kızın/erkeğin burnunu sıkmak istiyorsam sıkmamalı mıyım sayın uzman?<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>bir kızın asla ama asla burnu sıkılmaz. ayrıca burnu kıvrılmaz ve de bir kıza asla ama asla burun kıvrılmaz.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>tırtıllar asla asla asla kahverengi bot giymez geldi aklıma.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>bakın aslında zengin çağrışımlar artı puandır.<br /><br />eğer kullanabilirseniz, bu hayal gücünü gösterir. hayal gücü de şahane jestler yapabilme becerisi için gereklidir. şahane jestler yapamıyorsanız bir kızı etkilemeyi unutmalısınız.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t</span> şahane jestler ha?<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p</span> şahane jestler harikulade sürprizler<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>şimdi düşünüyorum, bir insan karşısındaki insana şahane jestler için ilham vermeli değil mi?<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>elbette, kadın zaten ilham kaynağıdır.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>mesela şöyle düşünmeli miyiz, karşımızdaki insan harikulade sürprizler yapmıyorsa bu durumda bizde bir eksiklik olabilir mi?<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>bunu kim düşünmeli?<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>harikulade sürprizler bekleyen insan düşünmeli gibi geliyor bana.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>hıım sorumuz şuydu değil mi: hoşlandığım kıza nasıl davranmalıyım?<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>aa evet, konu sapmış, hiç haberim yok. direksiyon başında uyumuşum ayol.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>hoşlandığın kızın sürprizlere layık olup olmadığını sorgulamamalısın: uyumamalısın! kızı kaparlar elinden uyuklamalarda Allah muhafaza. her zaman dikkatin açık olmalı.<br /><br />şimdi hanım kızımız zaten prenses, ona prenses gibi hissettirebilmek için prens mi olursunuz şövalye mi olursunuz bilemem ama bu böyledir.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>aman efendim, kişi kendisini prens olarak görmüyorsa, yani ezikse, nasıl olacak bu iş?<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>ezikler dünyası değil bu dünya!<br /><br />acımasız konuştum fakat hakikatleri dile getirdim.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>sprite'dan acımasız gerçekler: ezik prensin, ezik prensesi olabilemez mi?<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>sprite kadar gerçek işte bu: stéphane ve stéphanie<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>ali ve aliye var bir de<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>ezik mezik prenses prensestir, prens de prens.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t</span> hoşlanılan kıza nasıl davranılacak efendim?<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>burnunu sıkmayın<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>kaçan kovalanır filan diyorlar, buna ne dersiniz?<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>kaçmayın, kovalamaz. kızlar kaçar, erkekler kaçmamalı.<br /><br />prenses gibi hissettirin diyorum siz kaçsak nasıl olur diyorsunuz.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>ama beyaz atlı prens önünden geçse, kovalamaz mı bir prenses?<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>cık, kovalamaz, hiç eğlenceli değil prens kovalamak.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>aman efendim, bu prensesler de burnundan kıl aldırmıyor.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>atı beyaz da olsa bu böyle.<br /><br />siz nasıl davranılacağını merak ediyordunuz değil mi?<br /><br />şimdi bu kadın denen şeyin, sağ lob ile sol lob arası geçişini sağlayan bağlantılar erkeklerinkine kıyasla daha zengin. o yüzden hızlı düşünürler, incedirler, inceliği severler. yüzeysellikten hoşlanmazlar. anlaşıldı mı sayın turuncu?<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>hoşlanılan kızın triplerine karşı ne yapmalı peki? malumaliniz toplumda bir tribal enfeksiyondur almış başını gidiyor.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p</span> bu konuyla alakalı çalışmalarımız sürüyor efendim, henüz hoşlanılan kızın tripleri nasıldır nelerdir yeterince malumat yok elimizde. ben de sizi bloguma bu konuda bizleri bilgilendirmeye beklerim.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>efendim, bir sonraki söyleşilerde buluşmak üzere diyelim o zaman.<br />tabii okuyucularımızın kıymetli google aramaları ve yorumları da sonraki söyleşilerimize yön versin.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>elbette okuyucuların sorularını da cevaplandırabiliriz uzman kişiler olarak :)<br /><br />efendim ben bu vesileyle sizi bir sonraki söyleşiye davet edeyim: kadınların ne çeşit tripleri vardır, naz nasıl bir şeydir konulu söyleşimizde sizin bilgilerinizden istifade edelim istiyorum.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>kısmet olursa bu konuda da insanları aydınlatalım, şimdilik hoşçakalın.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">p </span>bir sonraki görüşmeye kadar esen kalın.<br /><br />bunu senin demen lazım ama ev sahibi sensin.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">t </span>olsun, ayrı gayrı mı var :)</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-8586667449498591124?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-75616177547945549922007-06-29T14:02:00.000+03:002007-06-29T14:10:52.555+03:00Üç vakit doldu, yeniden buradayız. Üç gündür beni hırpalayan, sinirlendiren, üzen, çalkalayan ne olduğunu bilmediğim <span style="font-style: italic;">şey </span>bugün ortaya çıktı.<br /><br />Benden dokuz ay küçük kuzenim Mustafa, bir süredir tanısı koyulamamış rahatsızlığı nedeniyle hastanede yatıyordu. Özel muayenehanesinde yüklü miktarlar ödenerek konsültasyon yapan profesör son olarak dizanteri teşhisi koymuştu. Bugün bitkisel hayata girmiş ve makinalara bağlı yaşıyor. Şüphesiz ki Allah'tan ümit kesilmez. Tek yapabileceğimse dua etmek.<br /><br />Ölüm benim için çok sorun değilken, bir başkasının ölümü üzüyor. Aslında onu bir daha göremeyecek olmak değil beni üzen. Ne olduğunu biraz biliyorum, gri bir bulut gibi, henüz söze gelemiyor. Bunu da öğrenmek gerekiyor, ne de olsa <span style="font-style: italic;">her şey insanlar için, görmek öğrenmek için</span>...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-7561617754794554992?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-27834342746192092462007-06-28T14:37:00.000+03:002007-08-21T09:14:17.251+03:00İlişki diyince aklıma hep üniversitenin ilk yılında aldığım <span style="FONT-STYLE: italic">Interpersonal Relationships </span>dersi gelir. Hoca ilk derste şöyle demişti:<br /><blockquote>İlişki iki yönlü bir yoldur, bir gidiş bir geliş.</blockquote><br />Bu ders sırasında ilişkiyi karşı cinsle olan ilişkiden ayırmak gerektiğini farkettim. İlişkinin iki kişi arasındaki bir ağaç olduğunu, kişilerden bağımsız olarak gelişip, serpildiğini, çiçek açtığını, bakımsız kaldığında yaprak döktüğünü öğrendim. Tabi kuruyup, cansız yere serilmesi de mümkün.<br /><br />Bazı ağaçlar çok su istemez, zor şartlara dayanıklıdır. Bazılarıysa ilk soğukta yerle yeksan olur.<br /><br />Bazen ağacı budamak gerekir, yanlış dala vurunca testereyi, ağacın canı yanar. Ağacı budayınca budaklara çamur sıvamak gerekebilir, hasta olmasın, haşerat zarar vermesin diye.<br /><br />Böyle şeyler.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-2783434274619209246?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-19213045902751996382007-06-25T16:29:00.000+03:002007-06-25T16:40:53.229+03:00Bu zamanın insanı değil dedim. Neye uyuyor? Rüyaya en çok, rüya için uyuyor.<br /><br />Sükûnete tamam, sorguya ama kabule, dengenin bir önceki durağına, çocukluğa uyuyor. Sezgiye, bilmek için bilmeye, bakmaya ve göze, gözlüge, camekana uyuyor.<br /><br />Bu kadar.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-1921304590275199638?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-71418816506359365522007-06-25T15:33:00.000+03:002007-06-25T15:48:43.117+03:00Burada siyasetten bahsedilmiyor, çünkü siyasetten bahsedecek fikri olgunluğa ulaşıldığına inanmıyorum. Büyüğünden küçüğüne basın-yayın organlarının dümen suyunda eskilerden kalma, iki kutuplu ve dahi körüklenmiş fanatizm içinde olup gidiyor bütün işler. Siyah ve beyaz netliğinde.<br /><br />Aynı insanlar binlerce renk gösteren ekranlara hayran hayran bakıyorlar. Durun, durun her şey aslında başka türlü. Birileri söylüyor ama kimse de duymuyor.<br /><br />Bu ve bunun gibi çeşitli sebeplerle duyurmayı kendime görev bildim. <a href="http://www.milliyet.com.tr/2007/06/21/yazar/cemal.html">Bunu</a> ve <a href="http://www.gazetem.net/aaltanyazi.asp?yaziid=298">şunu</a> okursanız çok memnun olurum.<br /><br />Kim oluyorsam, pay biçtim işte kendime.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-7141881650635936552?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-34781249154339095962007-06-23T17:49:00.000+03:002007-08-21T09:19:52.878+03:00Kabuktan bahsederken ilişkilere gelince nefessiz kalmıştım, <a href="http://followthefever.blogspot.com/2007/06/kabuk-yeniden.html">oradan</a> devam etmek niyetindeyim. Yol haritamızda benim kabuklarım da var, kabuğun mahiyeti hakkında da konuşacağım. Bakalım nereye götürecek yol bizi.<br /><br />...<br /><br />İlişki diyince bir zaman not aldığım bir kaç kelimeyi hatırladım: Seçmediğimiz ilişkileri öngörülmüş yakınlıkta sürdürebilmek adına birbirimize eziyet mi ediyoruz?<br /><br />Kabuklarımız doğuştan mı geliyor acaba? Yoksa seçmediğimiz ilişkiler yüzünden örselendikçe mi oluşuyor. Çocuklukta yaşanan normal şartlarda önemsenmeyebilecek deneyimlerin bile kişilerin davranış kalıplarının oluşumundaki etkisini göz önüne alınca kabuğun bununla bir alakası olduğunu düşündüm.<br /><br />Seçmediğimiz ilişkiler derken neyi kastediyorum? Basitçe ailemiz bir seçilmemiş ilişkidir. Dayatılmış arkadaşlıklar, zorunlu akrabalık ilişkileri ve dahi belki komşular yine seçilmemiş ilişkilerimiz olabilir.<br /><br />Kendi <span style="FONT-STYLE: italic">özgür irade</span>mizle seçmeyebileceğimiz insanlarla kurduğumuz ilişkileri sürdürebilmek adına maskeler, kabuklar gibi çeşitli alet edavattan yararlanmamız gerekebilir. İlişkinin başlangıcında olduğu gibi kabul edilmeyeceğini farkeden kişi; bu kabullenmeyişin kendisine getireceği zararları gözeterek çeşitli savunma mekanizmaları yahut kabuklar geliştirebilir. Evet, kabuklarımız ile savunma mekanizmaları arasında da bir bağlantı kurmayı deneyeceğim.<br /><br />Bir çocuğun ilk defa <span style="FONT-STYLE: italic">olduğu gibi </span>olmayı bırakması, muhtelen daha çok küçükken yaptığı görece yanlışa ebeveynin aşırı tepkisiyle oluyor. Sosyal bir düzene katılmasıyla birlikte evde kısıtlı bir çevrede oluşturduğu tecrübesi kemikleşmeye başlıyor ve kırılması zor <span style="FONT-STYLE: italic">kabuklar</span> haline gelebiliyor. Bu noktada Necati Serdengeçti'yi hatırlamamak elde değil: Savunma mekanizmaları hareket serbestimizi kısıtlayan can yelekleridir bazen.<br /><br />Okulda kendin gibi olduğunda gülünç duruma düşeceğini düşünürsen, kendin olmaktan vazgeçersin. <a href="http://followthefever.blogspot.com/2007/03/zevkler-ve-renkler.html">Denizin altında tahayyül ettiğin ağaçlar</a>ı öğretmen aptalca bulursa, artık resimlerinde yer bulamazlar.<br /><br />Sonra ne olur? Sanırım sonra çokları, <span style="FONT-STYLE: italic">önerilen </span>hayatı benimsiyor. Önüne konulan hayatı, demek ki buymuş diyip kabul ediyor olmalı. Yoksa bu düzen nasıl böyle işlesin ki? Vitrinde bulunan kabuklardan birini giyip yola devam etmek, bilinen en güvenli yol zira. Bunu giyilen kabuğun şeklini almak, içini doldurmak, tam da o şekli almak takip eder.<br /><br />Yine anlatmak istediğim noktaya gelemedim, yine dağınık bırakmak istiyorum.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3478124915433909596?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-90763901019776321242007-06-22T11:05:00.000+03:002007-06-22T11:24:06.720+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RnuFKsBPFyI/AAAAAAAAADE/V3Q-w-yjIW0/s1600-h/antepfistik_.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RnuFKsBPFyI/AAAAAAAAADE/V3Q-w-yjIW0/s200/antepfistik_.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078799423451895586" border="0" /></a>Bazı yemişler kabukludur, bazısı değildir. Kabuğu soyulmuş antep fıstığı hiç keyifli değildir. Leblebinin kabuğu yoktur ama o da öyle güzeldir. Fındık doğal haliyle kabukludur ama kabuksuz yemesi daha iyidir.<br /><br />Bir de antep fıstığı çıtlatma işi var. Biz fıstıkları kolayca açalım diye fıstık yetişen yörelerde kadınlar ve çocuklar fıstık çıtlatma sektöründe çalışıyorlar.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-9076390101977632124?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-78845822094397339622007-06-20T18:26:00.001+03:002007-06-20T22:58:56.295+03:00Tamam, tekrar deniyorum kabuk üzerine yazmayı. Yazmasam olmaz, kafamın içinde bir karıncalanma oluşturuyor. Hiç böyle hissettin mi? Bazen bir konu dönüp dolaşır, camdan dışarı çıkabilmek için uğraşan kelebek gibi. Eğer pencereyi açan olmazsa, oracıkta ziyan olur. Dışarı çıkmak için çırpınan düşünceler için de benzer bir durum geçerli, ölüverirler, iyisi mi desenli kanatlarını başkaları da görebilsin diye pencereyi açmak.<br /><br />Yoğurdu mayalamak için az miktarda yoğurt gerekir, ilk defa nasıl yaptılar hep merak etmişimdir. Yoğurdun ilk defa nasıl mayalandığını bilemediğim gibi zihnimin ilk defa nasıl işlemeye başladığını da bilemiyorum. Yeni düşüncelerin mayalanması için gereken tohumlara bakalım:<br /><blockquote>Sakın kabuğunu kırma. genişlet ve kendine mal et. Kanınla işle ve canlandır onu. kabuğun kendi derin olsun. (Huzur, A.H.Tanpınar)</blockquote><br /><blockquote>bir koza istiyorum. ipek bir koza. ipek bir kozam olsun diye bir sürü yaprak yiyebilirim. dut yaprağı da olur, zakkum yaprağı da... hepsini yerim. sonra ipek kozamin içinde o en müthiş dönüşümü geçiririm. her bir anı pek değerli bir dönüşüm. benekli bir tırtıldan, müthiş bir kelebeğe dönüşürüm. kanatları yağmur suyuna dahi dayanmayan, güzel, gözalıcı ve kısa ömürlü bir kelebek. kimsenin duymadığı şarkımı söyler ve ölürdüm. <span style="font-weight: bold;"><a href="http://followthefever.blogspot.com/2005/07/koza.html">*</a></span></blockquote><br /><blockquote>içinde rahat edilen, huzur bulunan, daim kalınmak istenen mekan. insan için de benzer bir durum söz konusudur. <span style="font-weight: bold;"><a href="http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?id=6083771">*</a></span></blockquote><br />Ayrıca vitamini kabuğunda olan meyveler var ama konuyla ilgisi var mı bilemiyorum.<br /><br />Dilin, tüm bu birbiriyle tam olarak örtüşmeyen ama benzer kavramları aynı kelime ile ifade ediyor olmasını zenginlik veya fakirlik olarak algılamak mümkün. Halbuki dilin oluşum sürecinde bu kelime tümünü kapsayıcı bir kavram olarak ortaya çıkmış olabilir ve dahi bunun ardında bizim mahiyetini anlayamadığımız bir bilgelik yatıyor olabilir.<br /><br />Kabuk, güven duygusu veren bir şeydir çoklukla, kaplumbağanın hissettiği gibi. Bizlerin yaptığı <span style="font-style: italic;">sınırlı sorumlu</span> çıkışlar kaplumbağaya göre biraz daha geniş çaplı oluyor, tek fark bu. Evimizi [<span style="font-size:78%;">dönmek üzere</span>] bırakıp işe, yemek yemeye, dostlarımızı görmeye gidiyoruz. Bu da bizi kaplumbağadan daha hızlı kılıyor. Kabuğun yavaşlatıcı etkisi.<br /><br />Bir evi olmak, bizi o şehre bağlayan bir etkendir. Bağlanmak, toprağa bağlanmak kök salmakla olur. Köksüzlük var bir de değil mi? Kabuk ve kök. Tohum, kabuğu çatlatır ve toprağa kök salar.<br /><br />Bir evimiz varsa, onu istediğimiz zaman terkedemeyiz. Toplum da bizi bağlamak için çeşitli önlemler almıştır. Ev sahibine önceden haber vermek, kanunen uygun görülmüş süreyi beklemek, elektrik, su, gaz ve bilimum diğer sözleşmeleri feshetmek icab eder. Geçici süreli ayrılıklar içinse anahtarı birilerine bırakmak gibi çözümler bulunur. Yoksa birileri mutlaka kabuğumuza göz diker.<br /><br />[<span style="font-size:78%;">Kişiyi</span>] Yavaşlatan, istediğinde terkedilemeyen ve bulunduğu mekana bağlayan kabuk denen şey bu durumda özgürlüğümüzü kısıtlıyor mu yani? Sanki konu burda <a href="http://followthefever.blogspot.com/search/label/%C3%B6zg%C3%BCr%20irade">Özgür irade</a> mevzusuna doğru dallanıp budaklanıyor.<br /><br />Özgürlük neydi? Yapabileceği halde yapmamayı seçmek gibi görünüyor şimdilerde. Yasaklar özgürlüğün önünde engelse, yapabilecek yetiye sahip olduğu halde yapmamak [<span style="font-size:78%;">veya yapmak</span>] özgürlüktür. Seçimleri özgür iradeyle yapmak.<br /><br />Bu durumda kabuk bunun önünde bir engel gibi görünüyor. Kabuk ne için? Kendini güvende hissetmek için. Bu durumda özgürlükten feragat edip güven satın alıyoruz. Evet, takas. Birileri bu takas için de değişim değeri üzerinden rant sağlıyor mu?<br /><br />İlişkilerimizde de kabuklar var, çat çut. İki adet kabuklu midyenin sarılmak için hamle yaptıklarında çıkan ses: çat çut. Cemiyet hayatının sunduğu şey tamamen bu. İnsanlar, zarar görmemek adına mümkün olabildiğince her türlü farklılığın örtüldüğü bir kabuğun içine kendilerini hapsediyorlar.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/Rnl6uMBPFxI/AAAAAAAAAC8/j7fk6VgLmAQ/s1600-h/dortgenkarpuz.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/Rnl6uMBPFxI/AAAAAAAAAC8/j7fk6VgLmAQ/s200/dortgenkarpuz.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078224988755924754" border="0" /></a>Aklıma dikdörtgenler prizması şeklindeki karpuzlar geldi. Nakliye operasyonları için kolaylık sağlıyormuş. Birbirlerine daha yakın durabilirler böylece.<br /><br />Hayatımızın tüm alanlarında olduğumuz gibi olmak şansına erişemeyiz her nasılsa. Çeşitli durumlar için gerekli soyutlama katmanlarını devreye sokarız bu durumda. Farklı sosyal örgütlenmeler için farklı normallere uyum sağlarız.<br /><br />Herkes bunu yapmaz, yapmak zorunda da değil elbet. Ben pazardan alışveriş yapmam, otobüse binmem diyen pek çok insana rastlamak mümkün. Halbuki ne de güzel sosyal gözlem yapma mekanıdır oralar.<br /><br />Net bir şekilde durduğum yer şurasıdır diyince pek sorun çıkmaz aslında. Plaza insanıyım dedikten sonra her yere özel aracınla gider, büyük alışveriş merkezlerinden, MMM Migros'lardan alış-veriş yapar, afilli restoranlarda yersiniz olur biter. Her şekilde kamplar bellidir, proleteryanın yaptıkları artık banal olmaya başlamıştır ve tenezzül etmemelisiniz.<br /><br />Görüldüğü üzere konuyu çok dağıttım, ilişkilerde kabuk özelinden devam etmek üzere bırak dağınık kalsın demek istiyorum.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-7884582209439733962?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-1526288375181245952007-06-20T16:49:00.000+03:002007-06-20T17:20:46.886+03:00Yazmaya başladığım halde henüz ne yazacağım konusunda [<span style="font-size:78%;">çok zaman olduğu gibi</span>] net bir kurgu yok. Kabuktan bahsedeceğim ama bu sadece bir başlangıç, bir giriş yazısı bile olabilir. Zuhurata göre gelişecek her şey. Oluşa izin vermek gibi bir şey belki bu. Evet, çok çağrışık biriyim.<br /><br />Geçtiğimi günlerden birinde Shell logosunu görünce aklıma yine kabuk geldi, <a href="http://www.ideefixe.com/kitap/tanim.asp?sid=FZ4AVQNX2A7AFS3CBC45">kabuk adam</a> geldi. Şimdi anlat desen, hikayenin detaylarını hatırlayamam ama kabuk adamın hafifçe buruk, domates hurmaya benzer bir tadı vardır zihnimde. Sonra bir de kabuk yazısı okudum, tam oldu.<br /><br />Kabuk adamın şimdilik konuyla ilgisi yok, belki sonra.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-152628837518124595?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-91929538077411240122007-06-18T11:50:00.000+03:002007-06-18T13:31:43.482+03:00<embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://stat.radioblogclub.com/radio.blog/skins/mini/player.swf" allowscriptaccess="always" bgcolor="#ECECEC" id="radioblog_player_0" flashvars="id=0&filepath=http://www.radioblogclub.com/listen?u=..wLzRmb192cvc2bsJmLvlGZhJ3LyZmLlVmcm5iM2MWayRWZjFmcyVGd/Bach%2520Cello%2520Suite%25202.rbs&amp;cover=1&crossfader=1&amp;replay=1&colors=body:#ECECEC;border:#BBBBBB;button:#999999;player_text:#999999;playlist_text:#999999;" height="23" width="180"></embed><br />Sevgili dostlarım!<br />[<span style="font-size:85%;"><span style="font-size:78%;">Mahalle kahvesinde, parkta, kantinde sandalyenin üstüne çıkıp meraklı dinleyicilerine heyecanla hitab eden adamlara hep özenmişimdir.</span> </span>]<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RnZLsMBPFwI/AAAAAAAAAC0/0YQ0LpYFVgs/s1600-h/Cello_bridge.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RnZLsMBPFwI/AAAAAAAAAC0/0YQ0LpYFVgs/s200/Cello_bridge.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077328852419548930" border="0" /></a>Bugün sizlere çellodan bahsetmek istiyorum kısaca. Fonda Bach efendinin 2 numerolu çello süitini dinleyebilirsiniz.<br /><br />Halk arasında çello olarak bilinen bu güzide enstrümanın gerçek ismi viyolonsel olup, kalbe yaslanarak çalınıyor olması beni hep etkilemiştir. Türlü kaynaklarda insan sesine en yakın müzik aleti olarak anılması belkide kalple ilgilidir.<br /><br />Oda orkestrasının eşsiz bir tamamlayıcısıdır, olmadan eksik kalır. Keman ailesinin en büyük üyesi kontrbasdan hemen sonra gelir. Tok ve hüzünlü sesi, sanki gerçeklerden bahsediyor gibidir. İnsan gibidir, farklı yerlerde farklı ruh hallerini titretebilir. Bir <a href="http://www.eksisozluk.com/show.asp?t=apocalyptica">Apocalyptica</a>'ya bakınız, bir de <a href="http://www.eksisozluk.com/show.asp?t=cellissima">Cellisima</a>'ya...<br /><br />Bazen cıbıl hatunların önünde arz-ı endam ediyorsa da bu kesinlikle kendisinin suçu değildir, aldanmayınız.<br /><br />Çello güzeldir yahu.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-9192953807741124012?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-76785164775306597352007-06-17T21:46:00.000+03:002007-06-18T11:38:45.988+03:00<blockquote><b>Basınç</b>, bir yüzey üzerine etkide bulunan dik <a href="http://tr.wikipedia.org/wiki/Kuvvet" title="Kuvvet">kuvvetin</a>, birim alana düşen miktarı. <a href="http://tr.wikipedia.org/wiki/Kat%C4%B1" title="Katı">Katı</a>, <a href="http://tr.wikipedia.org/wiki/S%C4%B1v%C4%B1" title="Sıvı">sıvı</a> ve <a href="http://tr.wikipedia.org/wiki/Gaz" title="Gaz">gazlar</a> ağırlıkları nedeniyle bulundukları yüzeye bir kuvvet uygularlar. Kuvvetin kaynağı ne olursa olsun birim yüzeye dik olarak etki eden kuvvete basınç(P), bütün yüzeye dik olarak etki eden kuvvete de basınç kuvveti(F) denir. [<a href="http://tr.wikipedia.org/wiki/Basinc">Wikipedia</a>]</blockquote><br />Sakar biri değilsem de açık renk kıyafetler giydiğimde üstüme kahve yahut çikolatalı dondurma damlatmamak için özen gösteririm. Askıdan temiz kıyafetleri alırken yine aklıma dondurma geldi, hava sıcak, dondurma ne de iyi gider!<br /><br />...<br /><br />Yalnız başına yürürken insanların ne yaptıklarını çok merak ediyorum. Hayır benim yaptığım şeyleri yapmadığınıza göre daha önemli ne yapıyor olabilirsiniz?<br /><br />İnsanların yüzlerini incelemek, hikayeleri hakkında çıkarımlar yapmak keyiflidir. Bazıları yere bakarak yürürler, hiç yüzlerini kaldırmadan. Şaşırırım, niye etrafa bakmazlar ki? Hayır dalıp gitmek gibi değil, daha çok kimseyle yüz yüze gelmemek için bakışları kilitlemek. Yalnız kalmak için belki de.<br /><br />İnsanlara bakmak yerine binalara bakmayı tercih ederim bazen, sürekli geçtiğim bir sokaksa nasıl devinim içinde, neler değişiyor görmeyi severim. İlk defa geliyorsam, neye benzediğini, içinde yaşayanlara nasıl hayat sunduğunu algılamaya çalışırım. Kimi çilekeş, kimi mağrur, kimi güngörmüş...<br /><br />Çok sevgili cihazım arızalı olmadığı zamanlarda, eğer sakin bir yerde yürüyorsam mail veya blog okuyabilirim. Hayır, internet bağımlısı değilim, belki bilgi bağımlısı olabilirim. Aslında sadece bilgi değil bu, başka bir şey. Şimdi olmaz, konu dağılmasın.<br /><br />Hayal kurabilirim bir de, başka alemlerde gezebilirim. Ezilmeyecek, takılıp düşmeyecek ve insanlara çarpmayacak kadar algımı bu dünyaya ayırıp, zihnimin geri kalanını hayallere ayırabilirim.<br /><br />...<br /><br />Bugün de öyle yaptım, öğle saatlerinde Üsküdar'a inerken Başdeğirmen'e<a href="http://www.basdegirmen.com">*</a><a href="http://www.aksiyon.com.tr/detay.php?id=10015">*</a> gittim.<br /><br />Başdeğirmen, İzmit Körfezini geçtikten sonra Karamürsel'e varır varmaz ilçe merkezine girmeden sola dönüp dağların tepelerin arasında 7-8 kilometre daha yol katedilerek ulaşılan bir vaha, bir ab-ı hayat. Ormanlarla kaplı yüksek tepelerin ortasında, cep telefonu şebekelerinin çalışmadığı, müthiş bir sessizliğin ortasında bir başka dünya.<br /><br />Ormanda geziyordum, kimseler yok etrafta, bir kaplumbağa geçiyor bana aldırmadan, bir akarsu var mıdır buralarda? Yemek saatine yetişebilir miyim? Sessizlik nasıl da huzur verici. Sapları çıkarılmış ve oluşan oyuğa peynir koyulup fırına verilmiş mantarlara ne demeli?<br /><br />Ben ağaçların arasında dolaşırken yolun sağında duran, kaputu açık arabayı farkettim. Markasını bir türlü hatırlamıyorum ama vasatın altında bir kalite sunduğunu algılayabiliyorum. Arabanın yanından geçmem toplamda dört adım, yaklaşık 5 saniye sürecek. Arabanın başında duran iki adamdan biri, bir litre civarında sıvı barındırabilecek bidon benzeri plastik bir şeyin kapağını tutuyor. Bir şekilde bu bidonun kapağa basınç uyguladığı belli. Açacak mı bilmiyorum, bir yandan ağaçlara bakıyorum, ne kadar yüceler. Diğer adam konuşuyor: <span style="font-style: italic;">gider abi bu araba.</span><br /><br />Bu sırada düşüncelerim hızlanıyor. Yerde yapraklar, elimde kitap, adam o kapağı açacak mı, arabayı geçmem için son üç adım, kapağı çeviriyor, son iki adım, biraz daha çevirdi ve tahmin ettiğim şey oldu, gevşeyen kapak hızla yerinden fırladı ve bidonumsu hazneden kırmızı bir sıvı fışkırmaya başladı. Kan kırmızı o şeyin havada salınımını görmemle birlikte Maksimum kart reklamlarındaki çapraz insanlara benzer bir formda kendimi ileri ve sola doğru attım.<br /><br />Zihnimin bir yanı hala ormanda, toparlamaya çalışıyorum, nedir durumumuz? Ah evet, açık renk giydim ben bugün, üstüme başıma baktım, evet bir kaç damlalık bir hasar var, çıkar mı acaba yıkanınca? Ya çantam?<br /><br />Neden sonra dönüp adama bakmak geldi aklıma, suratına fışkırmış olmalı. Orman, sessizlik, kaplumbağa? Adam iyi görünüyor. Yola devam etmeliyim, ağaçlar çok yüksek, güneş ışığı gelmiyor.<br /><br />Bir kaç saniye daha hayal ile gerçek arasındaki noktada kaldım, toparladım ama bir kaç saniye içinde salgıladığım adrenalin de fazla gelmişti doğrusu.<br /><br />Sonrasında gelen bir saat boyunca tavan yapan zihinsel aktivitelerim yüzünden bir garip işleyen beynimi sakinleştirmeye çalıştım. O anı, kapağın açılışını, sıvının havada yaptığı salınımları defalarca yeniden gördüm.<br /><br />Sonra düşündüm de, giyotine mahkum edilmiş bir mahkum da bıçağın serbest bırakılış sesiyle boynuna inmesi arasında böyle bir şeyler hissediyor olmalı, geliyor, geliyor, geld...<br /><br />O kapağın açılışı gibi.<br /><br />Basınç neymiş?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-7678516477530659735?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-28656823993912737012007-06-15T15:53:00.000+03:002007-06-15T17:52:24.667+03:00Sebebini bilmeksizin sabaha karşı 4 civarında uyanıyorum birkaç gündür. Bu gece yine uyandım ama biraz farklı bir deneyimle; müthiş bir sancı karnımda. Sebebini bilemediğim bu sancı rüyalarımı bölmeseydi bu kadar sorun olmazdı sanırım.<br /><br />Sabah uyandığımda rüyamı net olarak hatırlamıyordum. Genel itibariyle sıkıntılı olmasına rağmen yine de beslemişti ve hatırlamak için can atıyordum. Bunun nasıl bir zihinsel mekanizma olduğunu bilemiyorum ama ilk etapta bilememek için can atıyor, enteresan.<br /><br />Sonra rüyamda gördüğüm bir arkadaşımı görünce başladım anlatmaya: sen gördüm rüyamda. Anlatırken bir kaç parça daha söküldü geldi. İçerinden söküp alıyormuş gibi.<br /><br />Rüyalar ve hayaller nasıl [güzel] besliyorlar beni, merak etmeye başladım, belki bunun üstüne yazmaya çalışmak önümde çeşitli yollar açar diye düşündüm. Hayal dünyası için imgelem demekse çok saçma geldi, imge derken? <a href="http://www.eksisozluk.com/show.asp?t=muhayyile">Muhayyile</a> çok daha güzel, bir de havsala var.<br /><br />İki gün önce gördüğüm rüyada, <a href="http://images.google.com.tr/images?svnum=10&hl=tr&amp;gbv=2&q=%22so%C4%9Fuk%C3%A7e%C5%9Fme+sokak%22&amp;btnG=Resimlerde+Ara">Soğukçeşme Sokak</a> benzeri bir sokakta bir çuval üzerinde uyurken güzelleşen, güzelleştikçe göz alıcı bir hal alan bir kız vardı. Bu süreci seyretmek tıpkı güneşin doğuşunu seyretmek gibi bir süreçti. Tabii ki çok daha pırıltılı...<br /><br />Bugün gördüğüm garip araba, kullanması biraz zor da olsa oldukça keyifliydi mesela. Otomobil, tramvay, minibüs arası bir forma sahipti desem anlatabilir miyim bunu? <span style="font-style: italic;">Gerçek </span>dünyada olmayan nesneler ve hisler bunlar. Anlatması güç olduğu kadar yaşaması da güzel.<br /><br />Hayaller ve onları barındıran muhayyile var bir de, gün ortasında belirip enerji deposu işlevi gören. Düşünüp duruyorum bunu nasıl anlatabilirim, bulamıyorum bir türlü. Beklenmedik bir anda beliren geçmişe dair bir görüntü, youtube videosu gibi kısa bir yüklenme sürecinin ardından oynayan bir video gibi. Yahut hiç yaşanmamış, görülmemiş bir formun otobüs camından sokakları ve insanları seyrederken insanın aklına düşmesi gibi.<br /><br />Kurt Vonnegut, "<span style="font-style: italic;">Sadece gerçeklerle yetinen insanları anlayamıyorum</span>" derken ne kadar da haklıymış meğer, hep aynı şeylerin yapıldığı makinamsı bir hayat ne kadar yavan olurdu. Filmler çekemez, şarkılar besteleyemezdik, kitaplar yazıp havsalamızı derin zevklere garkedemezdik.<br /><br />Aranızda Yann Tiersen'in başka bir dünyadan beslenmediğini söyleyebilecek biri var mı? Bjork, Army Of Me için bu klibi nasıl çekmiş mesela:<br /><br /><center><object height="350" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/M1tVQ7L_cs0"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/M1tVQ7L_cs0" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="350" width="425"></embed></object></center><br /><br /><br />Ne zaman bu konuda yazmayı düşünsem bir sürü şey geçiyor kafamdan, yazmaya kalkınca bir türlü toparlayamıyorum. En iyisi film falan önerip bu işten sıyrılayım: <a href="http://www.imdb.com/title/tt0088846/">Brazil</a>.<br /><br />Ayrıca <a href="http://the-benedicta.blogspot.com/2007/05/insanlar-byynce-hayalleri-klr-m.html">bu da</a> okunabilir.<br /><br />Antitez de <a href="http://www.eksisozluk.com/show.asp?t=escapism">burada</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-2865682399391273701?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-75418918137330515412007-06-14T13:30:00.001+03:002007-06-14T13:33:34.103+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RnEY8MBPFvI/AAAAAAAAACs/lf63PZNZGGk/s1600-h/100.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RnEY8MBPFvI/AAAAAAAAACs/lf63PZNZGGk/s200/100.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5075865677320886002" border="0" /></a><br />"%100 güvenmenin rahatlığını yaşayın" diyor radyodaki reklam, filanca sigorta diye bitiriyor sözünü. Şarkı çalıyor bir yandan, ah etme ahın tutmaz, söz verme sözün yetmez...<br /><br />Ne diyor bunlar kuzum? Bunun promosyonunu yaptıklarına göre, piyasada eksikliği hüküm sürüyor olmalı, değil mi? Şu kadar para verirseniz, biz size %100 güven veririz, hastalıkta sağlıkta sizinle birlikte oluruz. İlginç tabi.<br /><br />...<br /><br />Sabah yolda gelirken, bir amca el arabasında fesleğen ve domates fideleri satıyordu. Fesleğenin başını okşayınca etrafa güzel kokular saçıyor. Domates fidesinin üstünde de yedi adet minik domates var, birisinin rengi kırmızıya döndü bile. Güneşe koyduk, yarın yiyebilmeyi umuyoruz.<br /><br />...<br /><br />Bu kadar.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-7541891813733051541?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-79668662985640220252007-06-13T12:59:00.003+03:002007-06-13T16:35:18.431+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_z2R3AZabr0I/Rm_AXcBPFuI/AAAAAAAAACk/HuBOh4m158M/s1600-h/katmanliA.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_z2R3AZabr0I/Rm_AXcBPFuI/AAAAAAAAACk/HuBOh4m158M/s200/katmanliA.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5075486813960738530" border="0" /></a>Bir zamanlar Kat Kat Tat vardı, öyle ahım şahım bir şey de değildi. Altı üstü milföy hamurunun içinde çikolata, fırında ısıtınca da güzel oluyordu. McDonald's amca bir benzerini satıyor ama aynı keyfi vermiyor, birincisi dış yüzeyi yağlı oluyor, ikincisi mikrodalga fırında ısıttıkları için hamurun ortasındaki çikolata/reçel aşırı ısınıp ısırır ısırmaz ağzımı yakıyor.<br /><br />Aklı çelinmek sadece aklı çelinmekmiş. Çel, çelmek, çelinmek, çelme, çelenk. Ayağımız çelinmez ama aklımız çelinebilir. Ayağı çelinip düşene yardım ederiz, aklı çelinene yardım etmez miyiz? Çelenk göndeririz olmazsa. Çengelin de çelmekle bir ilgisi olmalı. Evet, doğru, aklı çelinmek, sadece aklı çelinmektir, düşene bir tekme daha atmamak gerek. Bir de çelişki var, o da bununla bir şekilde alakalı galiba. Çello?<br /><br />Hayat dediğin aslında katman katman, kat kat tat yani. Tüm katmanlarda aynı metin var aslında. Sorun nerde? Üst üste koyunca denk gelmiyorlar bazen. Hani aynı metni içeren iki kağıda ışık kaynağına yönelip baktığımızda üst üste bindirmeye çalışırız ya, öyle işte. Mesela şu A'ları sizin için üst üste koydum, fotoğrafını çektim. Olmuş mu? Olmamış ve dahi olmayacak gibi duruyorlar.<br /><br />Yeri gelmişken denk gelmeyen katmanlardan bahsedeyim biraz. Bir akşam oturmuş xml dosyaları ile uğraşırken, ateş böcekleri gördün mü sen hiç? Yok yok, Yılmaz Erdoğan'la hiç bir alakası yok bu böceklerin, yanlış anladın. Yok yok diyince de aklıma başka bir şey geliyor, evet benim aklıma ne çok şey geliyor böyle. Neyse, ateş böcekleri minik pırıltılar saçar karanlığın ortasında, sonrasında birden sahne değişir kısa bir süre için, bir şeyler görürsün farklı bir katmandan, mutlu olursun, ruhun beslenir oradan ve sonra ekranda yine <span style="font-style: italic;">gerçekler </span>belirir.<br /><br />Bunu tam olarak nasıl anlatacağımı bilemedim, bu sebeple şöyle bir egzersiz öneriyorum. Bu metni A4 sayfaya 14 punto ile iki nüsha bastıktan sonra birini ışık alan bir pencereye yapıştırıp diğerini üzerine yerleştirin. Sonrasında üstteki nüshayı aşağı-yukarı, sağa-sola milimetrik hareketlerle kaydırın, işte o zaman görünecek anlatmak istediklerim.<br /><br />...<br /><br />Bir şey daha vardı anlatmak istediğim; ihtiyaç duyulduğunda yalnız kalmak yanyana. Yanındakinin içine dönmesine, kendiyle kalmasına izin vermek. Bunu da sonra anlatayım bari.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-7966866298564022025?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-64831852601706711262007-06-08T10:37:00.000+03:002007-06-08T11:22:57.973+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RmkOrcBPFsI/AAAAAAAAACM/jqp03TOBLQw/s1600-h/201.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RmkOrcBPFsI/AAAAAAAAACM/jqp03TOBLQw/s400/201.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073602594628114114" border="0" /></a><br />Tamam biliyorum, yeterince özen göstermiyorum belki. Yaş gününü ve diğer önemli günleri de unutuyor olabilirim. Yayınladığım 201. yazı olacakmış bu, girmeden önce hatırlattı blogger. Gözlerim yaşardı tabi. Müsadenizle serbest çağrışacağım.<br /><br />...<br /><br />Şehrin gri bölgeleri var, vücudumuzun gri bölgeleri gibi. Ben bugün bunu gördüm. Bugün görmedim, dün gördüm aslında. Şehrin gri bölgeleri, vücudumuzun gri bölgelerini yoruyor. İki gri yanyana gelmiyor demek ki.<br /><br />Geçenlerde Madonna'nın lafı geçmişti, hemen fona ekleyelim:<br /><object height="80" width="300"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/1knraWWymg/aus=false/"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://media.imeem.com/m/1knraWWymg/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="80" width="300"></embed></object><br /><br />Ne diyorduk, gri bölgeler evet. Aşağıda yağmurun hallerini yazmıştım ya, o halleri şehrin gri bölgelerinde yaşamak kabil değil, denemeyin bile. Hatta denenmesi telafisi na-mümkün hasarlara sebebiyet verebilir.<br /><br />Bir de demir var, dövmeden önce gri, döverken ateş rengini alır, sonra şekil alır, güzel olur, dövdükçe güzelleşiyor, işe bak!<br /><br />Ufuk çizgisinin göründüğü güzel yerlerde, gün batımı pek güzel olur, gök binbir renge bürünür, maviden kızıla. Bak gördün mü, kızıl her şeye güzellik katıyor. Hayır, hayır, rica ederim, kızıl orduyla alakası yok bunun. Ayrıca kuzeye gittikçe gök, kızıllığını yitirir, o zaman kuzeye gitmeyelim.<br /><br />Nil Karaibrahimgil ile oturup bebekleriyle oynayan bir arkadaşım var, çok iyi anlaşıyorlar. Onların bir de Antalya'lı arkadaşları var, büyümüş yetişkin olmuş. Acıyan gözlerle bakıyor onlara, büyümemiş daha bunlar küçük diyor içinden sanki, bir yandan da özeniyor ama hiç çaktırmıyor. İnsanın iç dünyasına böyle sınırlar çizilmiş olması ne kötü. Bende de var bir kaç tane, ilgimi çekiyorlar.<br /><br /><a href="http://zuhtupekmez.blogspot.com/">Zühtü Pekmez</a>'i keşfettim bir kaç gün önce, çok eğlenceli bir abimizmiş kendisi, dünyevî meselelerden bahsediyor. Dilimizi yoğuran atalarmızın havsalamızla ilgili tasavvurları çok ilgimi çekti mesela, çok güldüm.<br /><br />Mudurnu, Bolu'nun şirin bir ilçesidir. Otoyoldan uzak kalması sebebiyle sakindir, kendi halindedir. Çok güzel köylü bebekler yaparlar orada. Eskiden tavuk yapıyorlardı, şimdi yapmıyorlar galiba. Otoyoldan Abant sapağını takip ederek ayrılıp Abant yönüne gitmek ve sonrasında Mudurnu tabelasını takip etmek gerek. Şimdi bilmiyorum, eskiden yollar dar ve çok virajlıydı, acelesi olmayanlar için pek güzel bir seyir sunar, inip fotoğraf çekilebilir fakat durulacak yer konusunda hassas olmak kaydıyla.<br /><br />Mudurnu'ya gittikten sonra Göynük namında küçük bir ilçe daha var görülmesi muhtemel, Fatih Sultan Mehmet'in hocası Akşemsettin'in kabri oradadır, üstünde kocaman bir ıhlamur ağacı vardır, açtığı vakit her yerler mis kokar. Biraz ıhlamur toplayınca, mis kokulu bir dönüş yolculuğu yaşanabilir. Döndükten sonra da afiyetle kaynatılıp içilir, kalbi ve ruhu yumşatır, dinginlik verir, yerseniz tabi.<br /><br />61 xx 061 plakalı Volkswagen Touran araç sahibi, buradan sana seslenmek istiyorum, alkollü araç kullanmak çok tehlikelidir. Şayet alkollü değildiysen lütfen ileri sürüş gerekmez, normal sürüş teknikleri konusunda tekrar eğitim almanı öneririm. Ayrıca ani hızlanmalar ve yavaşlamalar benzin tüketimini artırır. Tabi diyebilirsin ki <span style="font-style: italic;">ben hepsini biliyorum ama Trabzonluyum</span>, <span style="font-style: italic;">ne yapayim?</span> Eyvallah demek düşer bana bu durumda.<br /><span style="font-style: italic;"></span><br />Geçen nerde gördüm hatırlamıyorum, sevgiyle çalışan makina yapmışlar! İşte budur dedim, küresel ısınmaya, savaşlara, yoksullağa ve kirlenmeye karşı en iyi çözüm. Seviyorsun çalışıyor, sevmezsen çalışmıyor. Kendi bilgisayarımdan biliyordum aslında, biraz hibrid bir versiyon benim ki, elektrik ve sevgiyle çalışıyor. Sevgiyle elektriğin bir alakası var diyenlere buradan selam ediyorum.<br /><br />Hala seyretmemiş olanlar için <a href="http://www.imdb.com/title/tt0354899/">The Science of Sleep</a>'i kat'iyetle tavsiye ederim. Rüya görmek ve dahi rüyada görülmek üzerine bir güzelleme yazmak isterdim ama şu anda sadece bir konuya odaklanabilecek bir konsantrasyona sahip değilim, bu yüzden iyisi mi filmi seyredin.<br /><br />İşten çıkınca Ankara'ya gitmek enteresan bir şeymiş, ben bugün, yani aslında dün bunu gördüm. Hiç bir hazırlık yapmadan, aniden, eve gider gibi başka bir şehre gitmek, belki biraz nefes almak, hiç değilse yol tepmek, güzelmiş.<br /><br />Kuş cıvıltıları ve cırcır öten bir takım böcek sesleri arasında uyanmak, sonra serbest çağrışıp onları yazmak da güzelmiş. Aklımdan geçen bir sürü başka şey daha vardı ama onları unuttum, hatırlayınca yazacağım, söz!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-6483185260170671126?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-82584086687688309042007-06-07T13:26:00.000+03:002007-06-07T14:09:55.536+03:00<span style="font-size:130%;">Soru : </span><br /><br />Yağmurlu havalarda insanoğlunun büründüğü halleri sayınız ve açıklayınız.<br /><br /><span style="font-size:130%;">Cevap:</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">1. Şükür hali :</span> Çeşit çeşit ısınmalar nedeniyle kurak geçen bir bahar yaşayan ülkemizde yağmurun yağmasıyla birlikte ilk hissedilen şey sevinçtir. Suyu israf etmeyin, susuz kalabiliriz denilen bir yerde daha ne olabilirdi ki?<br /><br />Başka sebepleri de olabilir bu halin, mesela uyanınca pencereden görünen ağacın her zamankinden daha parlak bir yeşile bürünmüş olması çok güzel. Camı açınca gelen toprak kokusu da güzel. Ufuk çizgisinin görülebildiği bir yerden bakınca sanki tüm dünyada yağmur yağıyormuş gibi bir hissetmek de güzel.<br /><br /><span style="font-style: italic;">2. Duru bir dinginlik hali :</span> Sanki tüm doğa sakinleşiyormuş gibi geliyor bana. Serçeler, martılar, kediler ve bilimum canlılar korunaklı bir yere çekilip huşu içinde yağmuru izlerken ister istemez bir sükûnet, bir dinginlik hali çöküyor üstüme. Sokaklar da daha az insan yürüyor, tadını çıkararak. Yağmurda koşanlardan olmaz bizim orada, bu da güzeldir mesela.<br /><br /><span style="font-style: italic;">3. Ruhun yıkanıp paklanma hali :</span> Saçlarıma düşen yağmur suyu süzülüp kafa derime temas ettiği zaman büyük keyif alıyorum, saçlarım tümüyle ıslanana kadar sürüyor bu. Yağmur suyunun saf olması ve hiç bir elektrik yük taşımaması nedeniyle olabilir tüm bunlar. Bunun yanında her şeyin yıkanıyor olmasıyla insan da kendini yıkıyor, paklıyor olabilir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-8258408668768830904?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-20523643088334864552007-06-05T18:18:00.000+03:002007-06-06T10:25:54.178+03:00Bir yerlerde şöyle yazmışlar:<br /><blockquote><br /><span style="font-style: italic;">Ah sevgili, bilir misin, bilmezsin; seni parlatan ancak benim içimde parlayandır. O parlayan ki benden değildir, benim içimdeki başka bir şeydir.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ve sevgili; sen kapılarını kapattığın vakit, parıltın da sönüverir.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Korkarım ben, o seni parlatan güneşin kendimden olduğunu sanarım diye.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Sevgi öyle bir şey ki, ancak O'ndan gelir, çağlayıverir ancak önüne set koyanda kabahat.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ben bir nehrin yatağıyım, ancak o sular ki Rahmet-i Rahmandır, oldukça çağlayabilirim. Nereye akacağımı da bilemem, O'nun gönderdiği damlalar nereye yönelirse, ben de oradaki nehir yatağı olurum.</span> </blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-2052364308833486455?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-31862246012475136372007-06-05T13:14:00.000+03:002007-06-05T13:21:27.457+03:00Bir zamandır toparlayıp yazamıyorum, <a href="http://the-benedicta.blogspot.com/2007/06/yalnzlk-bal-gibi-paylalr-ama-kimsenin.html">bugün şunu okudum</a>, biraz daha susmakta fayda var. Belki başka şeyler yazarım...<br /><br />...<br /><br />Bir de şunu farkettim, belli bir tarihten önceki yazıların etiketi yok, bana bu konuda yardım edecek birileri olabilir mi diye düşünmedim değil.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3186224601247513637?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-28702878938424882682007-05-28T19:03:00.000+03:002007-05-28T20:06:09.420+03:00Adolf Hitler ağabeyimizin ilkokul arkadaşı olan <a href="http://www.eksisozluk.com/show.asp?t=ludwig+wittgenstein">Ludwig Wittgenstein</a> amca şöyle demiş:<br /><blockquote>Whereof one can not speak thereof one must be silent.</blockquote><br />Türkçesi için de birileri şöyle demiş:<br /><blockquote>Üzerine konuşulamayan konusunda susmalı. <a href="http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?id=891406">*</a></blockquote><br />Dün akşam bunun üzerine düşündük, ne demiş bu amca? Ve ilk öneri <span style="font-style: italic;">konuşamıyorsan sus en iyisi</span> olarak dile geldi.<br /><br />Bu lafı ilk defa duyalı bir aydan fazla oldu ama hiç düşünmemiştim <span style="font-style: italic;">tam </span>olarak. Bir varoluşu vardı kafamın içinde ama bu bir buluta benziyordu daha çok, alaca bir bulut işte. Sanıyorum bu şekilde onu kısıtlamadığımı varsayıyordum. Sandığımı söylüyorum, çünkü bunu bilinçli bir şekilde böyle olsun diye yapmamıştım.<br /><br />Akşam, anladıklarımı anlatmam gerekince mecburen kelimelere ve bu doğrultuda netleştirmeye ihtiyacım oldu. Bu durumda bazı kararlar almam gerekiyordu, bir ayağım siyahta, bir ayağım beyazda kalamazdı böylece. Bu; gözlemlenmediği vakit farklı, fakat bir gözleyen olmadığı vakit daha farklı davranan elektronları hatırlattı birden. Bir de kutunun içindeki koyunu.<br /><br />Neyse, konuşulamayana geri dönersek; bir mesele üzerinde konuşabilmek, meseleyi <span style="font-style: italic;">kesinliğe </span>kavuşturmuş olmayı gerektirir. Yahut şöyle, konuşunca, aslında o ana kadar kesinleştirmediğimiz bir fikri söyleyerek kendimiz için de kesin bir hale getiririz, kendi sözümüzle kendimizi bağlarız.<br /><br />Bu ve bunun gibi sebeplerden ötürü, çeşitli zihinsel süreçler sonucunda henüz üstüne konuşulabilecek kadar netlik kazanmamış meseleleri konuşmamalı. Bir diğer deyişle, gözlemlemeyip kendi doğası içinde her ne olacaksa o olmasına izin vermeli.<br /><br />Böylece kesinleştirdikten sonra merak ettiğim bir şey daha var, önceleri zihnimde alaca bir bulut olarak varolan imajinasyon şimdi, bu açıklamayı yaptıktan sonra nasıl bir hal aldı? Olabileceği bazı ihtimalleri böylece yokettim mi?<br /><br />Bunun dışında, içinde bulunduğum bağlam <span style="font-size:85%;">(context)</span> bu açıklamam üzerinde etkili oluyor olmalı. Bu durumda farklı bir bağlamda yapabileceğim farklı değerlendirmeleri de kısıtlamış mı oldum?<br /><br />Bütün bunları düşündükten sonra <span style="font-size:85%;">(ne çok zamir kullandım)</span> şuna karar verdim, <span style="font-style: italic;">lost in translation </span>dediğimiz şey sadece diller arasındaki çevrimler sırasında olmaz. Ee, bu da zaten biliniyor galiba, işte ben bugün bunu kavradım.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-2870287893842488268?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-37050003765653181732007-05-28T17:33:00.000+03:002007-05-28T18:54:29.015+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RlrqJwx5MTI/AAAAAAAAACE/j_ZKyWm3wwQ/s1600-h/key.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RlrqJwx5MTI/AAAAAAAAACE/j_ZKyWm3wwQ/s400/key.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069621783992807730" border="0" /></a><br />Sabah uyandığımda belliydi bir şeylerin farklı olacağı, hayrolsun diye başladım güne. Bilgisayarımı yanıma almamaya karar verdim, tam evden çıkarken de pek bir şey almamaya karar verdim. Telefonu yanıma almadığımı ancak Şişli'ye varınca arabadan inerken farkettim. Alelacele annemi arayıp evde olduğundan emin olduktan sonra kapatmasını rica ettim, bu yetmedi, bir de tarif ettim.<br /><br />Eh, bir gün de teknoloji olmadan, maillere bakmadan, kimse aramadan geçebilir elbette. Kimliğim, anahtarlarım, defterim, kalemim, kitabım ve <span style="font-style: italic;">selpak </span><span>mendilim yanımda olduğu sürece her şey yolunda demekti.<br /><br />Düşünüldüğü kadar zor değil benim için teknoloji olmadan vakit geçirmek, sahiden bak. Gazete okuyabilir, defterime yazabilir, düşünebilir, <a href="http://followthefever.blogspot.com/2007/05/baska-bir-dunya.html">hayallere</a> dalabilirim.<br /><br />...<br /><br />Şişli civarında yeni bir ofis için yaptığımız araştırmalar sonucunda bulduğumuz şaşkın emlakçı arkadaşla YKM'nin önünde buluştuk. Şaşırdım, sahiden yaşıyormuş Yeni Karamürsel Mağazaları. Bunun sepeti falan vardı eskiden...<br /><br />Telefonda kesmiştim aslında hesabını, ismimi sormayan adam sahiden şaşkın olmalıydı, üç kişiyle karşılaşınca hangimizin telefonda konuştuğu kişi olduğunu bilemedi doğal olarak. Ve sahiden şaşkındı bu adam, bize pazarlayacağı gayrımenkulün anahtarları yoktu yanında.<br /><br />Dokuz kusurlu hareketten birini işte tam bu noktada yaptım sanırım, çok ayıpladım, çok güldüm bu şaşkın adama.<br /><br />...<br /><br />İzmit'e bir gezinti fena olmaz diyip oradan Karamürsel civarına yöneldiğimizde hala bir sorun yoktu, ta ki dağların arasında kaybolup, telefonların çekmediği bir mesire yerinde konaklayıncaya kadar. Anahtarlarım, neredeler?<br /><br />Şimdiye dek hiç anahtar kaybetmedim ve kaybedilmesini de hiç anlamadım. Sanki başka her şey kaybedilebilir ama anahtar kaybedilmezmiş gibi geliyor bana. Bu hiç bir şeyi değiştirmiyordu işte, yoktu anahtarlarım. Onlar varken her kapıyı açabilecekmişim gibi gelir bana.<br /><br />Neden bilmiyorum, eskiden beri anahtarlar ilgimi çekmiştir ve bir şekilde çok anahtar taşımışımdır, değerli anahtarlar. Cebindeki anahtarın önemli kapıları açıyor olduğunu bilmek insana kendini daha farklı hissettiriyor, sanki her an onların sorumluluğunu taşıyor gibi. Bu yüzden belki anahtarlarım konusunda müteyakkız oldum.<br /><br />Bazen taşıdığım anahtarların farkında olmadığımı farkettiğim oldu, öyledir ki bazıları, anahtar olduğunu farketmek imkansızdır. Sonraları öğrendim, elimdekileri nasıl kullanabileceğimi. Her kilidin mekanizması daha farklı, kimini kendine doğru çekmeli, kimini itmelisin.<br /><br />...<br /><br />Gece geç vakit İstanbul'a dönünce eve gidememek hiç hoş değildi doğrusu, gecenin o vakti zil çalıp herkesi uyandıramazdım ya. Anahtarsız bir sabaha uyanmak da keyifli değildi. Hep onu düşündüm, kimlerin elinde, nerelerdedir kim bilir? Üstelik hangi kapıyı açtığını bilen birilerinin eline geçerse...<br /><br />Gündüz gözüyle eve varınca yine bulamadım anahtarımı, tatsızlığın devamı. Temizlik yaptım, artık dışarıyı görmek zorlaştığından camları sildim, yerleri süpürdüm, mucizevi televizyon aparatlarından biriyle sildim. Her yer pırıl pırıl ama anahtarlarım yok. Bunun nasıl fena bir his olduğunu anlatmak öyle zor ki.<br /><br />Uzatmayalım efendim, pazartesi sabahı, tekrar Şişli'ye dönünce kavuştum kendisine, kaybolduğu falan yokmuş, unutmuşum basbayağı. Bu kavuşma anını, gözlerimin parlayışını birileri ölümsüzleştirmeliydi ama ne yazık ki herkes işinde gücündeydi.<br /><br />Uzun uzun baktım, halkaları, dişleri yerli yerinde mi, hala açabiliyor mu kontrol ettim, sevdim, okşadım ve çantamda tam da onun için yapılmış yere koydum hemen. Artık bir tatlı huzurun peşinden gidebilirim diye iç geçirdim...<br /><br />Böyle işte, bir macera daha mutlu sonla bitti.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3705000376565318173?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-50490957611096210712007-05-25T15:44:00.000+03:002007-05-25T17:52:41.821+03:00<a href="http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=k+dergi">K Dergi</a>'nin numarasını bilmediğim bir sayısında Hazal Yılmaz, Albert Camus'u konu alan yazısında şöyle demiş:<br /><blockquote>Ben yeterince iyi değilim, tamamen kötü de değilim. Güven vermiyorum ama umursamaz da değilim. Kaçmıyorum, durmuyorum da. Sarhoş gezmiyorum, ama her an ayık da değilim. Suskun değil beynimdekiler, ama kelimeler sese dönüşmüyor gerektiği anlarda. Çok rüya görüp hatırlamıyorum. Mantıklı düşünüp karar veremiyorum. Bağımlı değilim, kaçabilecek kadar özgür de değilim. Politik değilim ama tarafsız da değilim. Umutsuz değilim, sonsuz da değilim. Camus gibi yaşamın bir adım uzağında, ölümün bir koşu yakınındayım. ¹<br /></blockquote>Buna mukabil olarak şöyle bir görüş de dile getirilebilir:<br /><br /><blockquote>Bu bana hep üzücü gelir, bir şeyi olmadığı seyler üzerinden tanımlamak... Hele insan kendini böyle tanımlamak zorunda kalirsa.<br /><br />- Sen nesin?<br />- A değilim, B değilim, C, D, Z, hiçbiri degilim!<br /><br />Bu; nesinin cevabı değil, o nedenle sevdiklerini sevmedikleri aracılığıyla bulan, beğendiklerini beğenmediklerini görünce ancak anlayan bir kararsızlığı ya da kendinden habersizliği düşünürüm.</blockquote><br />İnsanın ne olmadığını bilmesini oldukça doğal buluyorum, daha kolay sanki. Kişinin ne olduğunu bilmesi yahut bilmeye çalışması körlerin fili tarif etmesi gibi olabilir ancak. Bunun için olsa gerek "<span style="font-style: italic;">insan kendini ancak insanda tanır"</span>, <span style="font-style: italic;">"insan insana aynadır" </span>nevinden laflar söylemişler.<br /><br />İnsanın kendisini geçelim, sevilecek olan güzelliklere bakalım; tabii ki beğenmediklerim yoluyla bulacağım beğenebileceklerimi. Alemde farklı farklı öyle çok güzel şey var ki, beğendiğim budur diyip işin içinden çıkmak ne kadar da kısıtlayıcı olur. Ancak görünce, duyunca, dokununca bilebilirim güzel olup olmadığını.<br /><br />Yaklaşık bunun gibi bir şey işte.<br /><br />...<br /><br />^<b>1</b> : Bugün rastladığım <a href="http://circirbocegi.blogspot.com/2006/12/people-isadora-duncan-sergei-yesenin.html">Cırcırböceği'nin blogundan</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-5049095761109621071?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-61862391334427299362007-05-25T00:00:00.000+03:002007-05-25T00:06:39.991+03:0022 Mayıs'ta, oradan ayrıldığımın ertesi günü, yaklaşık aynı saatlerde, Ankara Ulus'ta bir terörist intihar saldırısı düzenleyerek masum insanların canına kıydı. Konuyla ilgili olarak bütün mecralarda ileri-geri konuşuldu, yorumlar yapıldı.<br /><br />Aşağıdaki haberse aralarında en çok dikkatimi çeken oldu:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RlX91wx5MSI/AAAAAAAAAB8/IVjO27XBH7M/s1600-h/bombaci.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RlX91wx5MSI/AAAAAAAAAB8/IVjO27XBH7M/s400/bombaci.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068236055744426274" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-6186239133442729936?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-9733792931830183442007-05-24T16:37:00.000+03:002007-05-24T17:10:07.430+03:00Boğucu olmayan bir İstanbul ikindisinde yazasım geldi, ilk aklıma düşen de serbest düşüş oldu. Önceki yazıda şunlar şunlar diye bahsederken nasıl da saymamışım? Daha öncekinde paraşütten bahsetmiştim sanırım, sonra dün akşam serbest düşerken el ele tutuşmaktan bahsettik, sabahında<span style="font-style: italic;"> bırakın düşeceğim</span> <a href="http://birdelininguncesi.blogspot.com/2007/05/koyu-mavi.html">diyeni okudum</a>. İçime işlemiş, nasıl ilk aklıma gelen olmasın?<br /><br />Bak bir yerde şöyle yazıyordu:<br /><blockquote>Şu hayat dediğin nedir ki, bir serbest düşüş, mezarda son bulan. </blockquote>Hayatımıza serbest düşenler olur bazen, bir de serbest düştüklerimiz. Nasıl güzeldir biliyor musun, tümüyle bırakmak kendini rüzgara, rüzgar olmak. Bunu daha önce başka şekilde anlatmıştım, <a href="http://followthefever.blogspot.com/2007/03/zevkler-ve-renkler.html">ayağımız yerden kesilse filan</a> demiştim. Aslında aynı şeyi anlatıyordum, tümevarım, tümdengelim arasında fark gibi, neticede aynı yerde buluşuyorum kendimle ve seninle sevgili okuyucu.<br /><br />Serbest düşüş nedir biliyor musun, gökten yere kadar olan boşlukta bulunan zerrelere inanmak, onların varlığını duyumsamak ama tanımlamamaktır, çünkü bütün tanımlar eksiktir ya hani. Bir nev'i masal olmaktır, başka bir hayat mümkün demektir.<br /><br />Falan, fülün.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-973379293183018344?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-51807054535651205572007-05-23T14:25:00.000+03:002007-05-24T17:07:50.863+03:00<blockquote>17. associated press diyememişti levent kırca, ne gülmüştük ailecek. ne günlerdi bee, ailecek güldüğümüz.. <a href="http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?id=1339966">*</a></blockquote><br />Birlikte gülmek önemli bir <span style="font-style: italic;">nirengi noktasıymış</span> demek ki hayatımızda. Düşündüm, evet o birlikte gülünen zamanları özlememek elde değil.<br /><br />Ayrıca atlama taşı yerine ne kullanılabileceği de kafama takıldı, <span style="font-style: italic;">checkpoint </span>gibi bir şey aslında aklımdaki... <span style="font-size:85%;"><br />{ atlama taşı nirengi ile değişti: nirengi evet aradığım kelime bu, teşekkürler :) }</span><br /><br />...<br /><br />Ne kadar zamandır bu pencere açık? En azından yarım saat, fazlasını gitsin kedi hesaplasın. Zaten pek bir şımarık, özlemiş haspa.<br /><br />Yolda, koltukta ve dahi yatakta bir çok şey düşünüyorum. Sürekli bir şeyler geçiyor zihnimden, durmaksızın. Sorun tam olarak bunların hiç durmaması değil de, biraz fazla hızlı olmaları ve bir de kopuk kopuk olmaları.<br /><br />Rüyalar görüyorum, bu da işin uykudaki kısmı. Öyle çok görüyorum ki, hayal meyal ikisini hatırlayabilsem şükrediyorum. Mesela bu gece bir tanesi beni çok mutlu etmişti ama latif bir aydınlıktan fazlası yok ki elimde şimdi.<br /><br />Bu hızlı akışı durdurmanın çeşitli yolları var tabii: algıyı başka bir şeyle meşgul etmek. Bir şeyler okumak, film seyretmek veya sohbet etmek en iyi yollardan biridir.<br /><br />Bunları da detaylarıyla incelersek, okurken hafsalada yeni parça-pinçik düşünceler oluşmasını önlemek adına görece önemli mevzulara eğilen metinler tercih edilmelidir. Film seyrederken, içine çekip alabilen yahut anlayabilmek için <span style="font-style: italic;">kendini vermek </span>gereken modeller tercih edilmelidir. Üfürükten filmler bir süre sonra kopuş yaşanmasına ve <span style="font-style: italic;">aa film bitmiş yahu</span> repliği ile aletin kapatılmasına sebep olacaktır.<br /><br />Sohbet etmek ise bambaşka bir deneyim sunacaktır. -Gözlerim mi parladı ne?- Tümüyle etkileşimli olmasından mütevellit fevkaladenin fevkindedir. Yer yer çizgiden kopmalar, daldan dala atlamalar olabilse de <span style="font-style: italic;">sorduğu soruyu hiç bir zaman unutmayan </span>taraflardan biri hiç değilse küçük düşünce parçalarının bir hitama kavuşmasını sağlayabilir.<br /><br />Gözlerimin parladığını ben içten içe nasıl bilebiliyorum bilmiyorum. Gözlerimin öğlene kadar başka renk, öğleden sonra başka renk olduğunu da kendiliğimden biliyorum mesela, aynaya ihtiyaç duymadan. Ayna olsa da tam olarak bilemezdim ya neyse.<br /><br />Sohbet diyordum değil mi? Belki sohbet sırasında aktif bir kağıt kalem kullanımı da konsantre lezzet topları oluşturmak açısından iyi olabilir, değerlendirmekte fayda var.<br /><br />Ayrıca düşünmem gereken başka konular da var: içe kapanık yazılar, dışa dönük fekat kaçan yazılar, varoluşu kısıtlayan kelimeler, özlemek, sevmek: dün edindiğim hastalıklı sevgi metni, yükselmek, ışıltı, yalnızlık, sorumluluklar, asteroid b 612, domates, süpürülecek yapraklar, samimiyet...<br /><br />Bir de işim var tabi, şimdi kapatmam lazım şekerim, öptüm, kib, byeee!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-5180705453565120557?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-62597066317001886022007-05-23T13:59:00.000+03:002007-05-23T15:28:15.688+03:00Aşağıdaki yazı 2006 yılı Aralık ayında bir blogda yayınlanmış ve bu konuda ben de fikirlerimi <a href="http://followthefever.blogspot.com/2006/12/zgr-irade.html">yazmıştım</a>. İlgili blogun kapandığını görünce hem üzüldüm, hem sevindim. Belki de vazgeçmiştir, kendisini biraz daha yaşatacak sebepleri bulmuştur <span style="font-style: italic;">özgür iradesiyle.</span><br /><br />Elimde bir iletişim bilgisi olmadığı için yazarın iznini alamadım ama konu bütünlüğünü sağlamak adına bilgisayarıma kaydettiğim bir kopyasını burada yayınlamaktan çekinmeyeceğim.<br /><hr /><span style="font-weight: bold;">Bir yıl sonra bugün, yaşamayı bırakacağım.</span><br /><br />Bunu sigarayı bırakmak gibi düşünün... Klasik anlamda depresyon kaynaklı bir hayata son verme eyleminden bahsetmiyorum. Amacım insanlara özgür irade sahibi olduklarını ve yaşamlarını kendilerinin denetlediğini, kuru gürültüden öteye gitmeyecek ifade biçimleriyle değil, göz ardı edilemeyecek bir eylemle kanıtlamak.<br /><br />Akli dengemin yerinde olmadığını düşünebilirsiniz. Ben de zaman zaman bundan şüphe ederim. Fakat şunu belirtmeliyim ki; kendimizi bize kodlananın akışına bırakıp, kasnakta hareket eden sabit bir dişli olmayı kabul ettiğimiz şu sistemde yaşamaya çalışmak da, en az buna son verme kararı kadar çılgıncadır.<br /><br />Amacım “haydi hep birlikte bu boktan hayata son verelim” sanılmasın lütfen! Hayat boktan olmadığı gibi, bilakis sahip olduğumuz en değerli, en mucizevi hediyedir. Ben sadece, belki biraz fazla radikal bir yolla, beni kaile alma potansiyeli olanlar üzerinde farkındalık yaratmaya çalışıyorum, çünkü bizler maalesef, bir şeyler sona ermeden onların değerlerini anlayamayan, onlara yeterince önem vermeyen tuhaf yaratıklarız. Hayatımın sizler için bir anlamı olmasını beklemiyorum. Bu yaptığım sadece size, sizin de üzerinde denetim sahibi olduğunuz bir hayatınız olduğunu hatırlatma çabasıdır.<br /><br />İnsan bilinç ve özgür irade sahibi, muhteşem bir varlıktır. Gelin görün ki, bu muazzam donanımına rağmen, kendi hayatını kısır döngülerin içine hapseden de yine insandır. Hatta bunu kendimize yaptığımız yetmiyormuş gibi, canımızdan çok sevdiğimiz çocuklarımızı da böyle yetiştiririz. Onları dil vasıtası ile iyice kodlar, sonra daha da bir kodlansınlar diye topluma salarız.<br /><br />Tek başıma dünyayı değiştiremeyeceğimi çok küçük yaşlarda kavradım. Bu bana muazzam bir acı da verdi. Hayır, tanrı kompleksine sahip değilim, her ne kadar sizler gibi ben de bir tanrı olsam da... Siz değiştirmek istemiyor musunuz şu anlamsız savaşları, ayrımcılığı, adaletsizliği? Hiç aklınızdan geçmiyor mu? Mantık bulabiliyor musunuz yaşamın değişmez olduğuna inandığınız saçmalıklarına? Tabii ki bunlarla yaşamayı ve “gerçekler” adını verdiğiniz bir dizi illüzyonu kabullenme yolunu seçtiniz. Böylesi daha güvenli...<br /><br />Daha hayatlarımızın baharında dışarıyı görüp aklımız gün ışığına, yağan tatlı yağmur ya da kar tanelerine kaymasın diye pencereleri griye boyanmış odalara tıkılıp, geri kalan ömrümüzde işlevsel hiçbir anlamı olmayan bilgilerin beynimize sokulmasına göz yummak zorunda bırakılınca ve aksini yapmak istediğimizde dışlanma, kabul görmeme, yalnızlık tehdidiyle karşılaşınca, çaresiz bize vaat edilen küçük huzur kırıntılarıyla yetinmeyi kabulleniyoruz. Çünkü içimizden geldiği gibi sokağa çıkıp oyun oynarsak, uzun vadede toplum tarafından fena halde cezalandırılırız.<br /><br />Kim belirliyor tasvip edilemez oluşumuzu? Tıpkı bize benzeyen başka varlıklara, onları incitmeyeceğimiz halde bizi cezalandırabilme cüreti nasıl veriliyor? Ah, onları inciteceğiz elbette... Varlığımızı potansiyel, uyumlu bir tüketici olmaktan daha anlamlı kılacağız. Toprağı koklayacak, koştuğumuzda yüzümüze vuran rüzgarı hissedecek, benliğimizi unutup doğayla bir olacağız. Bundan daha tehlikeli ne olabilir ki?<br /><br />Kansere çare buluyor, ama piyasadaki ilaçlar tükenmeden bunu yürürlüğe koymuyoruz. Quantum fiziğine hala bir teori muamelesi yapıyor, okullarda “maddenin üç hali vardır, bunlar katı-sıvı-gazdır” diyoruz. Hala zamanı lineer sayıyor, sevgiyi belirli ilişki formlarından ibaret bir tür alış-verişe çevirmeye uğraşıyoruz.<br /><br />Hayat bu değil, bizler birer kurban değiliz. Yakınarak, mecbur olduğumuzu iddia ettiğimiz bu dünyayı seçimlerimizle şekillendiriyor ve adına “gerçeklik” koyuyoruz. Oysa tek yaptığımız, kollektif olarak yaratılıp süregelmiş bu saçmalıklara katılmayı, onları tüm mantıksızlıklarına rağmen hala geçerli kılmayı seçmek... Evet, ne ironiktir ki, seçim hakkımız olmadığını iddia ettiğimiz her şeyi yine “seçerek” sürekli kılıyoruz.<br /><br />Yaşamı, onu sevmediğim için bırakmayacağım. Doğrusu, yaşamdan korkmadığım gibi, ölümden de korkmuyorum. Ama size, özgür iradenin ulaşabileceği son noktayı göstererek, kafanızda çengel biçiminde küçük bir soru işareti bırakmayı dilediğimi de inkar etmeyeceğim.<br /><br />Benimki de bir seçimdir. Kendi hayatım üzerinde tam yetkide söz sahibi olduğumu ispatlamak istiyorum sadece, hepsi bu. Beni yargılayanlarınız, benimle alay edenleriniz, bir tür ahmak olduğumu iddia edenleriniz olacaktır mutlaka. Ama bizi özgür iradelerimizi uygulamaktan alı koyan da bunlar değil midir zaten? Yargılanma, aşağılanma, garipsenme, dışlanma korkuları...<br /><br />Hemen şurada hayatıma son vermeyip, bunu bir yıl sonra yapacak olmamın sebebi de budur. İnsanlara aptalca geldiği için maruz kalacağım her türde tepkiyi sizlerle paylaşmak istiyorum. En fazla ne olabilir? Bana ne kadar anlayış gösterir, beni ne kadar yargılayabilirsiniz? Hür iradeyi kullanmanın toplum gözündeki bedeli nedir?<br /><br />Kimliğimi açıklasam, bana engel olmaya çalışan sistemle ayrıca boğuşmak zorunda kalacağım için, bunu blog tutma yöntemiyle aktarmayı seçtim. Bu sayede hem bir yıllık bu sürecin bende nasıl etkiler yarattığını dilediğim ölçüde sizlerle paylaşabileceğime, hem de toplum kurallarına uymuyor diye kendilerinde hak görüp yaşamım üzerindeki özgürlüğümü kısıtlamaya çalışacak potansiyel kurum ya da kimselere engel olabileceğime inanıyorum.<br /><br />Bugün 7 Aralık, 2006, Perşembe. Benim için önemli olan bir olayın yıldönümü de değil, sevip yitirdiğim birinin yaş günü de... Sıradan bir gün sadece. Sıradan, güneşli, güzel bir kış günü... Ve ben bundan tam bir yıl sonra, 7 Aralık 2007’de, iyisiyle kötüsüyle dolu dolu yaşadığım otuz beş yıllık yaşantıma, özgür bilincimle son vereceğim.<br /><br />365 gün kaldı...<br /><br />:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-6259706631700188602?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-92040687479382685492007-05-21T00:41:00.000+03:002007-05-21T13:18:12.026+03:00Çok güzeldi:<br /><blockquote>Ankara, kendini sevdiren güzel ve çekici bir kadın değil, mesela İstanbul gibi... Ama kendi halinde, sade bir ev kadını belki, onunla yaşadıkça sevdiğin, bağlandığın.</blockquote><br />Haftasonu benim için hareketli geçti, cumartesi akşamı Konya'dan Ankara'ya dönerken -<span style="font-style: italic;">evet, ilginç oldu, dönmek dedim- </span>şunu farkettim: Ankara'nın bir güzel yönü de İstanbul'a Konya'dan daha yakın olması. Evet, böyle söyledim, ertesi gün bundan <span style="font-style: italic;">Ankara'ya dönmek </span>olarak bahsedeceğimi bilmeden.<br /><br />Bu yazının, nasıl yazılacağını bilmeden kendi kendine kurulması, bir hal alması enteresan geldi tam şimdi. Bunun nasıl olduğunu, kafamın içinde gerçekleşen döngüyü anlatabilmeyi çok isterdim. Deneyelim; mesela şuna benziyor: yukarıda dönmek kelimesini birden bire önceden düşünmeden yazdım. Sonrasında bu ilginç çağrışımlar yaptırdı ve o yöne yöneldim. Neyse...<br /><br />Pazar sabahı uzun bir kahvaltıyla başladı, evet Bahçelievler'de misafir olduğum evin kayda değer bir manzarası yok ama ilginç bir huzur duygusu var, cıvıldaşan kuşlarla. Biraz da ahestelik çökmüş buralara.<br /><br />Kahvaltı sonrasında Anıtkabir ziyareti şehri biraz daha net görme imkanı sundu, bahsedildiği gibi tozlu bir şehir ve gri. Sonrasında yine şehri gezerken şehri yöneten insanların bunda payı olduğu kanaatine vardım. Ankara'lıların şikayet etmeleri boşuna değilmiş, İstanbul'a öykünür gibi duran şehrin sembolü bile -<span style="font-style: italic;">doğru kelime ne ki?- </span>hoş değil.<br /><br />Anlatacaklarım bunlar değil aslında, zaten nasıl anlatabileceğimi bilsem bu kadar lafı gevelemezdim sanırım. Bu gri şehrin nasıl renklendiğini anlatmak istiyordum ve şimdi bunu söyleyince; bunu başaramayabileceğimi farkettim.<br /><br />Bir pazar öğleden sonrasından akşama uzanan -<span style="font-style: italic;">ölçmeye kalkınca uzun görünen</span>- zaman diliminde Ankara renklendi sahiden. Onunla yaşayınca sevilebiliyormuş sahiden ve mutlu edebiliyormuş insanı. Kuğulu parkı varmış sonra Ankara'nın, siyah kuğuları bile olan.<br /><br />Ne diyeceğimi, nasıl anlatacağımı hala bilmiyorum ve böyle sızlanıp durmak canımı sıkıyor. Tek diyebileceğim; ışıl ışıl, rengarenk bir şehir de olabilirmiş burası, yaşadıkça ve derininde barındırdığı renkleri farkettikçe.<br /><br />Bir de demir dövmek var, fotoğraflar var, karanlık oda var, yamaç paraşütü var. Ayrıca çokonat çok lezzetli, üstelik turuncu. Bir zaman şöyle demişti biri:<br /><blockquote>Tanımı yok, ismi yok, cismi yok. Sadece net bir varoluş biçimi, şekilsiz, hepsi bu kadar. </blockquote>Böyleyken böyle.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-9204068747938268549?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-8945346534181646432007-05-19T06:11:00.000+03:002007-05-19T06:16:04.041+03:00İlk defa gelmiyorum ama ilk defa görüyorum şehri, ilk defa uyudum bu şehirde.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-894534653418164643?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-62264024312744014692007-05-14T14:41:00.000+03:002007-05-14T14:50:04.460+03:00Dün akşam konuşurken masal bahsi açıldı, İbn Arabî düştü aklımıza, şöyle demiş:<br /><br /><blockquote>Hayal yokluk değildir, bilâkis hakikate açılan kapıdır, hakikati keşiftir.</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-6226402431274401469?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-37408279158702879842007-05-07T18:14:00.000+03:002007-05-07T18:37:17.976+03:00Hava ne kadar da güzel, yeşil bir bahçede dolaşıyorum. Şu arkamdaki iki katlı evde yaşıyor olmalıyım ama evi kimlerle paylaştığımı bilmiyorum. Kapının orada bir kaç kişi var ama kim olduklarını seçemiyorum, umrumda da değil zaten.<br /><br />Bahçeye doğru yürüyorum, sanırım burası villalardan oluşan bir site. Üstelik evimizin havuzu da varmış. İstediğim zaman yüzebilirim, ne güzel. Havuz boş ama sorun değil, daha ben buna üzülmeden hızla doluyor kendiliğinden.<br /><br />Dolaştığım bahçe sahiden güzel, bir cenneti andırıyor. Bir çocuk görüyorum, en çok altı yaşlarında. Elinde siyah bir sehpa benzeri şey ve üzerinde bir koli. Siyah sehpa benzeri şey dediğim bir amfi de olabilir, emin olamıyorum.<br /><br />Çocuğun elindeki kolide bir delik farkediyorum, deliğin içinde bir kameranın lensi görünüyor. Çok sinirlendiriyor bu beni, ne hakla yapabilirler bunu. Bir koşturmacadır başlıyor, çocuk ilk anda beni atlatabilecek gibiyse de yakalıyorum. Tam yakalayacağım sırada uzaktan silahının namlusunu farkettiğim biri ateş ediyor. Siyah gözlükleri ve fötr şapkası olan bu adam, çocuğu buraya gönderen kişi ve çocuğun konuşmasını istemiyor.<br /><br />Zavallı çocuk sırtından vuruluyor ama kan akmıyor, bir an için ne yapacağımı bilemedim. Ölmediğine göre onu bir şekilde iyileştirmeliyim. Kucağıma aldığım gibi garaja doğru ilerliyorum. Ah evet, bu buz mavisi araba bizim olmalı. Etrafta insanlar var, çabuk olun diyorum, arka kapıyı açıyorlar ve çocukla birlikte biniyorum. Pek acı çeker gibi görünmüyor, bayılmış olmalı diye düşünüyorum. Eh acı çekmesindense bu daha iyi.<br /><br />Hastaneye varıyoruz, sedye getiriliyor, çocuğu bir odaya alıyorlar. Bir süre sonra yine sedye de çıkıyor. Anladığım kadarıyla kurşunu çıkarmışlar, iyi gözüküyor ama elleri kelepçeli. Çocuk hapishanesine götürüyorlarmış. Arkalarından ziyarete gidiyorum...<br /><br />Başka çocuklarla birlikte tutsak halde ziyaret ediyorum orada. Yüzünde hiç bir ifade yok. Mahpus arkadaşları da hiç öyle üzgün değiller, herhalde çocuk oldukları için umurlarında değil burada olmak, oyunsa oyun, burada da var işte.<br /><br />Sahne değişiyor, aradan günler geçmiş; bir eğitim kurumundayım. Derse geç kalmışım ama gitmeyi de pek istemiyorum. Binayı çok rezil buluyorum ama bunu anlatabilecek kelimelerim yok, öyle hissediyorum işte. Karnım da aç, binadan çıkıyorum, yol kenarında bir minibüste köfte satılıyor, insanlar hem yiyip hem şakalaşıyor ama pek hoşuma gitmiyor bu durum.<br /><br />Biraz yürüyünce kahvaltı ürünleri olan bir yer görüyorum. Etraf varoş görünümlü ama sorun değil. Pek hijyenik olmasa da kahvaltılıklar güzel görünüyor: bal, kaymak, peynir, zeytin, domates, salam...<br /><br /><span style="font-style: italic;">Kahvaltı satıyorsunuz ha? </span>15 yaşlarındaki çocuk gülümsüyor, beni tanır gibi bakıyor. Bir süre suretine bakınca hatırlıyorum, çocuk hapishanesinde görmüştüm onu da.<br /><br />Sağıma bakınca yakaladığım çocuk geliyor, elleri yine kelepçeli. Sarılıyorum, neden yaptın diyorum, sesini çıkarmıyor. Üzülüyorum. Nasıl geldiğini soruyorum, cezaevi aracıyla gezmeye çıkarılmış, çocuklara has bir uygulamaymış. Aracı gösteriyor, kafamı çeviriyorum; tepesinde bir asker konuşlanmış, bizi gözlüyor. Önünde kurulmuş bir makinalı silah, namlusu bize dönük, nişan almış, eli tetikte. Ters bir hareket çok pahalıya mâlolabilir.<br /><br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3740827915870287984?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-38575099588146108532007-05-05T13:50:00.000+03:002007-05-07T11:17:02.145+03:00Gün batarken bir deniz feneri, henüz parlamıyor. Fenerin camlarından batan güneşin son ışıkları, camlardan biri çatlamış.<br /><br />Fotoğraf çekmek istiyorum, yok, bir fotoğraf makinası yok. Çok istiyorum, çok isteyince oluyor. Bir fotoğraf makinası oluyor.<br /><br />Duvarlar beyaz, bütün deniz fenerlerinin iç duvarları beyaz mı olur? Bilmiyorum, özensizce sıvanmış duvarlar, bembeyazlar. Camlardan biri çatlak, söylemiştim değil mi, diğeri sağlam.<br /><br />Fotoğraf makinasını çalıştıramıyorum, pili yokmuş meğerse. Çok istiyorum bir pili olsun, bir şarj makinası oluyor, içinde piller. Şarj makinasının içinde bir de dokuz voltluk piller var içinde ama ne işe yaradıklarını, doğrusu yarayacaklarını henüz bilmiyorum. Çalışıyor fotoğraf makinası. Kapağında belirtildiği için pillerin kutbunu şaşırmadım takarken. Düğmesine basınca kocaman bir objektifi oluyor.<br /><br />Buraya nerden gelmiştim? Bu deniz fenerinin dibi bir otobüs yazıhanesi değil miydi? Gişe görevlisi de şu benim eski berber tuncay değil mi?<br /><br />Bir harddisk gönderecekmişim otobüsle. Nereye olduğunu tam bilmiyorum. Baloncuklu poşete sarıyorum, maket bıçağıyla kesip tam onun kadar ayarlıyorum poşeti. Tuncay makası uzatıyor, hayır hayır maket bıçağıyla yapacağım.Kutusunu kesip biçiyorum, tam o kadar hazırlıyorum. Tuncay a veriyorum kutuyu, o sırada bir otobüs geliyor.<br /><br />Burası harem'e benziyor biraz. gelen otobüsün kapısı açılmadan Tuncay'ın yakılmamış sigarası kapının önüne düşüyor, insanlar inmeden alayım istiyorum, alamıyorum, parçalanıyor sigara.<br /><br />Tuncay nerede? Kutuyu ona teslim ettiğime dair bir tesellüm fişi vermeyecek mi bana? Rüyamda <span style="font-style: italic;">ambar tesellüm fişi </span>denen şeyin ne olduğunu hayalleniyorum. Yok yok, yurtiçi kargonun faturaları kadar detaylı olmasına gerek yok, hani şu elle karalananlardan. Yoksa fiş kesmeyip benden aldığı kargo parasını şöforle mi paylaşacak? Olsun canım, Tuncay'a feda olsun.<br /><br />Bu adam kim? Otobüsten inmiş olmalı. Tuncay'ın çok çalıştığından bahsediyor, sorumluluklarından. <span style="font-style: italic;">Bırak kardeşim, adamın kasasını da sen tutma</span>, diyor.<br /><br />Gelen otobüs bir hışımla kapılarını kapatıp uzaklaşıyor. Esenler'e mi gidiyor diye düşünüyorum, hem bu kadar da hızla hareket edebilir mi? Bak şu rüyanın işine. Rüyamda otobüsün Man olduğunu düşünüyorum, halbuki düşününce Mitsubishi de olabilir diyorum, bembeyazdı üstelik.<br /><br />Şu kız sanırım Tuncay'ın nişanlısı. Tuncay nişanlısına sadık bir adamdı berber dükkanını kapatmadan önce. Kız kitap mı, dergi mi okuyor ne? Fotoğraf makinasını almaya çalışınca yerinde olsam almazdım diyor. Sana ne? Daha once yoktu işte, ben olsun isteyince oldu. Bak, Tuncay hiç bir şey demiyor. Tuncay adama diyor ki, <span style="font-style: italic;">buraya şöyle bir halay mekanı yapacağım,</span> <span style="font-style: italic;">halay çeksinler</span>. Bakıyorum; <span style="font-style: italic;">olmaz olmaz, Üsküdar'ın şöyle cool(?) mekanlara ihtiyacı var, </span>diyorum<span style="font-style: italic;">.</span> Bana burası Etiler değil, otobüs garajının yan tarafı bakışı fırlatıyor. Petrol istasyonunun bir tarafına halay mekanı yapalım, diger tarafına cool mekan yapalım diyorum. Ha sen hafta içi de açık bir mekan istiyorsun diyor. Evet diyorum.<br /><br />Sonrasında pilleri oldurup buluyordum işte. Dışından deniz fenerine bakarken, içindeymişiz. Yanmıyor henüz deniz feneri, gün batıyor, alacakaranlık kuşağı ne de güzel. Fotoğraf çekmeliyim, uyanınca birilerine bunu göstermeliyim. Cam çatlak.<br /><br />Fotoğraf makinası çalışıyor. Tuncay fotoğraf makinasında bir film izlemiş, bana onu gösteriyor, çok etkilenmiş, ama fotoğraf çekecektik? Israrla izlettirmek istiyor. Aa! Ben bu filmi görmüştüm, çok güzeldi. Bir adamla, bir kadın var, birbilerini çok seviyorlar. Kumlar var, deniz var, bir şeyler oluyor. Bu film çok güzeldi. Adı neydi, adı neydi? Kadın adamı çok seviyor, adam kadını çok seviyor. Bazı şeyler çok belirsiz, sevgileri taşıyor, birbirlerini sarıyor ama hiç vıcık vıcık değil.<br /><br />Ben bu filmi biliyorum, seyretmiştim. Tuncay dinlemiyor beni, filme çok odaklanmış. Bir türlü hatırlayamıyorum filmi, şimdi bile, ama kesinlikle görmüştüm o filmi. Filmde bazı yerlerde neler hayal, neler gerçek karışıyor<span style="font-style: italic;">du</span>. Hala da o filmi düşündükçe karıştığını hatırlarım. Bir türlü filmi tamamiyle hatırlatabilecek bir sahne, oyuncuların yüzünü hatırlayamiyorum. Sadece çok güzel olan sevgilerini, ekrandan sevginin taştığını, masalsı bir kurguyu hatırlıyorum. Masal olmak istiyorum, masal oluyorum. Akıl git başımdan diyorum. Ne çok akıllanmışız, rüyada aklımı çıkarıncaya kadar yoruluyorum. Bu filmi biliyorum. çok güzeldi. Tuncay filmin içinde kayıp mı oluyor ne? Evet kayboldu film Fotoğraf çekemedik. Alacakaranlık kuşağı geçmiş, sorun değil, güzeldi.<br /><br />Sanırım fener de kızkulesiydi, hep dışından mı bakacağız, işte fener odasındayım diyorum bir ara...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3857509958814610853?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-43351511695403652632007-05-03T14:48:00.000+03:002007-05-03T16:03:11.611+03:00Öğle yemeğinden sonra fırına uğradım bütün kış boyu. Kahvenin yanında taze, çikolatalı kekten daha güzel <a href="http://followthefever.blogspot.com/2006/12/kahve-muffin.html">ne olabilir ki</a>?<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RjnNmq3xLTI/AAAAAAAAABw/_gnqUbh82mo/s1600-h/yenidunyak.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RjnNmq3xLTI/AAAAAAAAABw/_gnqUbh82mo/s400/yenidunyak.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060301720554384690" border="0" /></a><br />Bugün yemekten çıktıktan sonra ışıl ışıl güneşe kanıp fırına değil manava gittim, güneş gibi güzel görünen malta eriği aldım. Bu mevsim kendisiyle ikinci karşılaşmamız, haliyle ilk karşılaşmamızı hatırladım. İstanbul'un bütün camilerinin aynı anda tadilatta olmaları ile yediği çekirdekten bize ikram etmekte sakınca görmeyen küçük fatma geldi bir de aklıma.<br /><br />Tadilatta olan camilerden biri de Edirnekapı'daki Mihrimah Sultan Camisi idi o gün. <a href="http://www.eksisozluk.com/show.asp?t=edirnekapi+mihrimah+sultan+camii">Okuduklarım</a> ve duyduklarım neticesinde Sinan'a aşk neler yaptırmış görmek istemiştim. Avlunun dört bir yanında duvar olmuş kapıları zorlarken, yerden bir metre kadar yüksekte açık bir kapı bulabildim. Kapıyı açar açmaz karşıma çıkan hatrı sayılır büyüklükteki köpekle arkadaş olmakta da bir sakınca görmedim. Şöyle bir etrafı kolaçan ettikten, üçte ikisi yerinde olmayan zarif minaresine çıktıktan sonra dedim ki, <span style="font-style: italic;"><a href="http://www.eksisozluk.com/show.asp?t=ask+imis+her+ne+var+alemde">aşk imiş her ne var alemde</a>.</span><br /><br />Sonrasında aşırı samimiyetten şımaran köpek arkadaşımın paçama yapışması, şantiye halindeki caminin sanki öylece terkedilmiş gibi durması, üstünde şantiye binası yazan prefabrik yapının ışıklarının yanması ve masanın üzerinde okunurken yarım bırakılmış gazete gibi ürkütücü hususlarıysa tek tek anlatmaya lüzum yok. Tek istediğim bu muhteşem esere hakettiği saygının gösterilmesi...<br /><br />Neyse, malta eriği diyordum değil mi? Ofiste sabah biten sütü hatırlayıp, markete yöneldim. Üzerinize afiyet nesquick bağımlısı oldum dünden bugüne. Halbuki dün hiç çaktırmamıştım arkadaşıma ilk defa içtiğimi. Neden bilmiyorum, belki yapay bulduklarından, bizimkiler çocukluğumda hiç almamışlardı bu mereti. Oysa bütün zararlı şeyler gibi oldukça güzelmiş; erikler bitince, hiç değilse bir bardak daha içerim diye hayalini kuruyorum.<br /><br />Dönüş yolunda güvercinler kesti önümü. Hiç anlayamıyorum, kanatları olan bu hayvan neden uzun mesafeleri inatla yürüyor? Bu sefer bu konuda nasihat etmedim kendilerine, sabah gördüğüm semazen güvercini hatırladım. Onun da bir kanadı hafifçe kalkık bir şekilde 10-12 saniye boyunca neden kendi etrafında döndüğünü anlayamadım. Güvercinler sahiden ilginç hayvanlar, insanlar dışında cinayet işleyerek kendi türünü öldüren tek türmüş. Tamam canım, gelmeyin üstüme, adını hatırlamadığım o belgesellerin yalancısıyım.<br /><br />Tam kapıya yaklaşmışken, sokağın yarısını gasbeden kırmızı arabayı görünce dün akşam seyrettiğim filmden bir sahne geldi aklıma:<br /><br /><blockquote>Beyaza boyalı koridorda gerilmiş ipe minik mandallarla tutturulmuş çeşitli fotoğraflar, mutlu görünen insanlar var. Kamera yere çökmüş iki insana odaklanır, yerler kan kırmızıdır, kız bütünüyle masumiyet dolu bir merakla konuşur:<br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >+</span> Bi'şey sorcam, neden bana deli diyorlar?<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-4335151169540365263?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-46447287396541221552007-04-30T20:32:00.001+03:002007-04-30T23:50:35.486+03:00Uzaklaşan ayak sesleri<br />Ve uzaklaşmayan bir huzur hissi.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-4644728739654122155?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-70289238532940678642007-04-28T21:59:00.000+03:002007-04-28T22:05:54.071+03:00Düşman saçmasapan lâflar eder,<br />duyar can kulağım.<br />Benim için kötü şeyler düşünür,<br />görür can gözüm.<br />Üzerime köpeğini salar,<br />ısırır köpek ayağımı,<br />çok acılar çekerim, çok acılar.<br />Köpek değilim, onu ısıramam,<br />ısırırım dudağımı.<br /><br />...<br /><br />Mevlana Celaleddin<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-7028923853294067864?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-7454658446956410092007-04-23T14:30:00.000+03:002007-04-23T15:49:06.225+03:00Bakınca şöyle pencereden dışarı, gündelik hayat teorileri kadar sade, masallar kadar pırıltılı, ışıl ışıl. Mavisi masmavi, yeşili yemyeşil. Erguvanlarda salkım salkım.<br /><br />Daha önce söyledim ya; o kadar çok şey var ki aklımda bir türlü onları sıraya sokamıyorum. Ne gerek var sıraya demeyin, harfler birbiri ardına sırayla diziliyor, sonra kelimeler... İşte tam olarak bu sıralamayı nasıl yapacağımı seçemiyorum. Aslına bakarsanız tüm bu cümleler, dağınık bir metnin habercisi fakat öylesine kendim için olduğuna göre bunun da bir önemi yok.<br /><br />Dün akşam bilgisayarı açınca Aslı'yı görünce sordum hemen:<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;"></span></span><blockquote><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">+</span></span> Sana bir şey söylesem onun hakkında yazabilir misin?<br /><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >a </span>Söyle bakalım<br /><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >+</span> Üç sey söyleyeceğim;<br />1. incelikler yüzünden<br />2. sevmek beklentisizce<br />3. o güzel insanlar atlarına binip gitmediler, aç gözünü iyi bak etrafına.<br /><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >a</span> Ben böyle naif güzel temiz derin mevzular hakkinda söz söylememeyi tercih ederim.</blockquote>Uyumadan önce bunu düşündüm, sahi söylenmez mi? Aklıma mandalinanın zarı geldi. Uyuyakalmışım, ilginç rüyalar gördüm. Bir konser vardı ve çantam çalınmıştı. Pek koşturmacalıydı, terleyerek uyandım.<br /><br />Uyanır uyanmaz gelen giden var mı diye bilgisayara göz atma adeti edindim bir de son zamanlarda. Firefox'u açınca şu çıktı:<br /><br /><blockquote>Do you love Firefox? So do millions of other people. Help us <a href="http://www.mozilla.com/en-US/firefox/community/">spread the word</a>!</blockquote>Evet, spread the word. Birileri söylemeli, duyurmalı, yaymalı. Elbet <span style="font-weight: bold;">tam </span>olarak anlatamayacağız ama duyurmalıyız sesimiz çıktığınca. Yoksa sevgisizlik öldürecek bizi<a href="http://deryik.blogspot.com/2007/04/87.html">*</a>.<br /><br />Sevmeyi, sevişmeyi ve dahi sevilmeyi bilmiyoruz ya, hepsi bundan. Sırf bu yüzden birileri kafanızı kesebilir, hadi daha insaflı olup kurşunlayabilir. Bir başkası yol vermediniz diye tutup sizi denize atabilir, ne kadar ilginç değil mi?<br /><br />Anlayamıyorum, kafam çok karışık. Dedim ya, bir sürü şey geçiyor kafamın içinden, durduramıyorum, hangi birini yazacağımı bilemiyorum. Anlayamadıklarımdan biri de neden gerçekleri konuşmuyoruz? Günlerdir gazeteler, televizyonlar cumhurbaşkanlığı seçimiyle ilgili kahve fallarını yazıyor. Kesinlikle önemli ama sahiden bu kadar suyu çıkarılmalı mı?<br /><br />Doğu illerinde kızlar, kadınlar intihar ediyor. Bazılarını hiç duymuyoruz, bazılarını da kerhen yazıyor gazeteler. Güldünya ölünceye kadar ses çıkarmayan kocaman adamlar, şarkı olup kulaklarına çınlayınca yasaklıyorlar<a href="http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?id=7852015">*</a>.<br /><br />Gözden kaçırılamayacak kadar çok çocuk tacize uğruyor ama her nasılsa kaçıyor işte gözden. Hatırladığım kadarıyla bundan daha önce de bahsetmiştim<a href="http://followthefever.blogspot.com/2006/02/balkyok.html">*</a> <a href="http://followthefever.blogspot.com/2006/07/srprizler_24.html">*</a>. Sanıyorum bundan sonra da bahsetmeye devam edeceğim, çünkü rahatsız oluyorum.<br /><br />Çok şükür ben yaşamadım böyle bir şey, sanırım bunu kaldıramazdım zaten. Yine çok şükür, yaşayan birinin duygularına ortak oldum, anlatmak için çaba sarfetti, anlamak için çaba sarfettim, <span style="font-style: italic;">kendimi verdim</span>. Şimdi hiç gitmiyor içimden, gitmesin zaten.<br /><br />Gözden kaçıyor demiştim değil mi, el birliğiyle kaçıyor hemde, hep birlikte. Evlerin içinde neler olup bitiyor kimse söylemeye cesaret edemiyor.<br /><br />Fakat bunların hiç bir önemi yok biliyorsunuz, çıkacak mı çıkmayacak mı lotosu, Seray Sever'in memeleri, Hüsnü'nün yatak odası<a href="http://kurabiye-canavari.blogspot.com/2007/04/hsn.html">*</a> gibi detaylar daha önemli.<br /><br />Adamların kafasını kestiler yahu! Üç gün geçti üstünden ve herkes unuttu. Küresel ısınma dediler, sonra onu da unuttular. Kafamıza yarın taş yağacak desem kimse umursamayacak. Ne kadar ilginç. Bir sürü çocuk, evet evet, sürüyle, sokakta yaşıyor onları da ancak yuva da dayak yediklerinde hatırlıyoruz, hatırlıyorlar. Sizin plazma kaç ekrandı kuzum onu söyleyin siz.<br /><br />Çocuk bayramı ya bugün, çocuk olamayan çocukların bayramı. Dayak yiyen, anne-babalarına ebeveynlik yapan, okul-dershane-ev üçgeninde koşturan, yetmedi kurslara giden, kurslara gidemeyecek durumdaysa çalışmak zorunda olan çocukların bayramı.<br /><br />Yaradan biliyor, yazıya başlarken daha naif şeyler yazmak niyetindeydim ama olmadı işte. Böyle arada bunları kusmak geliyor içimden, sizi de rahatsız etmek istiyorum. Öyle koltuklara yaymayalım kıçımızı, unutmayalım nerede yaşadığımızı istiyorum.<br /><br />Her şeye rağmen bir ışık, bir pırıltı var <span style="font-weight: bold;">insan</span>ın içinde. Sevmek gerek insanı, beklentisizce. Sevilince, parlar beden denen fanus, bir bakarsın içi görünür ışıl ışıl. Gözün bile kamaşır.<br /><br />Evet, bizi sevgisizlik öldürecek.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-745465844695641009?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-71562037885937237802007-04-18T23:22:00.000+03:002007-04-19T00:26:09.927+03:0017 Nisan, 12.44 sularında taşınmak üzerine yazmak için not almışım bir kenara. Kağıda yazmayı seviyorum. Söylemiştim, kalemi de seviyorum. Bir de bunları dizmek var işte...<br /><br />---<br /><br />Taşınmak ve taşmak önemli konular. Bolu'da yıllardır aynı yerde akan nehrin yatağını bozduğumuz geceyi hep hüzünle hatırlayacağım. Halbuki bu hatıranın gerçek sahibi ben değilim. Sahibi gelip teslim alana dek emanet.<br /><br />Çocukluğumda öyle çok taşınırdık ki kanıksamıştım bunu. Yirmi sene içinde sekiz ev ve dört semt değiştirmek hiç acıtmamıştı. Çünkü sonradan acıtmayı planlamışlar. Bir yandan hep şaşarım otuz sene aynı evde oturan insanlara.<br /><br />Şimdiki ikametgahımız altı yılı aşkın bir süredir hizmet veriyor ve hala yeni diye anılıyor. Eskime alametleri gözden kaçırılıyor itinayla. Eski olabilmesi için bahsi geçince <span style="font-style: italic;">hala </span>aynı yerde oturuyoruz denmesi gerekiyor. Sahiden ilginç.<br /><br />Taşınıp durmak, göçebeymişcesine bir hayat yaşamak; budur belki insanı bu topraklara sıkı sıkı bağlanmaktan alıkoyan. Otuz sene aynı yerde oturup, sonra mahallenin/köyün mezarlığına gömülmeyi arzulayan kişileri anlamıyorum. Nedir yani, ha burası, ha başka yer?<br /><br /><span style="font-size:78%;">Belki vatan algısının da bununla bir alakası vardır, bununla ilişkilendirirsem hoş olmayacak, buradan geçelim.</span><br /><br />Belkide, göçebelik hissini daha kabul edilebilir kılmak adına değiştirmiyoruz bu mobilyaları. Hala aynı yerdeyiz hissi. Üstelik fiziki olarak olduğu kadar fikri olarak da zor başka yerlere gitmek, yeni fikirleri tanımak, yeni fikirlere taşınmak. Bu sebepten yerimizi koruyalım evet, mobilyalar dursun.<br /><br />Bolu'daki ev dağılırken hatıra sahibi çıldırmış gibiydi. Koca bir ömrü dağıtıverdik, toza dumana kattık oniki saat içinde. Fulya'daki ev dağılırken, yine bir sürü yaşanmışlık kayboldu kolilerin arasında, boğazıma düğümlendiler. Belki Beşiktaş'taki en sükunetlisiydi ama yine de hüzünlüydü işte.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RiaI-4rPN7I/AAAAAAAAABo/l3m6J7eHkb4/s1600-h/koyunkutu.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_z2R3AZabr0I/RiaI-4rPN7I/AAAAAAAAABo/l3m6J7eHkb4/s400/koyunkutu.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5054878245716965298" border="0" /></a><br />Şimdi bakıyorum, benim de etrafı dağıtasım var ama bu deneyimlerden sonra gözümü karartamıyorum. Belki geçmişe çok takılıyorum. Bu biraz yemeği çiğnemeden yutmak gibi. Halbuki geviş getirirken hiç aynı zevki alamayız. En azından kutudaki koyun öyle söyledi.<br /><br />Taşıyınca ve taşınınca; bir hayattan bir başkasına gidilebiliyor. Belki <span style="font-style: italic;">kendini</span> taşımak bile kolaylaşıyor. Bir hayatı taşımışsın, kendini mi taşıyamayacaksın?<br /><br />İşte dün gördüm gözlerinin yeşilini, baharda yeşillenen çağlalar gibiydi. Hiç olmadığı kadar pırıl pırıl, hiç olmadığı kadar bulutsuzdu. Henüz ayna yok yeni evinde, kendisi görmemiş.<br /><br />---<br /><br />Evet, böyle not almışım deftere, bölük pörçük. Belki her bir pörçükten başka bölüklere yol gider daha sonra.<br /><br />Bir de taşmak vardı, ona hiç dokunmadık. O da sonra...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-7156203788593723780?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-78799718297133752402007-04-18T22:48:00.000+03:002007-04-18T23:03:36.894+03:00Gelene gidene bakarken dikkatimi çekti, google bey masalla ilgilenenleri bu tarafa gönderiyor bazen. Aynı aramayı ben de yapınca gelen sonuçlardan <a href="http://www.felsefeekibi.com/forum/forum_posts.asp?TID=34325&PN=1&amp;TPN=2">birinde</a> şuna rastladım:<br /><blockquote><br />Yazılı tarihe “historia”, yazılı tarih öncesine ise “prehistoria” denir. Fakat sözcük anlamına bakıldığında <b>historia</b> sözü aynı zamanda hikaye veya masal da demektir. İngilizce tarih = history şeklinde yazılır. Bu sözcüğü Hı-story şeklinde ayırırsanız <b>Hi</b> sözünün okunuşu “hay” veya High = Yüksek olduğu ve “<b>story</b>” masal/hikaye olduğu göz önüne alınırsa hi-story = <b>Yüksek masal</b> anlamına gelmektedir.<br /></blockquote><br />Düşündüm, bana daha çok <span style="font-weight: bold;">his-story</span> gibi geldi.<a href="javascript:void(0)" onclick="return false;" tabindex="7"><span></span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-7879971829713375240?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-66531654749747177692007-04-17T22:57:00.000+03:002007-08-18T22:51:34.477+03:00Çok zamandır yazamadım. Bir sebebi yok, sadece hızlı akan düşüncelerin herhangi bir tutarlılığının olmaması.<br /><br />Şimdi ağlamak istiyorum. Bunun da bir sebebi yok, sadece hızlı akan hislerimin herhangi bir tutarlılığının olmaması.<br /><br />Tutarlı olmak gibi bir takıntım yok, tutarsız olmak da güzeldir.<br /><br />Bir şeyler oluyor. Ne olduklarını bilmiyorum. Bilmesem de onları hissediyorum. Bu da pek tutarlı değil, di mi?<br /><br />Boş verelim bari.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-6653165474974717769?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-36918123350585942992007-04-06T20:52:00.000+03:002007-04-06T20:58:21.122+03:0018:45 - Beşiktaş-Üsküdar motorunda bir amca:<br /><blockquote><br /><span style="font-style: italic;">Azizim, şu İstanbul'da güneş çok güzel batıyor. Hele bak, denizin üstünde ancak iki karış sis varken...</span><br /><br /><br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3691812335058594299?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-37966094726014145842007-04-04T11:26:00.000+03:002007-04-04T11:47:56.733+03:00<blockquote>İnsan kendini yalnızca insanda tanır.¹</blockquote><br />İnsanın kendini anlama ve anlamlandırma çabası içinde başka insanları ve hatta şeyleri anlamaya, özümsemeye ihtiyacı vardır. Bu anlama çabasını kendi iç değerlerimizle yaptığımızda fazlaca yol katedemeyeceğimizi düşünüyorum, biraz daha fazlası gerekiyor. Mesela bir başkası da şoyle demiş:<br /><blockquote><br />Gerçekten birini algılayamaya çalışırken, bunu çeşitli bulgularımızı kendi veri bankamızla eşleyerek anlamlandırma yolunu seçme yöntemi, bize doğru sonucu asla veremez. Çünkü ruh, analiz edilebilen bir şey değildir. Ruh, sadece hissedilir.<br /><br />...<br /><br />Bunu anlatması biraz güç tabii... Şöyle bir açıklama deneyeyim; odun parçasının nehir üzerinde yüzmesini suyun kaldırma kuvvetiyle açıklayabilirsiniz. Ama o odunun suyun üzerinde nasıl ahenkle hareket ettiğini özünüzde algılayabilmeniz için, ruhunuzu o nehre tıpkı odunun kendisini bıraktığı gibi bırakabilmeniz gerekir.</blockquote><br /><br />Aslına bakarsanız hissetmek kelimesinin tam olarak anlatılmak isteneni karşıladığını düşünmüyorum, belki <span style="font-style: italic;">kendini vermek</span> denebilir. Bilmiyorum, böyle bir şeyler.<br /><br /><br /><br />^{<span style="font-weight: bold;">1</span>:} Goethe<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-3796609472601414584?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10710993.post-86013170997997312882007-04-04T10:16:00.000+03:002007-04-04T10:20:40.944+03:00<span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >a</span> ne zaman bekleyeyim seni?<br /><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >b</span> ne zaman beklemiyosun ki?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10710993-8601317099799731288?l=followthefever.blogspot.com' alt='' /></div>turuncuhttp://www.blogger.com/profile/04739081220532438852noreply@blogger.com0